zaterdag 30 mei 2015

Muziek, Filosofie en Theologie

De afgelopen dagen ben ik het boek 'De Wereld van Sofie' aan het lezen. Een roman/historie boek over de geschiedenis van de filosofie. Een zeer interessant en vlot geschreven boek, een echte aanrader. Tevens bevat dit boek ook een goed theologisch overzicht van de verschillende religies door de tijd heen. Het boek gaat van de oude grieken met filosofen als Socrates, Plato en Aristoteles tot aan de filosofen van de moderne tijd als Albert Schweitzer.

Filosofie en theologie hebben een iet wat negatief beeld gekregen als moeilijk en vergezochte discipline. Ik ben er echter van overtuigd dat er in ieder mens een begeerte naar wijsheid en antwoord schuilt. Wie is er immers nog nooit bezig geweest met de levensvragen. Is er een God, waar komt de wereld vandaan, wat is mijn doel op deze aarde? Iedereen worstelt weleens met deze vragen. Het moeilijke, of het onbereikbare aan deze vragen is dat men nooit deze vragen met feiten kan bewijzen. Je kunt ze niet met feiten bewijzen noch ontkrachten. Wat filosofen deden en doen is zo dicht mogelijk bij de antwoorden proberen te komen. Door denken en het verrijken van de geest.

Aan muziek zit ook een zeer groot filosofisch of levensbeschouwelijk aspect. Een heleboel nummers zelfs hele album worstelen met de levensvragen en de antwoorden hierop. Een voorbeeld hiervan is het nummer 'Knockin on Heaven's door' van Bob Dylan. Dit nummer is vanuit het standpunt van een sheriff geschreven die voelt dat het einde nabij is. Nader gezegd, klopt op de hemelpoort. Een ander interpretatie die gegeven kan worden aan het nummer is het afvragen wat er achter de hemel poort schuilt. Iemand die klopt op de hemelpoort opzoek naar antwoorden.



De blues kent ook een groot filosofisch aspect. Denk maar het nummer 'In My Time of Dying'. Is er iets na de dood? Wat is de hemel precies? Is God aanwezig in die hemel? Is Jezus aanwezig in die hemel?


Nog een voorbeeld is het nummer 'Ramblin' Man' van Hank Williams. Dit nummer kent een zelfde aspect aan levensvragen als de voorgaande nummers.


De filosofie en theologie wordt dus veel beschreven in de muziek. Maar wat wil je, levensvragen houden immers een heleboel mensen bezig. Of je de antwoorden vindt weet je niet van te voren, maar je kunt wellicht proberen om er zo dicht mogelijk bij te komen... 

    

dinsdag 26 mei 2015

Terugkomen bij het vertrouwde

Meerdere keren heb ik op dit blog verteld hoe groot mijn liefde voor de jazzmuziek is. Jazzmuziek in de grote zin van het woord. Ik reken dit tot m'n favoriete genre in z'n totaliteit. Toch moet ik bekennen dat de jazzmuziek even in een lagere frequentie dan normaal bij mij op de draaitafel en in de cd-speler te vinden is. Ik ben echter van plan om in de komende dagen hier verandering in te brengen. Ik begin vandaag met een cd die ik vandaag van m'n vader gekregen heb. Een cd met Stan Getz als bandleider. Eén van de grotere namen als het aankomt op de combinatie van jazz en bossanova. Onder andere is er een gitaar te horen, wat redelijk uniek is in de jaren-60 bij de jazzmuziek. Een vernieuwend iemand dus. Om twee nummers te delen, de ballade 'Lady Day' en het fusion nummer 'Heart Place'.


 

Een ander album wat ik me heb voorgenomen om te draaien is 'A Love Supreme' van John Coltrane. 
Het punt bij dit album is dat het nogal een 'kabaal' is. Daarmee wil ik zeggen dat er een hoop geluid is te horen en dat is niet altijd prettig. Enfin, ik moet me er van mezelf toe zetten, maar dan wel morgen. Als ik wellicht wat uitgeruster ben.

Andere jazzmuziek waar ik behoefte aan heb is de muziek van Duke Ellington. En dan met name het nummer 'Caravan'. Daar moet ik me zeer binnenkort aan wagen. 

De komende dagen kom ik dus weer terug bij het vertrouwde. Toch kan ik in dat vertrouwde nieuwe dingen ontdekken. Zoals die cd van Stan Getz die ik aan het luisteren ben. Later misschien meer over de wonderschone jazzmuziek.

zondag 24 mei 2015

Gefeliciteerd, meneer Dylan

Op de verjaardag van meneer Dylan luister ik niet naar z'n werk. Gisteren deed ik dit al door de elpee van 'Blonde on Blonde' uit de kast te trekken. Alom wordt dit album gezien als één van z'n beste, en terecht. Een werkelijk geniaal staaltje muziek, al zijn er nog een aantal albums van Dylan die ik nog net iets meer kan waarderen. 'Oh Mercy' is hier een voorbeeld van, maar ook 'Time Out of Mind' en 'Blood on the Tracks'.


Nu ligt het debuutalbum van Dire Straits bij mij op de draaitafel. Naar mijn menig is dit ook gelijk hun beste. Dat vind ik niet vaak van debuutalbums, maar bij deze wel. Het zal een combinatie van smaak en het genre van muziek zijn. De nummers zijn hier wat relaxter, 'lay back' zo je wilt. Om je aan dit soort muziek te wagen moet je iets in huis hebben, maar de mannen van Dire Straits hadden dat. Het is een genot voor het oor, dit album.

Eigenlijk kan het niet dat ik op de verjaardag van Bob Dylan niets van hem draait. Ik verlang naar de muziek van 'Under The Red Sky'. Niet bepaald het meeste geliefde album in het oeuvre van Dylan. Toch is dit album mij dierbaar, vind ik het zelfs ongelooflijk goed. Misschien hoort dit album zelfs bij m'n favorieten.

Enfin, Dylan is vandaag dus 74 geworden. Een respectievelijk leeftijd, helemaal om nog volop in het vak te zitten. Zou Dylan al aan z´n pensioen denken. Zou hij de Never Ending Tour binnenkort stop zetten om van z´n oude dag te genieten. Of is toeren en optreden juist een vorm voor hem om van z´n oude dag te genieten.

In ieder geval gefeliciteerd, Bob. Hopelijk heb je de jaren en de gezondheid nog om nog even door te gaan met toeren en optreden. Om mensen verspreid over de hele wereld blij te maken en te raken met je muziek. Te inspireren zelf, want dat doe je. Iedere dag weer. En mij, als vijftienjarige jongen ook.

Lees dit werkelijk schitterende stuk van Tom Willems ook nog even. Geloof me, het is de moeite waard.Uit dit bericht blijkt hoe Dylan mensen weet te inspireren.

vrijdag 22 mei 2015

De komst van een fenomeen, blijdschap en geklaag

Blijdschap en geklaag, dat is wat ik de afgelopen dagen alom hoor. Dylan komt naar Nederland, drie
avonden nog wel, waarvan twee in Carré. En ik kon niet anders dan gaan. Als ik niet zou gaan, zou ik me schuldig voelen en voelen alsof ik mezelf zou verraden. Wie laat er nou een kans liggen om Dylan voor de tweede keer in z'n leven te ontmoeten. Wie laat nou een kans liggen om de Bach van de twintigste eeuw, een genie te zien. Wie zou een kans laten liggen om z'n muzikale held te zien, te horen spelen en zingen. Wie zou een kans laten liggen om een licht bejaarde man te zien die de sterren iedere avond van de hemel speelt. En nee, ik heb die kans niet laten liggen, want wie zegt dat hij nog komt, wie zegt dat hij überhaupt nog zal optreden. Een groot deel van mijn muzikale helden is al overleden en ik zou willen dat ik een kans had om hen ooit live te zien spelen. Dylan is een fenomeen, een gegeven waar ik niet omheen kan. Maar de prijzen waren duur, misschien wel té duur en daar ging het geklaag voor een deel ook over. Het andere deel ging voornamelijk over de beschikbare plaatsten. De concerten waren binnen no-time verkocht, veel kaarten waren ook gekocht door handelaren die ze weer voor bizarre prijzen doorverkopen. De verkoop ging zo snel dat er zelfs een extra concert op 7 november in Carré is georganiseerd, wat ook alweer voor een groot deel is uitverkocht. Maar wat wil je als de zitplaatsen van de drie avonden bij elkaar optelt kom je net aan het aantal zitplaatsen voor één avond in de Heineken Music Hall. De prijs is begrijpbaar, maar wel een vervelend gegeven.Want wie zegt dat ik niet liever naar meerdere concerten was gegaan. Om mijn muzikale held meerdere avonden te zien en te horen, terwijl hij de sterren van de hemel speelt. Is het z'n geld waard; ik zou het niet weten.

Enfin, het is nog een lange tijd tot November. Hoeveel nachtjes slapen nog?, hoor ik mezelf al denken. Maar het is niet te vroeg om ernaar uit te kijken, om de dagen af te tellen. Want hoe langer je wacht, hoe groter het plezier wordt is me vroeger geleerd. Nog ruim honderd dagen en dan is het zover. Laat ik maar beginnen met het werk van Dylan nog eens te beluisteren. Al is het voor de zoveel honderdste keer, want iedere keer ontdek ik weer iets nieuws.

         

donderdag 21 mei 2015

Nederlandse Muziek

Ik heb niet veel geschreven over Nederlandse Muziek op dit blog. De reden hiervoor is simpel, ik heb niet zoveel met Nederlandstalige muziek. Maar Nederlandse muziek is lang niet altijd Nederlandstalig. Kijk bijvoorbeeld naar de 22-jarige zanger Douwe Bob. Zingt in het Engels, maar komt uit Nederland. Hij kwam trouwens nog geen week terug met zijn tweede plaat 'Pass it On'. Een album dat zeker het beluisteren meer dan waard is, om even bij weg te dromen.  Het duet ´Hold Me´ samen met Anouk is ook op dit album te vinden.



Nederlandse muziek is een groot onderwerp. Ons kleine kikkerlandje kent immers een heleboel muzikaal talent. De Wereld Draait Door wijdde zelfs nog niet zo lang geleden een aflevering aan de Nederlandse jazzartiesten. In dit zelfde programma komen zeer regelmatig redelijk goeie Nederlandse bandjes langs. Ons land kent ook het Metropoll Orkest, een orkest van wereldklasse.  Om nog een paar name te noemen: Michael Prins, Tim Knol, The Kik, Louis van Dijk, Daniel Wayenberg.

Veel verder dan dit kom ik echter niet. Nederlandse Muziek heb ik me nooit zo in verdiept, misschien heb ik dit ook niet echt gewild. Amerikaanse en Engelse muziek is immers veel toegankelijker, is veel meer over geschreven en gepraat. Ik moet me in de Nederlandse muziek gaan verdiepen, later misschien meer.       

dinsdag 19 mei 2015

Meneer Dylan naar Nederland

Bob Dylan komt naar Nederland, 2 november in Eidnhoven en 5 en 6 november in Amsterdam Een
datum om naar uit te kijken dus en Dylan doorbreekt niet zijn 'normale' cyclus van om de twee jaar naar Nederland. 3 concerten in Nederland, dat is nog niet veel voor gekomen. Een uitleg hiervoor is misschien het mindere aantal zitplaatsen in de zalen in vergelijking tot 2013 in de HMH. Maar wat maak het uit; Dylan komt naar Nederland en daar gaat het om. Voor mij wordt dit de tweede keer dat ik hem live ga zien, een speciale aangelegenheid dus.

Tevens zit er een nieuwe verzamelaar aan te komen. 'Dylan, Cash, and the Nashville Cats: A New Music City' geheten. 36 nummers zal het album bevatten, waaronder een niet uitgebracht nummer van Dylan. Veel meer informatie is er over dit album nog niet te verkrijgen.    

November is nog ver weg, maar er is iets om naar uit te kijken. Het aftellen kan beginnen.

dinsdag 12 mei 2015

Jazz, Gospel en de Blues, dat vind je bij Bob Dylan.

Afgelopen donderdag schreef ik over het nummer 'Summertime'. In de vijf dagen die hierna zijn
gekomen spookte dit nummer meerdere malen door m'n hoofd. In wat voor een versie dan ook. Dat gezegd hebbende deel ik graag onderstaande versie met jullie. 'Summertime' wordt hierin gecombineerd met 'Motherless Child'. Twee klassiekers, de een anders dan de andere. Niet te vergelijken, maar toch ook heel passend bij elkaar. Mahalia Jackson heeft dus niet alleen maar Gospelmuziek opgenomen. Haar stem meet zich ook aan de jazzmuziek.



Niet alleen de jazzmuziek spookte door m'n hoofd. Ook het album 'New Morning' van Bob Dylan. Een uniek album in het oeuvre van Dylan. Eigenlijk is ieder album van Bob Dylan uniek, maar dit is uniek op een nog 'uniekere' manier. Het wijde spectrum aan genres aan dit album zorgt daarvoor. De blues komt aan bod op in 'One More Weekend', de jazz in 'If Dogs Run Free'. Men zegt zelfs dat 'Went to See the Gypsy' over Dylans grote wens om Elvis in het echt te ontmoeten. Iets waarin hij nooit geslaagd is. Raar eigenlijk als je kijkt naar de Dylan cover die meneer Presley heeft opgenomen. Enfin, ik zoek een nummer wat er tussenuit springt op 'New Morning', misschien een nummer dat ik als beste van het album kan bestempelen. Maar laat ik nou eigenlijk geen favoriete nummer hebben bij 'New Morning'. Het schommelt bij iedere luistersessie een beetje. De ene keer is het 'Time Passes Slowly', de andere keer 'The Man in Me', dan weer 'Went to See the Gypsy'. Het nummer dat de afgelopen dagen er voor mij het meeste tussen uitsprong was de alternatieve versie van 'Times Passes Slowy'. Zoals die verscheen op 'The Bootleg Series Vol. 10 Another Self Portrait'. Zonder een speciale reden.


Ik ben ook van plan om morgen 'Another Self Portrait' nog eens van voor af aan te luisteren. Het is al lang geleden sinds ik dat gedaan heb. Wat vind je nou op 'Another Self Portrait'. Nou ja; jazz gospel en de blues. Maar ook een heleboel waar geen genre op te plakken valt, dat hoeft ook niet altijd... 

donderdag 7 mei 2015

Summertime, and the livin' is easy

Je hebt nummear die al jaren bij bijna iedereen bekend zijn. 'Summertime' geschreven door Gershwin
is daar een voorbeeld van. Een lied over de zomer, een onderwerp zonder veel diepgang zou je zeggen. Maar juist door de rechtlijnige tekst en de dynamiek in de stem, krijgt het nummer een diepere laag. Een soort gevoel wat het oproept.
Het is ook zo'n nummer wat door een groot aantal werelberoemde artiesten is opgenomen, denk aan: Ella Fitzergald, Louis Armstrong, Mahalia Jackson, Nina Simone, Frank Sinatra, Chet Baker en nog een hele hoop anderen. Iedere artiest geeft er wel een eigen draai aan, wat het nummer dan iedere keer toch weer uniek maakt. Iedere versie roept net een ander soort gevoel op, gebruik van tempo, dynamiek en klankkleur spelen hierbij een grote rol.

Wat velen niet weten is dat Gershwin dit nummer voor zijn filmopera 'Porgy and Bess' geschreven heeft. Die film duurt ruim drie uur en gaat over een vissersdorpje in South Carolina dat vooral bewoont wordt door Afro-Amerikanen. De originele versie van 'Summertime' is dus nota bene een operanummer. Ik maak er geen geheim van dat ik het niet zo heb met opera's; ik krijg er een beetje 'uitslag' van. Geef mij dus maar de versie van bijvoorbeeld  Ella Fitzergald of Nina Simone. Toch kon ik het niet laten om die operaversie is te bekijken/luisteren. Nee, het greep me niet echt zoals die welbekende andere versies, maar toch interessant om het origineel eens te beluisteren.

'Summertime' gaat dus niet zomaar over de zomer. Het zware leven van de  Afro-Amerikanen in de vroegere jaren van Amerika schuilt achter de tekst van het nummer. En misschien is dat wel de reden dat zo ontzettend veel mensen door dit nummer geraakt worden; het is een nummer waar een geschiedenis achter schuilt. Het is een nummer wat een tragisch, maar ook mooi verhaal vertelt. Dit is ook de reden dat dit nummer zoveel met mij doet.

'Summertime', een nummer waar dus een verhaal achter schuilt. In dat verhaal moet ik me eens gaan verdiepen...

 

 


    

dinsdag 5 mei 2015

'Dinsdagochtendblues', het beeld bij muziek #2

Ik heb me voorgenomen om me meer in het werk van schrijver Karl May te verdiepen; een kleine passie die ik overgehouden van toen ik 8, 9 jaar oud was. In eerste instantie zou je denken dat dit niet zo gek veel met muziek te maken heeft, maar toch wel. De muziek die in de periode van het leven van Karl May geschreven is, is op z'n minst gezegd interessant. De eerste vormen van de jazzmuziek kwamen op, klassieke muziek nam een nieuwe vorm aan. Tevens is in die periode de grammofoonplaat uitgevonden. Bovendien zijn er over deze periode een hoop films gemaakt en bij film hoort een soundtrack. Het overbekende titelnummer van 'The Good, The Bad & The Ugly'. bijvoorbeeld. Inderdaad een nummer wat bijna filmisch werkt; het schept een beeld, een verhaal.
  




Gisteren was een geslaagde dag. Zowel het bezoek aan het 'Rijksmuseum' als het bezoekje aan 'Homesick Records'. Twee platen en een hoop boeken rijker, waaronder de Nederlandse persing van elpee 'New Morning, de autobiografie van Johnny Cash en 'Tarantula' geschreven door Bob Dylan.

Eergisteren schreef ik over het samengaan van de schilderkunst en de muziek. Gisteren heb ik ruim 100 honderd schilderijen en etsten uit de laatste periode van schilder Rembrandt gezien in de tentoonstelling 'De Late Rembrandt. Indrukwekkend, op z'n minst. Welke muziek zou passen bij dit ruwere werk van Rembrandt? 'Man in the Long Black Coat' van Bob Dylan misschien, want de schilderijen hebben allemaal een donkere uitstraling. Of misschein het tiendel deel uit de 'Bootleg Series' van Bob Dylan, 'Another Self Portrait' geheten, want er hangen zeker een aantal prachtige zelfportretten. Boven dit alles vond ik ook het nummer 'In My Time Of Dying' erbij passen; de schilderijen zijn immers allemaal een paar jaar voor z'n dood geschilderd. Zelfs het laatste, onaffe schilderij 'De Lofzang van Simeon' hangt er. 'In My Time of Dying' dus. In de versie van Blind Willie Johnson.

 
'New Morning' staat nu voor de tweede keer op, een geweldig album. Het heeft iets wat geen enkel ander album heeft, maar eigenlijk vind ik dat altijd van een Dylan album. 'New Morning', nieuwe morgen. Een nieuwe dag vol nieuwe hoop. Een mooie, positieve titel...

zondag 3 mei 2015

'Zondagmiddagblues', het beeld bij muziek

Zondagmiddag, de meivakantie is alweer een tijdje begonnen. 'The Joshua Tree' van U2 ligt bij mij op de draaitafel, voor het eerst sinds een redelijk lange tijd. Misschien wel het beste album, van deze Ierse rockband, sowieso het meest harmonische. Op één of andere manier heb ik iets met dit album gekregen, ik grijp er het makkelijkst naar als ik bij de sectie U2 kom in de platenkast.

Morgen staat er een bezoekje Amsterdam gepland. Reden voor het bezoek is het Rijksmuseum met de
tentoonstelling 'De Late Rembrandt'. Ik heb iets met de schilderskunst en met Rembrandt. Schilderskunst en muziek zijn dingen die goed samen gaan. Soms kun je een beeld hebben bij een nummer, of een nummer in je hoofd hebben bij een schilderij. Welk nummer komt er in me op bij het schilderij 'De Nachtwacht' van Rembrandt? Velen zien dit schilderij als het meesterwerk van Rembrandt. Het nummer 'When I Paint My Masterpiece' van Bob Dylan komt dan bij me op. Ik vraag me af of Bob Dylan een schilderij in z'n hoofd had toen hij dit nummer schreef, maar wat doet het er eigenlijk toe? Het is de associatie die ik erbij heb.


Een bezoek aan een platenzaak mag en kan bijna niet ontbreken. Dit keer kies ik voor 'Homesick Records'. Een platenzaak gevestigd in de Jordaan met een indrukwekkende collectie op het gebied van Bob Dylan, maar natuurlijk ook met een hoop ander werk. Ik heb niet iets specifieks in m'n hoofd wat ik per se wil hebben. Ik zie wel wat er op m'n pad komt.

De jazzmuziek was de afgelopen weel in een iet wat mindere frequentie aan bod. Toch moest ik vanochtend onbedoeld aan het nummer 'Moment's Notice' denken van het album 'Blue Train' van John Coltrane. Met die gedachte aan dat nummer kwam ook de drang omdat nummer te luisteren. Ik moet dus eigenlijk vandaag nog de elpee 'Blue Train' uit de kast trekken en misschien nog wat ander werk op gebied van jazz. 

Enfin, kant twee van 'The Joshua Tree' is alweer een tijdje begonnen. Straks verdwijnt ie weer in de kast om er over een tijdje weer uitgehaald te worden. Het is belangrijk dat ik vandaag m'n rust neem, er staat immers een lange dag voor de boeg morgen. En muziek is perfect geschikt om even bij uit te rusten...  














  

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...