zaterdag 26 december 2015

Tweede kerstdag

Ja, 't is tweede kerstdag en het duurt ook niet meer zo lang of het einde van 2015 is aangebroken. Beste muziek van 2015? Twee titels: Bob Dylan met 'Shadows in the Night en Adele met '25'.

Waarom vieren we kerst? Dat was ooit de geboorte van Jezus Christus, nu zo'n 2020 jaar geleden; de jaartelling die we hebben klopt niet helemaal. Het lijkt alsof God dit jaar meer en meer pass is geworden. Iemand voor een oude generatie Nederlanders of een bende losgeslagen extremisten. Maar is dit wel echt zo? Nee, ik heb gisteren een deel van de dag in de kerk doorgebracht waar nog steeds gevierd werd dat Jezus Christus zo'n 2020 jaar geleden.

Weke muziek draaide ik de afgelopen dagen. Niet veel en al helemaal niet veel kerstmuziek; ik heb niet veel met kerstmuziek. Toch is er een nummer dat er voor mij de afgelopen dagen tussen uitsprong.

Enfin, allemaal nog een fijne tweede kerstdag gewenst.    

donderdag 17 december 2015

'Jazzy klassiek'

Vandaag is het de 245ste geboortedag van Beethoven. Hoe weet ik dat? Nou ja, ik durf het bijna niet te zeggen, maar door Google. Google heeft namelijk een 'Doodle' ter ere van hem ontworpen. Misschien geeft deze kennis me nu wel aanleiding om vandaag naar muziek van Beethoven te luisteren.

Ik luister niet veel naar klassieke muziek, dat heb ik nooit gedaan. Maar er begint de afgelopen tijd verandering in te komen. Is klassieke muziek een voorbeeld van muziek die je moet leren kennen? Net als dat je koffie moet leren drinken. Eén ding weet ik zeker: opera zal wel nooit aan mij besteed zijn. Maar de pianowerken van wat men de romantiek noemt, begin ik al langzamerhand te kennen. Misschien komt dit wel omdat je dit als een vroege voorloper van jazz zou kunnen zien. Wie goed luistert, vindt een aantal, soms veel raakvlakken. Een paar weken terug schreef ik een stukje over Chopin en Jazz. Dat je relatief gemakkelijk van een stuk van Chopin een jazz of bluesstuk kunt maken. Dat kan met muziek van Beethoven ook. Kijk dit filmpje maar.


Ik weet ook bijna zeker dat het vroeger helemaal niet zo gek was om op muziek van grote componisten te improviseren. Ik weet ook bijna zeker dat de grote componisten zelf improviseerden. Ik zie het al voor me: Bach op een orgel die een beetje aan het 'pingelen' is. Enfin, ik laat mijn fantasie de loop.

Feit is dat er niet zo gek veel verschil is tussen jazz en klassieke muziek. Gershwin was een componist die zich op de grens van deze twee stijlen begaf. Zijn meesterwerk 'Rhapsody in Blue' bewijst dit wel. Conclusie is dus dat eigenlijk iedere jazzliefhebber zich in de klassieke muziek zou moeten verdiepen.





vrijdag 11 december 2015

Gedachten over Dylan #41: Donkere ogen...

Daarnet kwam het nieuws tot me dat 'Music on Vinyl' beslist heeft om Dylans album 'Empire
Burlesque' uit te brengen. Zeer waarschijnlijk dat ik deze elpee aan me voorbij zal laten gaan. Ik heb immers 'Empire Burelesque' al op cd en elpee en ik maak er geen geheim van dat dit album nou niet bepaald een juweeltje in mijn ogen is. Dylan sloeg de plank met dit album wat mij betreft mis, met uitzondering van afsluiter 'Dark Eyes'. Dit nummer is zeer zeker een juweeltje, maar om die elpee nou speciaal te kopen voor één nummer.

'Dark Eyes', letterlijk vertaald donkere ogen. Donkere ogen die staren.Waar dacht Bob aan toen hij dit nummer schreef? Wat bedoelt hij met die donkere ogen? Wat hij precies bedoelt met die donkere ogen zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen. Maar wat maakt dit uit? Ieder nummer van Dylan is het waard om een eigen interpretatie aan te geven.

'Dark Eyes' doet me denken aan het boek 'Misdaad en Straf' van Dostojevski dat ik aan het lezen ben. Misschien wel het beste boek uit de moderne literatuur. Waarom? Omdat 'Misdaad en straf' in de eerste paar honderd bladzijden een donker boek is. Over moord en schuldgevoel. Ik identificeer die donkere ogen nu met het donkere wat beschreven wordt in het boek. Het is niet waarschijnlijk dat Dylan aan dit boek dacht toen hij 'Dark Eyes' schreef, maar soms is het goed om de fantasie de vrije loop te laten. Je zou Dostojevski een realistische filosoof kunnen noemen. Maar wel een realist die durft weg te dromen in fictie. Zou je Dylan ook kunnen beschrijven als een realistische filosoof die weg droomt niet in fictie, maar in gedichten?    
 
 

zondag 6 december 2015

Op de draaitafel #51: 25 - Adele

Het is inmiddels ruim twee weken geleden dat Adele met haar nieuwe album kwam en de muziekwereld eventjes op z'n kop zette. Ik had gedacht dat ik in die twee weken heel vaak naar '25' zou luisteren, maar eerlijk gezegd bleef het bij maar een aantal keer. Heb ik haar album genoeg geluisterd om hem volledig te laten bezinken? Heb ik genoeg details gehoord om een oordeel te kunnen vellen? Ik weet het niet, maar ik kan in ieder geval mijn indruk van het album hier beschrijven.

Ik had niet zulke hoge verwachtingen toen ik de vrijdag dat het album uitkwam, begon te luisteren. Na de twee kleine meesterwerkjes '19' en '21' leek het me een hele opgave voor de nog jonge artiest om aan dit niveau te voldoen. De enige mogelijkheid leek mij om een compleet nieuw soort album neer te zetten. Dat werkte ook met '21', wat een wereld van verschil met '19' is. En inderdaad, ook '25' is een wereld van verschil ten opzichte van '21' en daardoor heeft Adele wat mij betreft weer een meesterwerkje neergezet.

Oké, misschien zal '25' niet alle records breken die '21' heeft gebroken en misschien is het album wel niet zo goed als '21'. Maar wat maakt dat uit? '21' was er al en is er nog steeds. Een tweede '21' had volgens mij niet gewerkt. En eerlijk gezegd, ik vind '19' stiekem net iets beter dan '21'. Feit is dat '25' niet te vergelijken is met zijn voorgangers. Er is meer ruimte voor een positieve kant, maar ook voor wat elektronische invloeden. Er is ruimte voor nummers die er tussen uit springen en niet lijken op de rest van de nummers. En dat is volgens mij de kracht van het nieuwe album: het album is één geheel, maar ieder nummer is weer compleet anders.

Het album kent een paar 'kippenvel momentjes'. Bij mij deed dit moment zich voor het eerst voor bij 'I Miss You'. Een donker nummer met een hoop geluid. Een ijzersterke intro die het kippenvel over mijn rug liet gieren. Een ander 'kippenvel momentje' bracht 'Million Years Ago' voort. Een nummer wat iets wegheeft van een mooie Franse chanson. Een kaal nummer met alleen de stem en gitaar, meer niet. Puur en echt.

Toch heeft het album naar mijn mening ook een wat minder nummer: 'Send My Love (To Your New Lover). Waar ik op de rest van de album de elektronische invloed ontzettend kan waarderen, slaat het hier de plank mis. Dit soort nummers horen wat mij betreft niet thuis in het oeuvre van Adele, passen niet bij haar unieke stem. Maar niet getreurd, dit nummer is dan ook het enige wat me niet aan het album zint.

Wat is de draagkracht van het album? Hoe kan het ook anders, de stem. Die prachtige stem. We hebben een Billie Holiday van deze tijd. En daar mogen we, aangezien de erbarmelijke staat waar muziek deze tijd in verkeerd, trots op zijn.  Die stem is zo mooi, zo mooi! Die stem brengt een verhaal, haar levensverhaal. Waar veel mensen zich denk ik mee kunnen identificeren.

'25' past wat mij betreft perfect in het rijtje van '19' en '21'. Drie albums die niet met elkaar te vergelijken zijn, maar toch op een rare manier weer op elkaar lijken. '25' is een album waar veel invloeden, uit allerlei kanten op te horen zijn. Een album waarop ieder nummer compleet anders is, maar alle nummers bij elkaar toch één ijzersterk geheel vormen. Maar bovenal is '25' een album wat gewoon mooi is om naar te luisteren.. Waar je met iedere vezel in je lijf van kunt genieten...

Cijfer:8,5

 

   

dinsdag 1 december 2015

Beste lezers,

Ik heb de afgelopen tijd een aantal beloftes gedaan om meer te gaan schrijven. Beloftes die ik niet waar heb gemaakt, mijn excuses hier voor. Ik heb al eens eerder verteld dat ik bezig ben met een filosofisch boek te schrijven en dat hier veel tijd in gaat zitten. Mijn doel met dat  boek is eigenlijk in de eerste plaats persoonlijk. Om de zin van het leven te ontdekken, waar ik voor sta en waarom ik daar voor sta. Alle 'schrijfuurtjes' gaan in dat boek zitten en dit blog moet daar het onderspit van delven. Ik neem me voor om meer te gaan schrijven, maar ik kan niet zeggen hoe vaak. Veel berichten laten zich leiden door de tijd die ik heb en waar ik op dat moment aan moet denken. En eerlijk gezegd, ik moet de afgelopen tijd weinig aan muziek denken. Waar komt dat vandaan? De reden is mij ook onbekend.

Weet dat dit blog nog zo lang als het kan door blijft gaan en dat ik zoveel mogelijk tijd erin zal steken.

Om toch nog een muzikale draai aan dit bericht te geven een nummer van Louis Armstrong en Duke Ellington. Ik draaide gisteren een plaat waar dit nummer bij hoort en, zoals met veel nummers van deze twee artiesten, werd ik geraakt. Hierbij deel ik het dus met jullie..

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...