maandag 29 juni 2015

De rollen van God

Het album 'A Love Supreme' van John Coltrane wordt door velen als één van z'n beste gezien. Muziek die nog nooit eerder was gemaakt, opgebroken in vier delen. Door Coltrane gezien als zijn eerbetoon aan God, om hem te bedanken voor zijn immense talent. In mijn 'Op de draaitafel' over dit album noemde ik het een soort van psalm. Een lofzang aan god, maar dan zonder tekst. Coltrane beschrijft Gods liefde als de opperste liefde, er is geen liefde groter dan die van God. Liefde staat daardoor centraal in de wereld.

In de geschiedenis is een heleboel muziek gemaakt voor God, om hem te eren. En ik ben ervan overtuigd dat iedere muzikant die muziek voor God maakt of heeft gemaakt dat op z'n eigen manier probeerde te doen. Iedereen heeft immers andere talenten, wereldvisie en Godsbeeld. De één ziet God als een rechtvaardige God, de ander als een genadige God, en nog een ander als een almachtige God. Iedereen heeft z'n eigen 'beeld' van God.

In het christendom heeft God ontzettend veel verschillende namen. De eerste naam van God in de bijbel is ELOHIM, wat sterkte of macht betekent. In het nieuwe testament openbaart God zich als mens, als Jezus Christus die de zoon van God is. Het nieuwe testament wordt ook wel het nieuwe verbond genoemd. Een nieuw verbond van God met de mens, ook met de heidenen. Jezus is immers voor een ieder die in hem gelooft gestorven. Jezus is de verlosser van de mens, de man die de weg naar de hemel terug vrij maakt. Jezus is de zoon van God en God zelf. Je zou dus kunnen zeggen dat God een andere rol heeft in het nieuwe testament dan in het oude testament.

De splitsing tussen de God van het oude en nieuwe testament vind je ook in de gospelmuziek. Je hebt nummers over het oude testament, over God die de wereld schiep en de zondeval van Adam en Eva. Maar je hebt ook nummers over Jezus Christus, de verlosser van de mens.

Een voorbeeld van een nummer over het oude testament is 'Man Gave Names to all the Animals' van Bob Dylan.

 Een voorbeeld van een nummer over Jezus als verlosser is het prachtige nummer 'Jesus is the Answer' van Andrae Crouch.

   
God openbaart zich dus op verschillende manieren in de bijbel. als een machtige, sterke God, als een rechtvaardige God die straft, maar ook als een genadige God die zijn zoon gaf voor de mensen. Zodat wij weer tot hem kunnen komen.
   

zaterdag 27 juni 2015

Het leven van een vrouw, het leven van Nina Simone

Gisteravond zag ik d door Netflix geproduceerde documentaire 'What Happened Miss Simone'. Een
documentaire over het leven en de muziek van Nina Simone. De documentaire zoomt echter vooral in op het onstabiele leven van Nina Simone. Een man met losse handjes, ze was constant aan het werk, kwam op voor de gelijke rechten van de Afro-Amerikaan, ze dealde een leven lang met een zware bipolaire stoornis. Er zitten altijd twee kanten aan een medaille, wat deze documentaire doet is de keerzijde van de medaille bespreken, inzoomen op het leven achter de prachtige muziek. Het begint bij haar leven als kind, toen ze een droom had om de eerste zwarte klassiek pianiste te worden, gaat over haar rol in de burgerrechtenbeweging, de dood van Dr. Martin Luther King en gaat door tot het einde, de laatste jaren van haar leven toen ze de muziek herontdekt had en speelde als nooit te voren. Het gaat over het leven van Nina Simone, een geniale muzikant. Maar iemand die een leven vol pieken en dalen heeft gehad.  Een aanrader? Zeer zeker, maar weet dat het niet over rozengeur en maneschijn gaat.
      
 


Mijn verhaal met de muziek van Nina Simone. Ik kwam voor het eerst in aanraking met haar muziek door de Franse film 'Intouchables'. Door kwam misschien wel haar meest bekende nummer 'Feeling Good' langs. Een nummer wat je bij de keel grijpt, één van de klassieker die een heleboel mensen kent. En zo langzamerhand kwam ik aanraking met de rest van haar muziek. 'My Baby Just Cares For Me', 'I Loves You Porgy', 'Please Don't Let Me Be Misunderstood', 'Sinnerman'. en ga zo maar door. Ze heeft een indrukwekkend oeuvre achtergelaten, getekend door haar leven.

Een nummer wat ik graag van haar zou willen delen is het minder bekende 'Brown Baby'. De titel doet al vermoeden waar het nummer over gaat. De geschiedenis van Amerika kent een aantal grote tragedies. Daar is de slavernij en, in de jaren daarna, de segregatie misschien wel het meest erge voorbeeld van. 
 
     

zondag 21 juni 2015

De laatste loodjes

Het schooljaar loopt bijna op z'n einde. Nog iets meer dan een week en het zit er alweer op voor mij. De laatste loodjes. En daarna eindelijk weer een wat langere periode van vakantie. En een vakantie zou geen vakntie zijn als ik niets minstens een keer of twee een platzenzaak bezoek in Nederland. Nu heb ik aardig wat bij mekaar gespaard en ben dan ook van plan om weer een aantal titels aan de kast toe te voegen. Nog even geduld en het is weer zo ver.

In m'n vakantie heb ik natuurlijk veel meer tijd om aan dit blog te werken, denk aan langere stukken, een hogere frequentie van nieuwe stukken, wat de laatste soms nogal aan de lage kant lag en wellicht een nieuwe serie, al weet ik nog niet hoe die nieuwe serie moet gaan heten en waar die over zal gaan. Meer informatie hierover zal in de nabije toekomst volgen.

Jullie zullen ook vast gemerkt hebben dat de achtergrond van dit blog aangepast heb. Ik heb dit al een flink aantal keer gedaan, om de afwisseling erin te houden zal ik maar zeggen. Al zeg ik het zelf, ik vind het dit keer erg goed uitgevallen. Het is een iets 'kuntszinniger' uiterlijk dan anders, met dank aan Photoshop.

Om toch nog iets uit muziekland te delen; het concert 'Jazz in Marciac' van Wynton Marsalis en aanhang. Ik zeg het oprecht, het is één van de betere jazzconcerten die ik gezien heb. Het meet zich aan een zeer hoog niveau. Geniet zou ik zeggen..


dinsdag 16 juni 2015

Like a Rolling Stone, de waarheid

Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat Bob Dylan en band de definitieve versie van 'Like A
Rolling Stone' opnamen. Een dag eerder, vijftien juni 1965 dus, begon Dylan aan de opnames. 'Like A Rolling Stone', het levenslied van Bob Dylan. Als we blad 'Rolling Stone' moeten geloven zelfs het beste nummer aller tijden. Wat een titel en wat een roem voor dit nummer. En ik moet iedereen gelijk geven die dit nummer roemen. Want het is een lied wat haarloos uitlegt wat er in het hoofd van mensen afspeelt. Met een ongrijpbare tekst, maar ook juist zo herkenbaar. Het lied van de jaren 60, maar ook van vandaag de dag. Want na vijftig jaar klinkt dit nummer nog steeds vernieuwend. Zes minuten lang de waarheid. Want dat spreekt dit nummer, de waarheid.

Lees alleen even het eerste couplet:

'Once upon a time you dressed so fine, threw the bums a dime, in your prime, didn't you?
People called said “beware doll; you're bound to fall”
You thought they were all a-kiddin' you
You use to laugh about everybody that was hangin' out
Now you don't talk so loud, now you don't seem so proud
About having to be scrounging your next meal'


Wat klopt er niet aan deze eerste regels? 

Wat valt er verder te vertellen over 'Like A Rolling Stone'. Het is natuurlijk de opener van het album 'Higway 61 Revisted' en ik moet zeggen, het is geeneens m'n favoriet van dit album. Waarom zul je zeggen? Ik heb geen idee, het is maar net wat me pakt. En 'Like A Rolling Stone' doet dit altijd met me, het is ook geen nummer wat ik altijd kan luisteren. Misschien is juist de reden hiervoor dat het nummer zo goed is, zo geniaal geschreven. Dylan schreeuwt het uit 'How Does It Feel, to be on your own, like a complete unknown, like a rolling stone'. Een rollende steen, een stuurloos projectiel. Wie bedoelde Dylan met die rollende steen. Zich zelf misschien, hij kwam immers van een vermoeiende tour in Engeland. Avond na avond trad hij, speelde de sterren van de hemel. Bracht de waarheid, bracht wat de jeugd van toen aansprak. En zijn woorden gelden vandaag de dag nog, zijn vandaag de dag nog steeds de waarheid.

'Like A Rolling Stone', een nummer wat de waarheid spreekt. Dat is hoe ik het graag zie... 

maandag 15 juni 2015

Bluesmuziek, leven en liefde

Hoe lang is B.B. King nu al dood? Een maand denk ik. Sinds dat B.B. King overleden is, zijn er een
hoop speculaties over zijn dood. Er gaat zelfs een theorie dat hij vermoord zou zijn in een complot door zijn manager. Enfin, als je 89 jaar mag worden heb je toch een zeer respectievelijke leeftijd bereikt. B.B. King stond natuurlijk bekend als een vooraanstaand figuur in de elektrische blues. Hij heeft de wereld veroverd met z'n dierbare gitaar 'Lucille'. Misschien zou je zelfs kunnen zeggen dat hij de blues populair gemaakt heeft. In onderstaande video speelt hij samen met John Mayer, een van de jongere bluesfenomen. Al is hij nu ook al 37.

  

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik een groot blueskenner ben. Toch ben ik een beetje bekend in de blueswereld. Als je in de roots van Bob Dylan kijkt kom je al snel uit bij de Delta Blues. Robert Johnson, Blind Willie Johnson, Howlin' Wolf. En als je de Delta Blues hebt gehad kom je vanzelf ook uit bij de elektrische kant. Natuurlijk hoort B.B. King in dit rijtje thuis, maar ook Eric Clapton, Muddy Waters speelde zowel akoestisch als elektrisch. Misschien een iets mindere bekende artiest is Robert Cray. Een van m'n eerste 'Op de draaitafel' ging over zijn album 'Strong Persuader'. Als ik de titel hoor krijg ik alweer zin om hem te draaien.

Eigenlijk gaat blues over alles. Over liefde en leven, en dan heb je al zo'n beetje alles waar het om draait in de wereld. Want wie leven zegt, zegt dood en wie dood zegt, zegt hemel. En wie leven zegt, zegt ook liefde. Want draait niet alles in het leven om liefde. Omdat Blues over het leven gaat, liegt het niet. Het klinkt puur en echt, snijdt de aspecten van het leven aan waar iedereen vroeg of laat mee te maken zal krijgen.

Ik weet niet goed wanneer ik voor het eerst in aanraking ben gekomen met de blues. Misschien wel door het emotionele nummer 'Blind Willie Mctell' van Bob Dylan. Een ode aan zijn bluesheld. Een ander voorbeeld is het nummer 'Have You Ever Loved A Woman' van Eric Clapton. De versie op het Crossroads Festival uit 2004 bekijk en luister ik zeer regelmatig.


Enfin, het is een genre waar je absoluut niet omheen kunt. Je zou kunnen zeggen dat van heel veel goede muziek blues de basis is. Al kun je daar oneindig over speculeren. Om het af te leren nog één laatste nummer. Een klassiek nummer in de blues. Het nummer 'Sweet Home Chicago' van Robert Johnson. Iemand die bij de basis van de blues ligt. Want zeg nou zelf, hoeveel artiesten hebben 'Sweet Home Chigaco' opgenomen. Het is wellicht een van de meest gecoverde nummers aller tijden.


    

zondag 14 juni 2015

Schetsen van flamenco

Over terug komen bij het vertrouwde gesproken, ik luister weer eens naar jazzklassieker 'Kind of
Blue' van Miles Davis en aanhang. Afsluiter 'Flamenco Sketches' is net begonnen, de ontroerende saxofoon solo van John Coltrane is bezig. Op één of andere manier grijpt 'Flamenco Sketches' me bij de strot, welke reden daarvoor is weet ik niet. De muziek danst, schept een beeld van, ja van muziek. Misschien past het schilderij hiernaast wel bij de muziek . Schetsen van flamenco In de 'Op de draaitafel' over dit album schreef ik dat het trompetspel als het ware de stem van het album en het nummer is. Hetgeen wat de muziek draagt en de boodschap overbrengt. Daar sta ik nog steeds achter, echter trekt deze luistersessie het spel van John Coltrane me meer. Misschien omdat hij op dit album een zachter spel ten gehore brengt. Het einde van 'Flamenco Sketches' is gelukkig nog niet aangebroken, en als het zo ver komt blijf ik met een beetje een leeg gevoel achter. En juist daarom is dit nummer de perfecte afsluiter van meesterwerk 'Kind of Blue'. Juist dat onbevredigend einde van 'Flamenco Sketches', het 'open' einde, maakt het nummer tot een perfecte afsluiter. Niets is perfect, maar 'Flamenco Sketches' komt daar zeer zeker dicht bij in de beurt. Het onontkoombare is geschied, 'Falmenco Sketches' heeft z'n einde bereid. En nu stilte...

zaterdag 13 juni 2015

Verlaat me niet..

Na een korte rustpauze ben ik weer terug. Eindelijk kan ik weer schrijven over muziek. Ik wil graag beginnen met  het verre uit bekendste lied van de Brusselse Jacques Brel  'Ne Me Quitte Pas'. Een prachtig nummer met een prachtige tekst. Een lied met een pure betekenis, laat me niet alleen,  verlaat me niet.  Je zou dus kunnen zeggen dat het lied over eenzaamheid gaat of een prachtig liefdeslied is.

De Nederlandse versie van dit nummer is nog al vrij in de vertaling, je zou het meer een interpretatie kunnen noemen dan echt een letterlijke vertaling. Brel heeft dit nummer zelf ook in de Nederlandse versie gezongen.In gebroken Nederlands met een zwaar accent. Op een of andere manier vind ik dat juist door dit accent het nummer meer betekenis krijgt. Frans is niet echt m''n sterke kant, de Nederlandse en eigenlijk ook de Engelse versie komen dus des te harder binnen.


De Engelse versie draagt de titel' If You Go Away' of te wel als je weggaat. Deze vertaling is dus ook vrij in de interpretatie van de tekst. In de Engelse vertaling is dus niet duidelijk of de persoon weggaat of niet, of hij of zij iemand alleen achterlaat.

   
Een nummer waar dus veel interpretaties aan gegeven kunnen worden. Maar de kern of moraal blijft hetzelfde. De persoon in dit verhaal wil niet dat iemand hem of haar verlaat, hem of haar alleen laat. De eenzaamheid slaat toe, een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Een mens heeft liefde en warmte om zich heen nodig. Jacques Brel schreeuwt het uit: 'Ne me quitte pas, ne me quitte pas, ne me quitte pas'. Verlaat me niet, verlaat me niet, verlaat me niet...

donderdag 11 juni 2015

Ziekte

Ik heb de afgelopen week geen nieuw bericht geschreven omdat ik ziek ben. Ergens in de komende paar dagen verwacht ik weer fit genoeg te zijn om een volwaardig bericht te schrijven. Om toch nog iets uit muziekland met jullie te delen, het nummer 'Along Came Betty' van Art Blakey en zijn Jazz Messengers.



donderdag 4 juni 2015

Gedachtenspinsels

IK luister naar het vijfde deel van de Bootleg Series van Bob Dylan. Deze extreem goede samenvatting van zijn 'Rolling Thunder Revue' toer draai ik verre van vaak. Gek eigenlijk, er hangt immers een zeer speciale sfeer om dit album. Een sfeer die me iedere luistersessie laat wegdromen in gedachten. Gedachten over Bob Dylan, The Rolling Thunder Revue, maar ook over dingen die in eerste instantie niet zoveel met Bob Dylan te maken. Ik ben altijd iemand geweest die behoefte heeft aan het verrijken van m'n kennis en tevens over veel onderwerpen na denkt. Over muziek, maar ook een heleboel andere zaken die in de wereld spelen en hebben gespeeld.

Enfin, terug naar de muziek. Een nummer wat de afgelopen tijd veel in m'n gedachten aanwezig was, is 'Georgia on My Mind. Een nummer wat kan gaan over een vrouw met de naam Georgia, maar ook over het zware leven van de Afro-Amerikanen in de staat Georgia in Amerika. Hoe je het nummer ook wil interpreteren, het is en blijft een ware klassieker.



Afgelopen zaterdag had ik over de combinatie van muziek met de filosofie en theologie. Om een nummer te noemen waar deze onderwerpen samenkomen, 'The Mercy Seat' van Johnny Cash, overigens prefereer ik zijn versie en woorden boven die van Nick Cave. Een nummer en onderwerp om over na te denken. In dit nummer wordt 'The Mercy Seat' besproken als de elektrische stoel waarop iemand zal geëxecuteerd worden. In de bijbel wordt gesproken over de dag des oordeels. De dag waarop God zijn oordeel zal vellen over de mens, maar ook genade toont aan hen die het juiste pad gekozen hebben. Je zou dus 'The Mercy Seat' kunnen zien als de troon van God waar hij mensen op de dag des oordeels zal bestraffen, maar ook genade toont. Hiermee trek ik dan weer de vergelijking met de 'The Mercy Seat' in dit nummer. De persoon in dit nummer ziet de stoel niet als vonnis. Hij omarmt zijn lot en weet dat het slechts een obstakel is tussen zijn aardse leven en het paradijs dat erna komt. Hij verlangt zelfs naar het moment wat hem te wachten staat. Een goed en mooi verhaal en nummer om dit bericht mee af te sluiten.

      

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...