zaterdag 30 januari 2016

Melancholische klanken

Eigenlijk gebruik ik de term klassieke muziek liever niet; het is in de eerste plaats muziek en de klassieke muziek overbrugt een te grote tijd om samen te vatten in één term. Maar goed het beestje moet een naampje hebben. Ik schreef al eerder dat ik een haat liefde verhouding met de klassieke muziek heb. Sommigen stukken of componisten kan ik waarderen of vind ik zelfs bloedmooi, maar andere krijg ik oorpijn van. Een componist die ik bloedmooi vind, is Chopin. De afgelopen dagen vul ik met zijn muziek. Met de nocturnes, ballades, mazurka's, enz, enz,. Minder bekend is het handjevol werk dat Chopin voor de cello heeft geschreven. De cello is een prachtig instrument. Dit vind ik mede door de grote raakvlakken die dit instrument heeft met de contrabas. En ja, de contrabas is een koploper in de jazzmuziek. Door mijn liefde voor de jazzmuziek zoek ik raakvlakken met de jazz in de klassieke muziek. Hoe recenter de muziek hoe groter die raakvlakken worden. Op de muziek van Chopin schijnt goed te improviseren. En wie goed luistert, hoort hier en daar iets dat naar de jazz neigt. Tijdens mijn luistersessies stuitte ik op het derde deel uit de 'Cello Sonata in G mineur'. Wat een prachtig stuk!
 
Wat is de aantrekkingskracht van de muziek van Chopin? Wat zorgt er voor dat zijn muziek zo melancholisch klinkt? Heimwee, verdriet? Wie thuis is in de klassieke muziek zal vast weten dat Chopin nooit is kunnen terugkeren naar zijn thuisland Polen door de opstand die daar was. Dat Chopin hierdoor zijn leven lang hunkerde om terug te gaan naar Polen waar zijn hart lag. En dit valt terug te horen in zijn muziek. Muziek die triest is, maar ook vol liefde. Muziek die ontroert, maar ook verblijdt. Muziek die ook filmisch is. De muziek van Chopin wordt gebruikt in talloze films. Bijvoorbeeld in de prachtige film 'Intouchables'. Een film die gaat over een innige vriendschap en hierdoor is er ook vriendschap te horen in zijn muziek.

Zoals velen stierf  Chopin veel te jong op 39-jarige leeftijd in Parijs. We hebben gelukkig de muziek nog.
   

zondag 17 januari 2016

Hoop in moelijke tijden

Iedere zondagmiddag wordt er bij mijn kerk in Alphen aan den Rijn een dienst georganiseerd voor de vluchtelingen. door deze dienst ben ik bekend geworden met Arabische christelijke muziek. Ik luister voornamelijk naar Engelse muziek, soms Nederlands en soms Spaans, maar Arabische muziek had ik voor deze diensten nog bijna nooit gehoord. Het is mooi om te horen hoe muziek en de boodschap van Jezus Christus in iedere taal mooi en betekenisvol is.

Misschien is tot sommigen van jullie de boodschap al gekomen dat gisteren in de opvang voor  vluchtelingen in Alphen een man zelfmoord heeft gepleegd. Volgens de Stichting Hoop voor vluchteling die nauw betrokken is met mijn kerk is dit te wijten aan de erbarmelijke omstandigheden waar men in leeft. Zie hier voor meer informatie. Ik hoop echter dat er uit deze verschrikkelijke gebeurtenis iets goeds kan voortvloeien. Namelijk dat we in Alphen en in de rest van Nederland bewust worden dat het zo niet langer kan, dat het onze plicht is om vluchtelingen met open armen te ontvangen en ze goed onderdak geven waar ze zich thuis kunnen voelen. Iets dat ze na alle moeilijkheden waar ze doorheen zijn gegaan meer dan verdiend hebben.

Muziek en de boodschap van Jezus Christus kunnen een bron van hoop in moeilijke tijden zijn. Jezus zei: 'Kom tot mij allen die vermoeid en beladen zijn, en ik zal je rust geven.' Bill Withers zong: 'Lean on me.' En we mogen weten dat Jezus een persoon en God is om op te leunen in moeilijke tijden en als we dit doen hij ons  rust en hoop zal geven. Bill zong ook: 'It won't be long 'till i'm gonna need somebody to lean on'. Stel je eens voor hoe het zou zijn als hier de oorlog uit zou breken. Als hier huizen en gebouwen worden gebombardeerd. Zouden wij dan ook niet elders iemand zoeken om op te leunen, een plek om te wonen en veilig te zijn?

zaterdag 16 januari 2016

Jeff Buckley's 'Just Like a woman'

Ik ben altijd een groot fan geweest van het album 'Grace' van Jeff Buckley, het enige officiële album dat we van hem hebben. Daarnaast hebben we nog een 'work in proces album': 'Sketches for My Sweetheart the Drunk'. Vandaag kwam het nieuws tot me, met dank aan Tom, dat 1 maart een nieuw album met de titel 'You & I' zal verschijnen. Dit album bevat voornamelijk covers van Bob Dylan en één nieuw origineel nummer. Er zijn naar mijn mening maar weinig mensen die een goede cover van Bob Dylan kunnen neerzetten, maar Jeff Buckley is één van de weinigen dit dit meerdere malen met succes heeft gedaan. Covers waar hij zijn eigen draai aan geeft, de boodschap zijn boodschap laat zijn en niet die van een ander. Zo bleek ook vandaag toen een cover van 'Just Like a Woman' op internet is verschenen. Een voorproefje van wat met zeer grote waarschijnlijkheid een ander meesterwerk wordt. Altijd als ik de muziek van Buckley hoor, vraag ik me af wat hij nog allemaal had kunnen doen, wat een groot aantal prachtige albums we van hem zouden hebben. Maar aan de andere kant, dat er niet veel meer is buiten deze albums, maakt ze des te mooier. Dit voor nu. Morgen meer.

    

vrijdag 8 januari 2016

Terugblikken en vooruitkijken

Het nieuwe jaar is al weer meer dan een week begonnen. een week die aardig gevuld was met muziek. Zo luisterde ik gisterenavond kant één en deze avond kant twee van 'Still Crazy After All These Years' van Paul Simon. De muziek van Paul Simon, samen met die van Simon & Garfunkel, behoort tot de meest dierbare muziek voor mij. Dit komt omdat ik zijn muziek al vrij vroeg als kind en beginnende puber leerde kennen. Als ik het me goed herinner kocht ik 'Still Crazy After All These Years' een paar jaar geleden voor drie euro bij de lokale kringloop. En bij de eerste luistersessie was ik meteen verkocht; en nog steeds is dit mijn favoriete plaat van Paul Simon.

Wat voor een jaar wordt 2016 voor mij? Het jaar waarin ik eindexamen mavo doe en in september begin aan een opleiding journalistiek, een opleiding waarvan ik hoop dat het een doorstroomroute voor de studie filosofie wordt, eerst aan het hbo en later aan de universiteit. Het jaar waarin ik hoop vluchtelingen te helpen in mijn kerk en aan hen van mijn geloof wil gaan getuigen. Het jaar waarin ik hoop dat de situatie waarin de wereld verkeerd aan de beterende hand zal zijn. Het jaar waarin ik hoop dat ik klaar ben met het schrijven van mijn boek. Kortom: een jaar dat er hoopvol uitziet.

2015 was een dubbel jaar voor me. Aan de ene kant was het een geweldig jaar waarin ik veel dingen heb mogen doen en heb geleerd. Waaronder een cursus in het christelijke geloof die me buitengewoon geholpen heeft, zowel op religieus als filosofisch gebied. Het jaar waarin ik Bob Dylan voor de tweede keer mocht aanschouwen. Ook was het het jaar waarin ik een concert van Selah Sue heb bezocht. Maar aan de andere kant was het het jaar waarin ik genoodzaakt was te stoppen met de havo en mijn toekomstplannen op het eerste zicht in duigen vielen. Deels is dit te wijten aan het slechte onderwijssysteem in Nederland, dat mensen zoals ik behoorlijk in de weg kan zitten. Maar deels is dit ook te wijten aan mezelf. Aan het bezig zijn aan allerlei projecten die een hoop tijd kostten en in mijn ogen belangrijker waren dan school. Ik zou graag een deel van 2015 overdoen al heb ik ook een hoop kennis opgedaan in 2015.

Enfin, dat is gezegd.  Ik kijk liever vooruit dan dat ik terugblik. Al kan men van terugblikken af en toe een hoop leren.

Een paar dagen geleden stuitte ik op het bekende concert van Ry Cooder en anderen te Santa Cruz in 1987. Een concert waar ik een groot aantal woorden aan kan wijden, maar dit nu niet gaan doen. Het enige dat ik er nu over wil zeggen is: luister en geniet!

                

vrijdag 1 januari 2016

Nieuw jaar

De eerste dag van het jaar is al weer een tijdje bezig. Als eerste wil ik iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen.  De laatste aanwinst van 2015 was een plaat van Charlie Parker, die overigens nog op de draaitafel moet worden gelegd. Dit zal waarschijnlijk morgen zijn. Het eerste beluisterde album van 2016 is een live registratie van Louis van Dijk, een mix tussen jazz en klassiek. Gisteren stond er geen muziek op, dat is te wijten aan het vuurwerk. Ikzelf heb niet meer dan een paar rotjes afgestoken. Ik besteed mijn geld liever aan andere zaken. Nu staat er muziek van Beethoven op; ik heb me voorgenomen om meer klassiek muziek te gaan luisteren. En daar lijkt me de eerste dag van 2016 een goed moment om ermee te beginnen. 

De nummer één van de Top 2000 van 2015 is Imagine van John Lennon. Ben ik het hiermee eens? Nee! In eerste instantie omdat voor mij Man in the Long Black Coat van Bob Dylan het beste nummer aller tijden is. Maar die komt waarschijnlijk nooit op één; hij staat niet eens in de lijst. In tweede instantie omdat ik het niet eens ben met de boodschap in het nummer. Een wereld zonde religie wil en kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Een wereld zonder religie zou een hele arme wereld zijn. Want alleen door God kunnen we enigszins de vragen die het leven met zich meebrengt beantwoorden. Het zijn mensen die dit jaar uit naam van hun 'god' moord en verderf hebben gestrooid. Niet God! Het bewijst alleen maar hoe te meer we God nodig hebben. 'Van God komt alleen het goede,' zei Plato. Misschien kunnen we dit in ons achterhoofd houden als we al het dood en verderf op het nieuws zien. 

Onderstaande tekst van Bob Dylan lijkt me een goede afsluiter:

'The iron hand it ain’t no match for the iron rod
The strongest wall will crumble and fall to a mighty God
For all those who have eyes and all those who have ears
It is only He who can reduce me to tears
Don’t you cry and don’t you die and don’t you burn
For like a thief in the night, He’ll replace wrong with right
When He returns
Truth is an arrow and the gate is narrow that it passes through
He unleashed His power at an unknown hour that no one knew
How long can I listen to the lies of prejudice?
How long can I stay drunk on fear out in the wilderness?
Can I cast it aside, all this loyalty and this pride?
Will I ever learn that there’ll be no peace, that the war won’t cease
Until He returns?
Surrender your crown on this blood-stained ground, take off your mask
He sees your deeds, He knows your needs even before you ask
How long can you falsify and deny what is real?
How long can you hate yourself for the weakness you conceal?
Of every earthly plan that be known to man, He is unconcerned
He’s got plans of His own to set up His throne
When He returns'


        

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...