donderdag 19 november 2015

Een rumoerige week

Ik had me nog wel zo voorgenomen om meer te gaan schrijven en inmiddels is het al weer een week terug sinds het laatste bericht. Maar ja, de afgelopen week was ook niet de meest rustige week van het afgelopen jaar. Zeg maar gerust de meest rumoerige week van het jaar. En denk dat jullie dan wel snappen dat ik het over die verschrikkelijke aanslagen heb. Daarbij komt ook nog dat ik de afgelopen dagen een beetje ziek was. En gisteren ben ik echt ziek geworden.

De afgelopen dagen zat ik iedere dag geboeid te lezen in de Volkskrant. En door dat lezen ben ik een stuk wijzer geworden over de aanslagen in Parijs en Beirut. Maar ook over het gedachtegoed wat achter de radicalisering van jongeren zit. De kloof tussen allochtoon en autochtoon moet kleiner worden, dat is mijn mening. En we moeten vooral niet de grenzen dicht doen en stoppen met het opnemen van vluchtelingen. Vluchtelingen vluchten juist voor dezelfde soort mensen als die de aanslagen plegen. Bovenal moeten we  ons vooral niet laten leiden door angst, al is het niet verkeerd om angst te voelen. En dat is het enige wat ik er op dit platform over kwijt wil; het is namelijk geen politiek getinte blog.

Maandag luisterde ik naar 'At Folsom Prison' van Johnny Cash. En dat is het enige album wat ik deze week luisterde. Mijn hoofd stond niet zo naar muziek. Al ben ik wel van mening dat muziek in deze rare tjden een groot troostmiddel kan zijn.


Natuurlijk heb ik ook maar het nieuwe nummer van Adele geluisterd. Wat een prachtig nummer, naar mijn mening dan. Ik kan me voorstellen dat veel mensen Adele als popmuziek beschouwen. En popmuziek is, zeker in deze tijd, niet altijd de meest mooie muziek. Maar Adele is uniek, onderscheidt  zich van de anderen. En dat is belangrijk om te doen als artiest; uniek zijn. Morgen komt het nieuwe album van haar uit. Ik twijfel er niet aan dat dit weer een klein meesterwerkje is.

Inmiddels heb ik 'Slow Train Coming' opgezet. Door de sporadische aanwezigheid van muziek de afgelopen dagen, is mijn verlangen ernaar toch wel groot. En dit album is toch wel een album waar ik veel van houd. Van de muziek, maar ook van de boodschap. Ik ben de afgelopen tijd weer veel bezig met mijn geloof. Ik ben ook weer begonnen met de bijbel te lezen. Je hebt een aantal leesplannen die je kunt volgen. Ik heb er eentje gekozen waarmee je de bijbel in een jaar tijd uit hebt. Iedere dag lees ik wat uit het oude en nieuwe testament. En sinds dat ik begonnen ben met het volgen van dat leesplan, lees ik ook iedere dag één of twee psalmen. Psalmen waren in de tijd dat ze geschreven zijn liederen. Boven een psalm staat vaak op de wijs van dat en dat lied of voor de koorleider. Veel psalmen zijn geschreven door David, de koorleider Asaph, de kinderen van Korach, Salomo. Zelfs Mozes heeft een psalm geschreven. Ik realiseer me steeds dat als ik een psalm lees eigenlijk een liedtekst lees. In de gemeente waar ik naartoe ga zijn er ook een aantal psalmen waar een melodie onder is gezet en die we zingen. Op de basisschool leerde ik zelfs iedere week uit een boekje een psalm uit mijn hoofd. Ik moet dat boekje nog ergens hebben. De bedoeling hiervan was dan dat als ik van de basisschool afging, ik alle psalmen uit mijn hoofd kende. In veel kerken wordt uit datzelfde boekje als waar ik uit geleerd heb gezongen.  Mijn kennis van de psalmen is nu erg roestig. Ik zie nu een mooie kans om die kennis weer op te pakken. Niet dat ik iedere psalm uit mijn hoofd ga leren; ik ben van mening dat dit niet helemaal de bedoeling is van zowel de psalmen als de bijbel. Maar wel om al die psalmen, het zijn er 150, weer eens te lezen. En ik moet zeggen, er zitten ontzettend veel prachtige teksten tussen.

maandag 9 november 2015

Gedachten over Dylan #40: De dagen na het concert en 'The Cutting Edge'

Het was dit weekend en vandaag vooral afkicken van het concert van vrijdag. En eigenlijk kwam het besef dat ik Dylan echt heb gezien zondag pas en daarmee ook de behoefte om nog een concert te bezoeken. Dat zit er de komende helaas denk ik niet meer in. Misschien de volgende keer als Dylan naar Nederland komt, wat waarschijnlijk over twee jaar is. Waar zal hij dan spelen? Carré is een prima zaal vind ik. Een groot voordeel was ook dat ik kon zitten. Bij het vorige concert had ik eerst twee à drie uur in de rij gestaan en toen nog twee uur bij het concert. De pijn in mijn benen voelde ik toen wel na afloop van het concert.

Gisteren luisterde ik naar 'Bringing it all Back Home' met oog op de nieuwe 'Bootleg Series'. Het zal nog wel even duren voordat ik die in mijn bezit heb. Ik ben namelijk helemaal blut en moet dus eerst sparen. Normaal gezien ben ik tegen het downloaden van muziek, maar kon het toch niet laten om het dit keer de 'Collector's Edition' te downloaden. Inmiddels zijn de eerste 6 nummers aan mijn oren gepasseerd. 'The Collector's Edition' kan ik sowieso nooit kopen en het zou zonde zijn als ik deze schat aan muziek aan mijn oren liet voorbij gaan. Ik twijfel welke versie ik zal kopen, de deluxe versie met 6 cd's of de elpee versie met 3 lp's en 2 cd's. Ik heb meer met elpees dan cd's, maar door de elpee versie te kopen ontzeg ik mezelf een hoop nummers. Aan de andere kant, als ik de cd versie koop heb ik weliswaar meer nummers om te beluisteren, maar ontzeg ik mezelf de kwaliteit van vinyl. Eerst maar eens sparen en dan zie ik het wel. Eerst moet ik maar eens genieten van de gedownloade 'Collector's Edition'. 20 uur aan muziek van Dylan. Ik heb nog een hoop voor de boeg.

20 uur aan muziek. Dat betekent dat Dylan in twee jaar tijd minstens 20 uur in de studio heeft gestaan. Het is de vraag of die 20 uur ook echt alles is wat hij heeft opgenomen in die tijd. Ik denk dat er ook een hoop verloren is gegaan. Als dit zo is, zullen we deze opnames nooit horen. Wat een schat aan muziek is dan verloren gegaan. Aan de andere kant, wat een schat aan muziek is er bewaard gebleven. En wat ben ik blij dat ik daar naar mag luisteren. Dylan was in die tijd op één van zijn hoogtepunten. Hij stroomde over van de inspiratie. Dat is ook zeker te merken aan alle verschillende versies die van nummers bestaan. En soms lijkt de ene versie totaal niet op de andere.

Het is iets om je over te verwonderen. Bob Dylan, midden twintig, loopt over van de inspiratie en maakt drie ontzettend goede, legendarische albums. En de opnamesessie voor die albums hebben ook een hoop legendarisch outtakes en alternatieve takes voortgebracht. Wat voor een persoon was Dylan in die tijd? Een persoon met een muzikale visie. Iemand met een politieke visie? Ik vind dat je er voorzichtig mee moet zijn om Dylan iets politiek toe te dichten. Bob Dylan was en is voor mij in de eerste plaats muzikant.

 Enfin. Ik ga nog even door met luisteren. Nog 19,5 uur voor de boeg...

zaterdag 7 november 2015

6 november, Bob Dylan in Carré

Vier voor één 's nachts. Ik kom net terug vanuit Amsterdam. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: Dylan was goed, erg goed, magnifiek. En ik heb het gevoel dat deze termen tekort schieten.

Rond zes uur stonden mijn vader en ik voor Carré. Ik mag met een beetje trots zeggen dat we de eerste in de rij waren. Om zeven uur ging de deur open. En daarmee scheidden onze wegen. Mijn vader sloeg af naar rechts, ik naar links. We zaten namelijk niet naast elkaar. Ik sprak even met de man en vrouw naast me. Zo heb ik toch nog wat over Dylan met iemand kunnen delen.

Precies om acht uur begon het concert. Dylan zette in met 'Things Have Changed'. Hetzelfde nummer als waar hij mee begon twee jaar geleden. Wat dacht ik toen? Niet veel meer dan wat een geweldige muziek en ik genoot vooral uitermate. Ik dacht niet veel na tijdens het concert. Ik was compleet onder de indruk van Dylan en zijn band. De setlist was hetzelfde als de afgelopen avonden. Een voordeel wat mij betreft. Niet alleen omdat het een steengoede setlist is, maar ook omdat de band  volledig op mekaar was ingespeeld. Ze wisten precies wat ze op welk moment moesten doen. Toch was er ook ruimte voor hier een daar wat geïmproviseer. Vooral Dylan deed dit op de piano. Het viel me op hoe goed Dylan eigenlijk piano kan spelen.

Wat me ook opviel was dat Dylan het merkbaar naar zijn zin had. Hij bewoog, danste bijna. En hier en daar kwam er even een grimas op zijn gezicht, liep hij naar achteren op het podium en genoot van de muziek. Om dan weer de microfoon te pakken en de volgende woorden te zingen. Hij was ontzettend goed bij stem. Hier en daar een krasje, maar dat mag van mij juist. En tijdens de aantal nummers van 'Shadows in the Night' zong hij loepzuiver. Je zou bijna zeggen dat hij echt een crooner is.

Het spel van Dylan, zowel op mondharmonica als op piano was geweldig. Van zeer hoog niveau. Hij zette ergens halverwege 'She Belongs to Me' een magnifieke mondharmonicasolo in. En ja hoor, daar kwam de kippenvel. Gek genoeg bleef het de rest van de avond weg. Het werd vervangen door een uiterste concentratie, een aantal trekjes op mijn gezicht en een zacht meegetik met het ritme.

Nummer voor nummer doorlopen heeft volgens mij niet zoveel zin. Dan zou ten eerste dit bericht veel te lang worden en ten tweede zou ik ieder nummer tekort doen. Want dit concert bevalt niet met woorden te beschrijven en dus kan ik alleen maar zeggen dat ik er geen woorden voor heb. Geen
 woorden heb voor hoe mooi het was, hoe sommige nummer me compleet wegbliezen en sommige me ontroerde. Een aantal nummer die voor mij er tussen uitsprongen: 'I'm a Fool to Want You', 'Tangled  up in Blue' met herschreven tekst, 'Autumn Leaves', 'Beyond Here Lies Nothin'' en 'Love Sick'. 'Love Sick' was de tweede en laatste toegift. Voor de toegift kreeg Bob en zijn band een daverend applaus en toen de toegift eenmaal voorbij was een staande ovatie. En een staande ovatie was het concert meer dan waard.

Na het concert kwamen mijn vader en ik Arie de Reus nog tegen. We wisselden een paar woorden over het concert. Mijn vader vroeg welk concert het mooiste was, dat van donderdag of vrijdag. Hij neigde meer naar donderdag zei hij, al vond hij dit concert ook prachtig.

Kortom: het concert was geweldig. Muziek van de bovenste plank. Alles klopte, er werd geen één foutje gemaakt. En Dylan genoot samen met de zaal. Hij genoot, en dat was mooi om te zien.

Het plan was om met de tram naar het Leidse plein te gaan en van daaruit de bus naar Schiphol te pakken en van daaruit de bus naar huis. Ik vroeg aan mijn vader of we niet even naar het Leidse plein konden lopen. Ik moest even alle adrenaline kwijt. We liepen samen door Amsterdam, namen nog even een kroketje bij de Febo. En toen was het wachten op de bus.

Enfin. Het was een prachtig concert.

woensdag 4 november 2015

Gedachten over Dylan #39: Dylan in Carré en het 'luisterlijstje'

Nog twee dagen en ik bevind me in Carré, om te luisteren naar mijn muzikale held Bob Dylan, als ik
hem zo mag noemen. Ter voorbereiding op het concert luister ik nu naar "Love &Theft". Een prachtig album waar ik veel te weinig naar luister. Eigenlijk komt Dylan in het algemeen te weinig langs. Ik heb nog twee dagen om me 'in te luisteren'. 'Tempest' en 'Shadows in the Night' moet ik sowieso luisteren. En wat nog meer? Ja, er is zo veel om uit te kiezen. Ik verlang, om het gedramatiseerd te zeggen, naar 'Saved'. En in de muziek laat ik me altijd meer leiden door mijn hart dan mijn verstand en dus komt dit album ook op het 'luisterlijstje'. Ik moet de setlist van de afgelopen concerten er even bij pakken en dan maak ik een selectie van albums en nummers.

Het is bijna onwerkelijk, zo dichtbij is het concert. Ik herinner me het nog goed. 30 oktober 2013, iets meer dan twee jaar geleden, stond Dylan in de HMH en ik mocht daar bij zijn. Wat een ongelooflijke indruk maakte dat concert toen op me. En ik twijfel er niet aan dat het concert wat gaat komen net zoveel indruk al dan niet meer indruk op me zal maken. Ik ben ontzettend blij dat Dylan een aantal nummer van zijn laatste plaat speelt. Dylan bewijst hiermee dat hij ook in de vocale jazzmuziek thuis is en ik vind dit verre van erg. Jazz is mijn muziek, daar maak ik geen geheim vind. En Dylan is voor mij de grootste muzikant, daar maak ik ook geen geheim van. Een combinatie van mijn muziek en mijn muzikant, als ik Dylan zo mag noemen, is een combinatie om van te dromen.

"Love & Theft" speelt rustig verder. Ik ben een fan van het recente werk van Bob Dylan. Zijn stem de muziek de nummers alles klopt. Hetzelfde geldt voor 'Time out of Mind', al is die niet meer zo recent, 'Modern Times', 'Together Through Life' en 'Tempest. 'Shadows in the Night' is weer een verhaal apart, maar minstens net zo goed. Nu ik de titel van 'Together Through Life' heb gedraaid voel ik ook de behoefte om die te luisteren; die komt er dus op het lijstje bij. 'Tempest', 'Shadows in the Night', 'Saved' en 'Together Through Life'. En eigenlijk moet 'Blood on the Tracks' ook nog aan het lijstje toegevoegd worden.

Welke numers zal Dylan vrijdag spelen? Volgt hij zijn setlist, die de afgelopen tijd toch wat veranderingen heeft doorgemaakt. Of gooit hij de boel volledig om en verrast hij ons? De setlist is ontzettend goed, maar een verrassing is ook nooit weg. Nee, ik zeg het verkeerd, wat Dylan ook speelt, hij zal me altijd verrassen. Zelfs al draai ik een album wat ik al honderden keren heb geluisterd, zelfs dan verrast hij me nog. 

Enfin, ik ga verder met luisteren. Wat voelt het goed om weer terug van weg geweest te zijn. En wat voelt het goed om weer over muziek en Dylan te schrijven...

maandag 2 november 2015

Mededeling

Ik ben jullie een uitleg verschuldigd. De afgelopen paar weken verschijnen niet veel berichten op dit blog. Dit komt absoluut niet door dat ik dit blog zat ben, of geen ideeën heb voor nieuwe berichten. Integendeel, dit blog behoort nog steeds tot één van de belangrijkste dingen in mijn leven en ik heb genoeg ideeën voor nieuwe berichten. Sinds een maand of twee ben ik bezig een boek te schrijven. Een boek over filosofie, waar theologie ook een grote rol in speelt. Hier gaat ontzettend veel tijd in zitten en hierdoor raakt mijn 'schrijversenergie', om het zo te noemen, op.

Ik heb me voorgenomen om meer tijd in dit blog te steken. Het duurt nog een hele tijd voordat het boek af is en verschijnt. Het boek is ook nog lang niet af, maar dit blog komt nu op de eerste plaats. In het weekend heb ik genoeg tijd om aan mijn boek te schrijven.

Enfin, dat is er uit. Jullie kunnen nu een hoop nieuwe berichten verwachten.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...