donderdag 30 april 2015

Goede mensen

Koningsdag was een klein succesje. De score bevat een liveconcert van Harry Belafonte, een Soul verzamelaar met 36 nummers verspreid over drie kanten met artiesten als Otis Redding, Aretha Franklin, Ray Charles, Sam Cooke, James Brown. Bovendien bevat de score ook de cd-versie van 'Bruce Springsteen & The E Street Band Live 1975-85' voor een bijna bespottelijk lage prijs, maar mij hoor je hier niet over klagen. Ik ben dus zeker niet teleurgesteld. Met deze nieuwe aanwinsten erbij schelt er vrijwel voortdurend geluid uit de boxen. De platenspeler, cd-speler en versterken draaien overuren. Voor mij een groot geluk, voor de anderen in m'n gezin wat minder. 5 mei is er een nieuwe vrijmarkt met nieuwe kansen.

Afgelopen maandag heb ik tevens de film 'Das Leben der Anderen' bekeken, film is een andere grote hobby van me. Het klassiek stuk 'Die Sonate vom Guten Menschen' van Gabriel Yared. speelt een grote rol in die film. Een muziekstuk dat een goed mens gebruikt. Een goed mens, wat is dat eigenlijk? Is de mens niet van nature slecht, egoïstisch en hebzuchtig? Jezus zei: 'Wie zonder zonde is werpe de eerste steen'. Niemand is zonder zonde, er is niemand die geen fouten in z'n leven gemaakt heeft. Maar zelfs mensen die ongelooflijk veel fouten hebben begaan kunnen goede mensen zijn. Door wat ze beteken voor hun medemens, of zelfs de mensheid. Een sonate voor goede mensen. Een sonate dat de goedheid in de mensheid beschrijft.




Is er muziek gemaakt over goede mensen? Ongetwijfeld. De gospelmuziek is hier een goed voorbeeld van, veel van die muziek gaat immers over Jezus Christus. De man die zonder zonde was en is. Zelfs liefdeliedjes beschrijven de goedheid van de mens, liefde kan immers de goedheid van een persoon naar boven laten komen. Want geen één heeft werkelijk een hart van steen. Zelfs nummers over de oorlog beschrijven het goede van de mens, de goede mensen waren en zijn de mensen die hun stem hiertegen uitspreken. Protesteren voor het goede, mensen die dat doen zijn goede mensen.

Enfin, goede mensen en muziek. Twee onderwerpen die kennelijk goed samen gaan. Dat bewijst maar weer eens dat muziek voor alle gebeurtenissen en onderwerpen geschikt is. Welke emotie je ook voelt, of wat er ook speelt in de wereld. Muziek is een groot goed, misschien wel het grootste...  




   

zondag 26 april 2015

Op de draaitafel #47: The Concert in Central Park - Simon & Garfunkel

We reizen af naar september 1981, Simon & Garfunkel geven na 11 jaar een reünieconcert in Central Park
in New York. Een concert met een magisch sfeertje, een concert waar meer dan een half miljoen mensen naar zijn gaan kijken.  Een half miljoen mensen die voor hetzelfde doel daar waren, een doel om te genieten van muziek en even aan niets anders te denken.

'Concert in Central Park' is ook speciaal voor mij. De muziek wordt gezongen waar ik vertrouwd mee ben, meer dan een decennium nadat de laatste studioplaat van dit duo verscheen. Het concert bevat nummers als 'Sounds of Silence', 'Bridge over Troubled Water', 'Mrs. Robinson', 'Homeward Bound' en ga de klassiekers maar af, ze staan op dit album. Het effect wat het duo had op de muziek en hun publiek kregen ze nu weer voor mekaar. Twee oude vrienden op het podium, twee vrienden die samen muziek willen maken, niets meer niets minder. Geen ruzie of conflict aan hun hoofd, geen behoefte om te veel na te denken. En die drang om muziek te maken, voor vermaak, maar ook voor zichzelf, is hier terug te horen. De muziek die jaren voor dit concert gemaakt is, maar ook zo tijdsloos is. De muziek die een boodschap draagt die voor generaties betekenis heeft en er zullen nog generaties volgen.

Ik maak er geen geheim van, ik heb een zwak voor de muziek van Simon & Garfunkel. Dat heeft met een hoop factoren te maken, de voornaamste is dat hun muziek één van de eerste soorten is waar ik van ben gaan houden. Nog steeds heb ik een gevoel bij hun muziek, wat geen andere muziek bij me losmaakt. En dat is hetzelfde voor mij. Miljoenen mensen hebben van dit concert genoten, maar niemand hiervan kan zeggen dat hij of zij het zelfde er mee heeft als ik. Voor iedereen is dat net een tikkeltje anders, voor iedereen is dat iets persoonlijks. Of iemand dit concert in de jren-80 of vandaag de dag luistert.

Maar dit concert haalt niet alleen sentiment bij me los. Nee, het concert bevat ook echt goede muziek, muziek met een boodschap. Een boodschap die waar is, een politieke boodschap, maar ook een muzikale boodschap. 

Ik durf te zeggen dat hun muziek echt tijdsloos is. Men genoot ervan in de jaren-60, 70, 80, 90, en nu nog steeds. Nog steeds spreekt er een ware boodschap uit hun nummers, hun muziek is nog steeds van toepassing op vandaag de dag. Op de oorlogen die nu woeden, op de problemen die in de wereld spelen. En soms heb je behoefte aan iets anders dan die problemen, soms heb je alleen maar behoefte aan muziek. En soms heb ik alleen maar behoefte aan 'The Concert in Central Park'. Om muziek uit het verleden te horen, maar muziek die nu nog steeds zeggingskracht heeft. Soms heb ik behoefte aan een concert waar muziek is gezongen die tijdsloos is...   

Cijfer: 9


          

zaterdag 25 april 2015

Zaterdag: het gevoel van thuiskomen

Zaterdagavond, ik ben net thuisgekomen van een dagje bezoek aan m'n geboorteland België. 'Highway 61 Revisted' staat op, 'Like A Rolling Stone' heeft net z'n eindpunt bereikt, opvolger 'Tombstone  Blues' is net begonnen. Op één of andere manier is deze plaat een soort aanknopingspunt voor mij. Eén van de platen waar het voor mij allemaal me begonnen is, een plaat wat een op z'n minst gezegd een interessante tekstuele vorm heeft, Daar komt nog eens bovenop dat dit misschien wel het bekendste album van Dylan is. En terecht, al zijn er nog meer albums van z'n hand die minstens net zo goed al dan niet beter zijn. Voor hoeverre je een plaat kunt samenvatten in slecht, goed of geniaal. Eigenlijk overtreft veel werk van Dylan die termen.

Maandag is het Koningsdag. Een dag die mij vooral doet denken aan de vrijmarkt, met soms een schat aan elpees en cd's. Met de nadruk op soms, de één weet niet wat hij voor een goud in handen heeft, een ander denkt dat hij een fortuin kan vragen voor een elpee die niets waard is. De kunst is dus om goed te zoeken, en goed de waarde van iets te kunnen inschatten. Misschien komt ik thuis met een berg, misschien met helemaal niets. Maar misschien is het juist die onzekere factor die het zoeken zo leuk maakt.

Veel muziek is vandaag niet m'n oren gepasseerd. 'Highway 61 Revisted' is de eerste plaat die ik vandaag opzet. Toch is er muziek op vandaag van toepassing. Ik ben immers weer naar m'n geboorteland geweest, en voor een klein deel m'n thuis. M'n eerste kinderjaren liggen in België, en een hoop herinneringen. Het voelde dus als eindelijk weer thuis te komen. Niet dat ik me niet thuis voel in Nederland, in tegendeel, hier liggen m'n laatste kinderjaren en m'n pubertijd. En vormt de pubertijd niet de rest van je leven? Het meeste wat me dierbaar is heb ik in m'n pubertijd ontwikkeld. Ik heb twee 'thuizen', één van vroeger in Belgie en één van nu in Nederland. Hoeveel nummers zijn er wel niet gemaakt over heimwee, of een thuis? Eén van die nummers is 'Homeward Bound' van Simon & Garfunkel. Een nummer waar ik zo m'n eigen interpretatie van heb.


Kant één van 'Highway 61 Revisted' heeft het laatste nummer 'Ballad of a Thin Man' bereikt. Het is genoeg voor vandaag, kant twee is voor morgenochtend. Het is bedtijd, en ik ben wel toe aan m'n rust na zo'n leuke, maar ook lange dag...    





     

 

vrijdag 24 april 2015

Eindelijk, een nieuw uiterlijk

Het is inmiddels als ruim zes weken terug sinds ik door een stomme fout het uiterlijk/layout van dit blog verwijderd heb. Ik had jullie beloofd om zo snel mogelijk tijd te vinden om een nieuwe layout te ontwerpen. Omdat ik dit zo goed mogelijk naar m'n wensen wilde laten voldoen, is er een hoop tijd ingaan zitten, maar nu ben ik eindelijk bij iets uitgekomen wat me zint. Voordeel is dat ik nu eindelijk een menu bovenaan de blog heb kunnen plaatsten, waar de links naar series en dergelijke staan.

Ik heb het de afgelopen erg druk gehad en geen tijd en energie kunnen vinden om een goed en degelijk berichtje te schrijven. Later dit weekend meer, hopelijk morgen anders zondag.

zondag 19 april 2015

Johnny Cash en zijn 'American Recordings', The Amazing Stroopwafels en 'A Love Supreme'

Ik luisterde gisteren naar de elpee van de 'American Recordings' van Johnny Cash, het eerste album in een
serie die de herleving van Johnny Cash zou betekenen. Nu staat nummer vijf 'A Hundred Highways' op.  Ik heb iets met deze serie, zo ook met het eerste deel. Wat echt alleen Cash en z'n gitaar is. Op deel twee 'Unchained' wordt er meer een bandsfeer gecreëerd, op latere delen wordt dit weer omgeruild voor een epische sfeer, met zwaar op de keel liggende teksten, over leven, dood en hiernamaals. Het nummer 'The Mercy Seat' bijvoorbeeld of natuurlijk 'Hurt'.Wat mij betreft is deze serie het beste wat Cash ooit gemaakt heeft, en ook het laatste tot zijn overlijden in 2003. Zoveel meer betekenen de teksten dan waar hij over de dood zingt, hij voelde hem aankomen. En uiteindelijk was het moment ook daar, maar hij was er niet bang voor. Hij wist immers zeker wat er hem te wachten stond. Ik denk dat er nooit eerder zo'n opvallende en goede albumserie verschenen is, misschien ook nooit zal verschijnen. Het is moeilijk om een meesterwerk te overtreffen en dat zijn alle 'American Recordings', meesterwerken. Het eerdere werk raakt me minder, heeft voor m'n gevoel minder zeggingskracht. Al sla ik de gevangenisplaten ook zeker niet af.

Buiten de 'American Recordings' spookt het nummer 'Oude Maasweg' van The Amazing Stroopfwafels door m'n hoofd. Wat een naam, The Amazing Stroopwafels. De toeval hit die ze hadden met 'Oude Maasweg' is misschien wel één van de beste nederpop nummers in de geschiedenis. Half Engels en Half Nederlands, half goed klinkend, half recht voor z'n raap. Wat een nummer...

 


In de laatste 'Op de draaitafel' had ik het over A Love Supreme van John Coltrane. Door velen gezien als het beste van Coltrane. Vanmiddag draaide ik de cd voor de vierde keer, langzaam maar zeker komt het in m'n systeem. Een album wat misschien in eerste instantie ontoegankelijk lijkt, maar wie daardoor heen weet te luisteren, zal een schat aan geniale muziek vinden.


Zondag loopt op z'n eind, over twee uur zal zondag overgaan in maandag. Ik blijf met een moe gevoel achter, nu het weekend bijna voorbij is. Morgen vroeg op, om een hele dag naar school te gaan. Maar als ik thuis ben zal ik naar een  'American Reordings' luisteren, het nummer 'Oude Maasweg' en 'A  Love Supreme'. Om de zondag nog even dunnetjes over te doen...


   

  





vrijdag 17 april 2015

365 dagen lang muziek

Het is vandaag vrijdag 17 april 2015, het is vandaag precies één jaar geleden dat ik dit blog begonnen ben.
Die bewuste dag was 17 april 2014, toen schreef ik m'n allereerste berichtje. Nu, 365 dagen later, is dit blog uitgegroeid tot één van de belangrijkste dingen in m'n leven. Een format waar ik perfect m'n twee grootste hobby's kan combineren, schrijven en muziek.

Dit blog begon in eerste instantie als een blog voornamelijk gericht op Bob Dylan met hier en daar een aantal losse berichtjes over andere muziek. Als eerste recenseerde ik bijna alle officiële albums van Bob Dylan, hiervan zijn 36 delen verschenen, later waagde ik me eraan om z'n songteksten te analyseren, hiervan zijn 31 delen verschenen. Dit blog kreeg een meer algemene richting toen ik begon met de serie 'Op de draaiatfel', hierin bespreek ik albums van allerlei artiesten, groepen en genres. Van Simon & Garfunkel tot Art Blakey, van Dire Starits tot U2, van rock tot jazz. In deze serie wilde ik aan jullie, de lezers, laten lezen wat muziek met me doet, wat voor een impact een album en nummers op me kunnen hebben. En ja, muziek is hetgeen wat het meeste in me kan losmaken, het hoort zelfs tot de belangrijkste dingen in m'n leven. De teller van 'Op de draaitafel' staat inmiddels op 46 delen, waar er als het aan mij ligt nog velen van zullen volgen. In 'Gedachten over Dylan' deel ik zo eens in de zoveel tijd een anekdote over Bob Dylan, over wat ik met een album heb, soms een nummer, soms ook gewoonweg rare gedachtespinsels die over de man in m'n hoofd spoken, vandaar ook de titel.

Tevens wil ik nog een aantal mensen bedanken. Allereerst Tom Willems, de auteur van de grootste Bob Dylan gerelateerde blog in Nederland. Al ver voor dat deze blog begon ben ik mailcontact met hem aangegaan. Ongeveer tweeënhalf jaar hebben we nu dat mailcontact, waarvoor veel dank. Ook Frits Tromp, auteur van de blog 'Een ander zelfportret' en 'Fritstromp.nl'. Ook met hem heb ik nu een half jaar mailcontact en ik heb veel steun en goede tips van hem mogen ontvangen. Ook Henk van Dijk wil ik bedanken, hij is degene die het talent voor schrijven in me gezien heeft, waarvoor veel dank. En natuurlijk wil ik ook jullie bedanken, de lezers. Voor de leuke reacties en tips. Jullie hebben me de mogelijkheid gegeven om te doen wat ik leuk vind en dat is iets waar ik altijd dankbaar voor zal zijn.

De teller van het totaal aantal berichten staat inmiddels op 273 met dit bericht erbij 274. En ik heb goede hoop voor de toekomst. Ik loop met talloze ideeën voor nieuwe berichten/series in m'n hoofd en muziek is een onuitputbare bron om inspiratie uit te kunnen halen. En als iemand nog tips heeft of gewoon z'n verhaal over een album, of nummer wil vertellen, mail naar marnixdeboer@hotmail.com of je kunt ook altijd een reactie achterlaten. Wat mij betreft is het einde nog lang niet in zicht...            

donderdag 16 april 2015

Op de draaitafel #46: A Love Supreme - John Coltrane

'A Love Supreme' is niet zomaar het eerste de beste album. Alom bekend in de muziek en jazzwereld, zelfs
gezien als één van Coltranes beste. Een vijf sterren recensie van 'Allmusic', een zeer respectievelijke 47ste plaats in de 500 beste albums aller tijden lijst van muziekblad 'Rolling Stone'. En bij al die talloze recensies en analyses van deze klassieker voeg ik nu de mijne, en misschien kan ik nog een iets andere invalshoek belichten dan in al die andere berichten over dit album.

27 februari kwam 'A Love Supreme' uit. Nog geen vijf jaar na z'n vertrek als sideman bij Miles Davis en hij maakte al een prachtig album als frontman.  De visie die Coltrane voor ogen had was een album te maken wat één geheel vormt, een 'conceptalbum' wordt dat nu genoemd. Tevens zag hij dit album als zijn manier om God te kunnen eren, dit wordt verder toegelicht in de liner notes van het album, later in dit bericht kom ik hier verder op terug. In één geheel te vormen is Coltrane zeker geslaagd. Het is een album wat een verbluffend staaltje muziek bevat, wat af en toe de bocht uitschiet, wat ik niet als negatief punt zie, maar altijd weer netjes binnen de lijntjes valt. Het album is opgedeeld in vier delen.

Deel één draagt de naam 'Acknowledgement', zoals de titel al doet vermoeden is dit de inleiding van het album. Een klaarstomer voor de rest van het album, maar daarom niet meer of minder mooi. Het zet de toon waar het album verder op doorgaat, improvisatie, maar op een zeer verfijnde manier. Natuurlijk wel met een soort van melodielijn waar alle muzikanten op variëren.

Deel twee draagt de titel 'Resolution'. Als je de titel naar het Nederlands vertaalt luidt de naam oplossing. Een oplossing voor wat? Wat wilde Coltrane door middel van de muziek in dit nummer vertellen. Een oplossing voor een probleem waar hij in z'n leven mee te maken had? Een oplossing voor z'n heroine en alcohol verslaving wellicht. Zou zijn muziek en religieuze openbaring de oplossing hiervoor zijn geweest. Hij schrijft in de linernotes dat hij door God te vinden een nieuw soort levensweg insloeg.

Deel drie en vier dragen de naam 'Pursuance/Psalm'. Vaak worden deze twee delen ook als één beschouwt. Achtervolging en Psalm, twee titels die je niet gauw met elkaar zou vergelijken. De psalmen in de Bijbel zijn liederen geschreven voor God. Die liederen zijn bedoelt om hem te eren, maar ook beschrijven mensen als David hoe ze zichzelf kunnen afvragen waarom God ze een bepaald leed heeft laten ondervinden. John Coltrane zag dit album ook als een manier om God te eren en te bedanken voor zijn muzikale talent, misschien ook wellicht een manier om z'n leed door middel van muziek te beschrijven. Zou je dit album dan ook echt als een soort van psalm kunnen beschouwen? Misschien wel.

Een indrukwekkend album is 'A Love Supreme' wat tot de verbeelding spreekt. Coltrane zegt onder andere in de linernotes: 'At this time I would like to tell you that NO MATTER WHAT ... IT IS WITH GOD. HE IS GRACIOUS AND MERCIFUL. HIS WAY IS IN LOVE, THROUGH WHICH WE ALL ARE. IT IS TRULY – A LOVE SUPREME', hoofdletters zijn ook zo geschreven in de liner notes. De titel van dit album is dus te danken aan de liefde van God. Zoals Coltrane het noemt, de opperste liefste. En inderdaad, alles staat of valt met liefde. God gaat boven alles als eerste uit van liefde, en zo zouden wij het ook moeten proberen te doen.

Ruim twee jaar na het verschijnen van dit album overleed Coltrane aan de gevolgen van leverkanker. Bijna 41 jaar oud zou hij worden. Een tragedie voor velen. Hij was een zeer getalenteerde jazzsaxofonist en muzikant. Daar is ' A Love Supreme' het ultieme voorbeeld van. Begrijp me niet verkeerd, het album is niet perfect. Maar dat is werkelijk niets in deze wereld. En die paar kleine imperfecties maken dit album juist zo speciaal en overweldigend. 'A Love Supreme', een opperste liefde. 

Cijfer: 10        

 

        

woensdag 15 april 2015

De ontoegankelijkheid van de jazzmuziek en Bob Dylan.

´A Moment´s Notice´, dat is het nummer wat nu opstaat. Eerder passeerde ´Blue Train´, het titelnummer van de gelijknamige elpee van John Coltrane. Aan het eind van ´A Moment´s Notice´ is kant één afgelopen. Kant twee zal beginnen met 'Locomotion' opgevolgd door ballade 'I'm Old Fashioned' om daarna aan afsluiter en grande finale 'Lazy Bird' te beginnen. 'Blue Train' draai ik in afwachting van twee andere jazztitels die morgen hoogstwaarschijnlijk aan zullen komen. De Music on Vinyl  uitgave van 'Kind of Blue' van Miles Davis en de cd van 'A Love Supreme'. John Coltrane speelt op allebei de albums en het leek me dus het beste om een elpee van zijn hand uit de kast te trekken.

Overigens heb ik in een mailuitwisseling met Frits Tromp onder andere gehad over jazzmuziek. Hij kan het genre naar eigen zeggen nog al moeilijk begrijpen, iets wat ik volkomen kan begrijpen. Ikzelf begrijp daarentegen de jazzmuziek juist wel. Sterker nog, het is een genre wat me erg dierbaar is. Een tip die ik wellicht aan Frits kan geven is om te beginnen bij het begin. Om te zoeken naar titels van Miles Davis, John Coltrane, Chet Baker, Art Blakey, Dexter Gordon en Dave Brubeck. Dit is slecht een kleine greep uit de wonderlijke wereld van de jazzmuziek met al haar subgenres, maar je moet ergens beginnen. Wellicht grijpt de jazzmuziek je toch nog Frits, zo niet kunnen we het altijd nog samen hebben over die oude reus Bob Dylan.

En over die oude reus Bob Dylan ging het mailcontact ook. Zijn muziek is voor ons allen te begrijpen, we
spreken in dat opzicht dezelfde 'muziektaal'. Al kan ik me voorstellen dat die oude reus samen met z'n muziek voor sommigen nog moeilijker te begrijpen is dan de jazzmuziek. Zeg dat echter beter niet tegen mijn soort, de Dylanoloog. We zullen alles op alles zetten om je hem te doen begrijpen. Even tussen ons gezegd en gezwegen, veel snappen doen Dylanologen ook niet van het fenomeen Bob Dylan, maar we doen graag alsof.

Overigens trok ik buiten een aantal jazzalbums ook 'Tempest' voor het eerst sinds een lange tijd uit de kast. Het voorlaatste studioalbum van Dylan. Dat is nog eens andere koek dan 'Shadows in the Night. 'Tempest' is erg moeilijk toegankelijk, zowel tekstueel als vocaal. Maar dat maakt het album voor mij alleen maar meer interessant. Want als ik ergens graag m'n hoofd over breek is het over dingen dit ik nier kan snappen noch beredeneren. En 'Tempest' wil ik ook niet kunnen snappen, maar daarom probeer ik het juist. Hoe meer ik in 'Tempest' vind en ontdek, hoe onduidelijker het geschetste beeld wat ik ervan heb wordt.

Enfin. 'Blue Train' heeft z'n laatste nummer bereikt. Ik brei maar eens een eind aan dit bericht... Vrijdag is het overigens het één jarig jubileum van dit blog. Een mijlpaal die ik niet zomaar voorbij mag laten gaan. Aankomende vrijdag dus een terugblik op het afgelopen jaar, maar ook een vooruitblik op wat de toekomst te bieden heeft...                   

zondag 12 april 2015

Het levend houden van de jazz

De jazzperiode waar ik afgelopen vrijdag inkwam is nog steeds volop bezig. Ik heb die dagen gevuld met 'Miles Ahead' van Miles Davis en orkestleider Gil Evans, 'Moanin'' van Art Blakey, een documentaire over het leven van Miles Davis en een documentaire over dat van Chet Baker. Tevens heb ik ook geluisterd naar het laatste concert van Chet Baker, gespeeld in Duitsland twee weken voor z'n dood in Amsterdam. Een legendarisch en prachtig concert. En een raar idee dat hij twee weken hierna zo tragisch om het leven kwam.  Het vergoot het geveol wat het concert opwekt wel. Is dat niet altijd zo met muziek waar een verhaal achter zit?

Deze week was ook de 100ste geboortedag van Billie Holiday. Een ongeëvenaarde jazzzangeres, met een
turbulente levensweg. Maar wat een muziek, helemaal voor het tijdsbeeld. Ik moet eerlijk bekennen dat ik buiten haar muziek niet zo veel over haar leven weet. Ik weet dat ze een hardnekkige verslaving had, maar veel verder kom ik niet. Ik heb met tot nu toe voornamelijk verdiept in de jazz uit de jaren-50. In de bop en cooljazz of westcoastjazz zoals sommigen het noemen. Ik moet me eens in haar gaan verdiepen, maar nu niet. Nu is het tijd voor wat anders, het is tijd voor het tweede liveconcert van Chet Baker wat ik dit weekend ga beluisteren, het concert uit Tokyo in 1987. Maar onderstaand nummer is zeker het beluisteren waard.


Het is een paar uur later, het liveconcert van Chet Baker heb ik inmiddels beluisterd. 'Greatest Hits' van Dave Brubeck staat inmiddels op. In mijn ogen een hele goede samenvatting van z'n werk, al is het natuurlijk onmogelijk om op één enkele elpee al het goede werk van deze man te krijgen. Een bijzondere man in de geschiedenis van de jazzmuziek. Al mag het af en toe wat minder 'netjes' van me, maar dat is slechts mijn persoonlijke mening.

Enfin, de plaat loopt alweer op z'n eind. Ik heb vandaag de jazz weer een klein beetje levend gehouden. Het is genoeg voor vandaag... morgen is er weer ruimte voor de jazzmuziek.    
 


zaterdag 11 april 2015

Gedachten over Dylan #33: Sometimes I feel so low-down and disgusted, het antwoord van Dylan

Het is ongeveer drie weken sinds dat de laatste 'Gedachten over Dylan' op dit blog verscheen, zie hier. Toen had ik het over 'Street Legal', het album voor Dylans definitieve bekering tot het christendom. Al zijn op 'Street Legal' de verwijzingen naar de bijbel, het boek openbaring en God duidelijk hoorbaar. Opvolger 'Sow Train Coming' was Bob Dylans boodschap aan de wereld welk antwoord hij gevonden had op z'n levensvragen. 'Zoekt en gij zult vinden', staat er in de Bijbel. Zouden deze wijze woorden uit de bijbel ook op Dylan van toepassing zijn? Was het antwoord wat hij vond in 1978 en 79 het definitieve antwoord, het antwoord op zijn spirituele en religieuze zoektocht? Wie zal het zeggen.

'Slow Train Coming' kwam voor menig liefhebber van Dylan als een schok. De rebelse profeet had z'n levensovertuiging verloochend. Hij die geen leiders zou volgen, volgde er nu toch één. Een man die gaat onder de naam Jezus Christus. Maar wie terugkijkt op voorgaande albums ziet een duidelijke plaats voor zijn religieuze zoektocht. Op zijn debuutalbum nam hij gospeltraditionals 'In My Time of Dyin' en 'Gospel Plow' op. Tevens bevat 'John Wesley Harding' ook een doorgaans Bijbelse visionaire.Dylan liet zich eerder in de jaren-70 ook uit over het figuur God. Hij vond dat mensen God kwijt waren geraakt, maar niemand wist toen of hij het over de God van Israël en later de christenen had. Misschien zag hij God toen meer als een figuur uit verhalen en legendes, een figuur waar je wijsheid in kunt vinden. Net als veel mensen vinden dat je wijsheid uit de bijbel kunt halen en de levensloop van Jezus Christus zonder ook echt erin te geloven als waarheid. Op 'Slow Train Coming' was het heel duidelijk over welke God hij het had en dat hij er wel degelijk in was gaan geloven.

De vraag komt dan op of Dylan nog steeds in God gelooft en op welke manier. Een vraag die ik in eerdere berichten al besproken heb. Blijft hij trouw aan het evangelische christendom of gelooft hij meer in God op een traditionele manier, zoals veel Amerikanen doen. Amerika noemt zichzelf Gods land. God zegent Amerika. Maar welke God zegent Amerika dan? En welke God zegent Bob Dylan? In welke God en op wat voor een manier gelooft Dylan? Wie zal het zeggen.

Ik ben nu vijftien jaar en iets meer dan zeven maanden oud. Ik kan zeggen welke God mij zegent, de God van de christenen. Voor mij is hij de enige God. Dat is nu wat er voor mij doet, in welke God Dylan gelooft hoef ik niet per se te weten. Het is wel een vraag waar men uren over kan speculeren. Maar of iemand ooit het antwoord vindt?...   

              

vrijdag 10 april 2015

Een jazzy vrijdagavond

Vrijdagavond, tien over half zeven. Het album 'Kind of Blue' van Miles Davis staat op, ik schat ongeveer
twee weken na de laatste luistersessie van dit album. Dat is relatief gezien kort, sowieso draai ik dit album na aanschaf in vergelijking tot andere albums veel. Er is iets wat me pakt aan het album. Het zachte, schelle, bijna zangerige muzikaal geluid wat het album kenmerkt, verfijnd, zo zou je het het beste kunnen omschrijven. 'Sophisticated' zoals dat zo mooi in het Engels klinkt. Miles Davis was een genie in wat hij deed, en daar is dit album, wat maar een klein deel inneemt van zijn volledige oeuvre, een ultiem voorbeeld van. Wat Davis misschien het meest kenmerkt is vooruitgang, niet blijven hangen in wat geweest is. Zichzelf steeds opnieuw ontdekken, op een manier dat het het voorgaande werk met gemak evenaart, soms zelfs overtreft. John Coltrane speelt ook een aardige rol in dit album. Hij staat net onder Davis' plaats in het orkest. Een soort van tweede frontman. Maar Coltrane heeft zelf ook echt als bandleider gewerkt. Albums als 'Blue Train', 'A Love Supreme' en 'Giant Steps' bijvoorbeeld. En nu ik die titels noem krijg ik alweer zin om ze te luisteren.

We gaan verder met Jazz. Chet Baker, ook niet de minste naam in de jazzgeschiedenis. Het nummer 'Almost Blue' van zijn hand trok vandaag m'n aandacht. Bijna blauw, als je de titel naar het Nederlands vertaalt. Een vage, maar ook herkenbare titel. 'Feelin' Blue', een term die in de muziek veel gebruikt wordt. Het zitten met de blues van het leven. En Baker had bijna de blues in dit nummer. Het leven zat hem wellicht tegen, maar hij wilde niet opgeven. Zou dit een goeie interpretatie van dit nummer zijn? De emotie druipt af van de muziek, dat is één ding wat zeker is. Soms heb ik dat met een nummer, noem het een zwak. Een onverklaarbare reden waarom een nummer iets met me doet. Herkenbaarheid, misschien. Muziek is iets wat heel herkenbaar kan zijn. Kan beschrijven wat je voelt, hebt gevoeld, meemaakt en meegemaakt hebt. Dat kan de jazzmuziek ook hebben, een stuk herkenbaarheid.

Misschien heb je gemerkt dat ik weer in een jazzperiode zit, zoals een tijdje geleden. Ik heb een grote liefde voor dit genre met al haar subgenres gekregen. Voor 'bigband', 'bop'. Maar bovenal voor de 'cooljazz', heel herkenbaar klinkt dat subgenre. Jammer dat de jazz nog steeds het mindere bekend genre is bij de het grote publiek. Alleen echte liefhebbers kunnen vaak de waarde er nog van inschatten. En de rest weet niet wat ze missen. Helaas zal het voor velen een onontdekte wereld blijven. Nogmaals, jammer...             

dinsdag 7 april 2015

Een week zonder woorden, maar wel vol muziek

Het is vandaag precies een week geleden sinds het laatste bericht op dit blog verscheen. Noem het een tekort aan inspiratie, noem het een 'writersblock'. Feit is dat ik me er niet toe kon zetten om een bericht te schrijven, niet over een plaat, niet over Bob Dylan, niet over muziek in het algemeen. En nu nog steeds is de inspiratie niet op het peil waar het normaal gezien zit. Wel kan en wil ik vandaag een bericht schrijven, al is het alleen maar om m'n ei kwijt te kunnen.

Het album 'Dark Side of the Moon' passeerde afgelopen week onder andere m'n oren. Tevens heb ik een documentaire over dit album gezien. Interessant om te zien hoe baanbrekend en innovatief  dit album is geweest en nu nog steeds is. Al ben ik nog steeds van mening dat dit album verre van geschikt is om relaxt bij achter over te leunen. Al dat geluid is niet bepaald de manier om te kunnen ontspannen. Al hoeft dit lang niet altijd erg te zijn. Tevens trekt al dat geluid de aandacht van m'n oren.



Ook het album 'Regatta de Blanc' van The Police passeerde m'n oren. Langzaam maar zeker begint ie in m'n systeem terecht te komen. Een uniek album, maar niet heel indrukwekkend om naar te luisteren. Wel een album wat lekker klinkt en wel makkelijk weg te luisteren valt. Al hoeft dat niet te zeggen dat het niet z'n hardere momenten kent. 

Maar het nummer 'Knockin' on Heaven's Door' van meneer Dylan was de muziek die de afgelopen week het meest centraal heeft gestaan. Dat kwam doordat ik dit nummer nogmaals op school heb gezongen. In de uren dat ik samen met twee vrienden hiervoor hebben geoefend, kwam de tekst op een of andere manier steeds meer bij me binnen. Een nummer met ontelbaar veel mogelijke interpretaties. Gaat het over een religieuze en levensbeschouwelijke zoektocht? Dat je jezelf voelt kloppen aan de hemelpoort, opzoek naar de antwoorden op het leven en hiernamaals? Ik weet zeker dat bijna iedereen weleens zichzelf levensvragen heeft gesteld. Wat is de zin van het leven? Wat is erna de dood en hoe moet die hemel er dan uit zien? Ik vraag me dat ook weleens af, en vind eigenlijk iedere keer weer een beetje meer antwoord op die vraag. Of zal het nummer gaan over iemand die stervende is en voelt dat het niet lang meer duurt voordat hij of zij door de hemelpoort de hemel intreedt. Is er wel een hemel? Dat is nog een vraag die velen zich stellen. Ik heb het antwoord daarop gevonden, maar vraag het me nog vaak genoeg af. Maar eigenlijk kom ik iedere keer weer bij hetzelfde antwoord uit.

Dat was het voor vandaag, later deze week hopelijk meer. Als de inspiratie definitief is teruggekeerd. 

       

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...