dinsdag 31 maart 2015

Op de draaitafel #45: Regatta de Blanc - The Police


Vanmiddag kwam ik na een bezoekje aan de lokale platenzaak thuis met de elpee 'Regatta de Blanc'. Mijn eerste elpee van de band The Police.

In 1979 kwam de The Police met hun tweede studioalbum 'Regatta de Blanc'. Zoals de titel al doet vermoeden zijn de invloeden van reggae duidelijk te horen in nummers als 'Message in a Bottle' en 'Bring on the Night', al is de rock/punk nog steeds duidelijk te horen in bijvoorbeeld het nummer 'It's Alright For You'. Zelfs is er een jazz/western invloed te horen in 'Does Everyone Stare'. Tevens betekende deze elpee naamsbekendheid voor de band. Met de twee wereldhits 'Message in a Bottle' en 'Walking on the Moon' werd hun naam bekend onder het grote publiek. Maar wat wil je met zo'n bijzondere mix van muziekstijlen en daardoor een elpee uniek in z'n soort. Maar om nou te zeggen dat
de elpee geniaal in mekaar zit is teveel. Daar zou je The Police ook denk ik niet mee kunnen definiëren. De muziek is simpel qua opzet en weinig verrassend, doet soms een beetje denken aan een garagebandje. Maar op zich is hier helemaal niets mis mee, muziek hoeft niet altijd veel diepgang te kennen; muziek die recht voor z'n raap is kan soms veel meer zeggingskracht hebben en zeggen waar het nou echt op staat. En de muziek klinkt vooral lekker, behoeft niet veel inspanning om in je op te nemen. Perfect dus voor veertig minuten achteruit te zitten en even nergens aan te denken buiten de muziek.


Hoogtepunten kent de elpee niet echt, alle nummers doen in kwaliteit niet veel voor elkaar onder. Natuurlijk, je hebt die twee overbekende hits. Maar bekendheid hoeft niet altijd te zeggen dat een nummer heel goed of juist niet heeft. De nummers zijn ongeveer om en om geschreven door Steward Coppeland en Sting. Wat zorgt voor een nodige afwisseling in de nummers. Sting kreeg later de bovenhand in de band, wat uiteindelijk één van de breekpunten van de band zou zijn. Maar dat is op deze elpee nog niet aan de orde.

Zo op eerste luister klinkt de elpee goed, niet geniaal, maar dat hoeft niet altijd. Een ruime veertig minuten waar ik plezier aan kan beleven en van kan genieten. Veel meer kan ik er nu niet over zeggen; daar ken ik de elpee nog niet goed genoeg voor. Zeker een album om meer te beluisteren en een elpee die zeker niet misstaat in een platencollectie.

Cijfer: 8    

  
        

 

vrijdag 27 maart 2015

Vrijdagmiddag, Pink Floyd en Soul

Vrijdagmiddag, eindelijk weekend. De toetsweek is achter de rug, op de achtergrond draait 'Animals' van
Pink Floyd, een elpee die ik al gek lang niet meer gedraaid heb. Misschien de elpee van Pink Floyd die het makkelijkst in het gehoor klink, al zit er nog een hoop vernuftig geluid in. En is het z'n tijd ver vooruit.

Morgenavond is het zover, het concert van Selah Sue in de 'North Sea Jazz Club' te Amsterdam. Veel zin heb ik wel, al weet ik echter niet wat ik moet verwachten. Ik ben immers nog nooit naar een concert van haar geweest en ook nog nooit in de 'North Sea Jazz Club'. Het livewerk wat ik van haar op Youtube gezien en geluisterd hebt klinkt allemaal erg goed, maar dit zijn concerten voor een groot publiek en in dat kleine clubje in Amsterdam passen er echt niet meer dan een man of 100. Een intieme sfeer, een sfeer die ik eigenlijk alleen nog maar geproefd heb bij gospelconcerten gegeven door de minder bekende artiesten van deze wereld, maar wel zeer getalenteerd in wat ze doen. Maar is intiem niet juist iets goed? Kan de artiest dan niet meer contact maken met het publiek? Eén voordeel, ik hoef niet de hele dag op m'n benen te staan zoals het concert van meneer Dylan.

Terwijl kant één van 'Animals' bijna afgelopen is moet ik denken aan de soulmuziek, zie bericht hier. En bepaalde nummers van dat genre die door m'n hoofd spoken. Bill Withers, Otis Redding, Sam Cooke, Stevie Wonder. Soul, afgeleid van de Gospel. Twee genres die daardoor ook zeer vaak gecombineerd worden, denk maar aan het nummer 'Jesus' Children of America' van Stevie Wonder. Gospel en Soul, twee genres waar ik regelmatig naar luister en twee genres die dicht bij elkaar liggen. Tevens twee genres die me erg aanspreken, zo biedt soul een visie op het leven hier op aarde en gospel op het leven wat hierna komt.

Ik brei maar een eind aan dit bericht, misschien iets kort, maar inspiratie laat zich niet dwingen. Zondag meer over het concert van Selah Sue..  








     

dinsdag 24 maart 2015

Mijn 'zwarte lijst': de beste soul en jazzmuziek

Sinds vorige week vrijdag is de 'Zwarte lijst' weer te horen op Radio 6, een lijst gevuld met de beste soul- en jazzmuziek. Het mooie van deze lijst en radiozender is dat erna een podium wordt gegeven aan deze twee zeer bijzondere muziekgenres. Die helaas onder het grote publiek steeds minder worden beluisterd, je moet er tegenwoordig echt voor naar een platenzaak. Misschien hebben veel mensen een vooroordeel over de jazz- en soulmuziek, oudbollig, saai. Maar wie goed luistert naar jazz en soul vindt veel meer dan iets saais en oudbollig. In dit bericht loop ik de jazz- en soulmuziek door die mij het meest dierbaar is.

1. 'Try A Little Tenderness' - Otis Redding

Het mooie van de soulmuziek is dat het vaak makkelijk te begrijpen, maar toch diepgaand is. Veel soulartiesten zingen over hun leven, de hobbels in de weg, maar ook over het geluk. Hun leven vormt hun muziek. Ze zingen hun ziel als het ware naar buiten. Otis Redding deed dit ook, helaas maar voor een zeer kleine tijd. 26 jaar en hij overleed. Toch heeft hij in z'n korte, maar indrukwekkend leven en hele hoop nummers opgenomen waarin hij z'n ziel naar buiten zong. En het nummer 'Try A Little Tenderness' springt voor mij er het meest tussenuit.

2. I Guess I'll Hang My Tears Out To Dry - Dexter Gordon

Het mooie van de instrumentale jazz is dan weer dat er geen woord gezongen wordt, maar toch een soort van stem gevormd wordt door het klankenspectrum van alle instrumenten. Soms door een trompet, soms door een piano, soms zelfs door een drumstel, maar ook door saxofoon. En als je aan mijn vraagt wat één van de beste jazzsaxofonisten is, is dat Dexter Gordon. Favoriet is het nummer 'I Guess I'll Hang Out My Tears to Dry' samen met de rest van de elpee 'Go'. Een prachtige jazzballade met een hele mooie tenorsax.


3. 'Grandma's Hands - Bill Withers

Bill Withers, niet de minste naam in de soulmuziek. Natuurlijk heeft hij de nummers 'Ain't No Sunshine', 'Just The Two of Us' en 'Lean on Me' opgenomen, maar het nummer 'Grandma's Hands' is mijn favoriet. Misschien door de stem, misschien omdat het nummer herkenbaar is. Maar vooral door het speciale gevoel wat het bij me oproept.

4. 'Flamenco Sketches' - Miles Davis

Miles Davis, zo'n beetje de bekendste naam op het gebied van jazz. En 'Kind of Blue' wordt alom één van de beste albums in zowel de jazz- als de muziekgeschiedenis in z'n totaliteit genoemd En terecht, want dat het een meesterwerk is staat vast. Toen ik voor het eerst dit album hoorde ging er een compleet nieuwe wereld voor me open, de wereld van de cooljazz. En het nummer 'Flamenco Sketches' is voor mij niet het beste, beste is niet het goeie woord, maar het meest verfijnde nummer. Davis zei ooit:' It's not the notes you play, it's the notes you don't play'  En dit nummer bewijst dit zeker.


5. 'Inner City Blues' - Marvin Gaye

'What's Going On', de 'Blonde on Blonde' van de soulmuziek. Politiek, liefde, oorlog, zo'n beetje alles wat in die tijd en nu nog steeds speelt komt op dit album voorbij. Afsluiter 'Inner City Blues' is voor mij het beste, misschien omdat het het meest 'simpele' nummer is en na al dat maatschappijkritische geluid van het album wel behoefte aan heb.



6. 'I'm Old Fashioned' - John Coltrane

John Coltrane, één van de grote namen in de jazzmuziek. Eén van zijn hoogtepunten was het voor 'Blue Note' opgenomen 'Blue Train' samen met het nummer 'I'm Old  Fashioned', het enige 'rustige' nummer op deze legendarische elpee. En mij doet het nummer wat, iedere luistersessie weer.


7. 'A Change Gonna Come' - Sam Cooke

'A Change Gonna Come', misschien wel het nummer waar de meeste soulmuzikanten door zijn begonnen. Sam Cooke hoort bij de veteranen, waar de soul mee begonnen is. Een prachtige stem, maar bovenal ook een prachtige tekst. Je hoort en voelt  iedere emotie.

8. 'My Funny Valentine' - Chet Baker

Als je het in de vocale jazz zoekt kom je al snel bij Chet Baker het album 'Chet Baker Sings'. En 'My  Funny Valentine', ja, misschien het beste vocale jazznummers aller tijden. en de versie van Chet Baker is voor mij de speciaalste. Sowieso is de rest van Bakers muziek zeer speciaal, iets wat geen andere zanger en trompettist heeft. 

9. 'Celebration' - Kool and The Gang

Om het een beetje luchtig te houden. Nee, een diepgaand nummer is het niet, maar het swingt wel. En een
nummer hoeft niet altijd veel zeggingskracht te hebben, soms is plezier in de muziek ook nodig. En het plezier is duidelijk hoorbaar in dit nummer.

10. 'Moanin'' - Art Blakey & The Jazz Messengers

Als laatste het nummer waar het voor mij een klein beetje mee begonnen is. Op het gebied van 'Blue Note' dan. Samen met de elpee was dit nummer hetgeen wat een compleet nieuwe kant van de jazz aan mij liet zien. Weg van de 'big band' muziek en op naar de 'bop' en 'hardbop'.


En dit was hem, mijn 'zwarte' lijst. Voor een klein deel dan, er zijn nog tientallen, al dan niet honderden soul en jazznummers die me erg dierbaar zijn. Het geeft in iedere geval een kleine indruk van mijn persoonlijke  hitparade. En wat zijn er een hoop goeie, soms zelfs geniale soul en jazznummers gemaakt. 
            

maandag 23 maart 2015

Maandag, de dag van het gezongen woord


Ik ben altijd iemand geweest die zichzelf meer door woorden dan door daden uit, daar is dit blog het grootste bewijs van. Ik ben dus een persoon van het gesproken en geschreven woord. Ik schrijf veel, lees veel, maar luister ook veel. Ik ben dus ook een persoon van het gezongen woord.

Het mooie van het gezongen woord is dat er soms meer zeggingskracht uit spreekt dan uit het gesproken en geschreven woord. Bob Dylan werd niet voor niets 'spreekbuis van een generatie' genoemd, hij wist door middel van zijn gezongen woorden te verwoorden wat miljoenen jongeren in die tijd dachten en tegen dingen aan stonden. Neem als voorbeeld het nummer 'The Times They Are-a Changin', toevallig draait het album nu net op de achtergrond. Een korte, maar een zeer ware boodschap. De tijden veranderen, de techniek blijft zich ontwikkelen, de moralen veranderen,  generaties gaan dood en generaties worden geboren. Dat was zo in de jaren-60 zo, maar ook vandaag de dag anno 23 maart 2015. Bob Dylan wist met dit nummer te verwoorden wat in die tijd iedereen dacht. De tweede wereldoorlog had z'n teken nog steeds op de wereld achtergelaten, Duitsland was verdeeld, de vietnam-oorlog was net bezig, een zinloos conflict om macht. Een conflict tussen twee grootmachten die dachten dat ze allebei het beste systeem hadden, kapitalistisch of communistisch. Fernand Braudel tegen Karl Marx. En Bob Dylan wist de wereld van toen te verwoorden door zijn gezongen woord, hij wist meer te bereiken met z'n stem en gitaar dan al die hoge politici met hun machtsspelletjes. Maar Bob Dylan weet nu nog steeds met dat lied uit begin jaren-60 de wereld van vandaag te verwoorden. De economische crisis, de gruweldaden van IS, de crisis in de Oekraïne. Tijden veranderen, maar mensen niet. Het draait voor een groot deel om macht in de wereld en er is nog steeds heel veel oorlog. Maar het gezongen woord staat boven dit alles. Muziek liegt niet, muziek is de waarheid en is tijdsloos. Muziek spreekt niet van macht, het spreekt van liefde. En daarom zegt muziek zoveel meer dan alle landen, politici en oorlogen in de wereld. Oorlog is zinloos; nogmaals, het gaat alleen maar om macht. En de normale burger is er altijd de dupe van, maar daar wordt geen aandacht aan gegeven in de regering. Maar de muziek geeft hier wel aandacht aan. Bijvoorbeeld door het nummer 'Eve of Destruction' van Barry Mcguire.  Dit nummer beschrijft de zinloosheid van oorlog, hoe we onszelf erdoor kapot maken en hoe de jeugd en de normale burgers er de dupe van zijn. En daarom is vandaag het de dag van het gezongen woord. Van het liefdeslied, maar bovenal van het protestlied. Wat door middel van een protestlied bereik je veel meer dan met een oorlog of geweld. Muziek maakt niemand dood, het opent de ogen van mensen en laat de waarheid aan het licht komen.




zondag 22 maart 2015

'Zondagochtendenmiddagblues', de nummers van een vroege lentedag


Zondag 22 maart, de lente is begonnen. De lente begint voor mij niet al te leuk; morgen begint namelijk een toetsweek, één van de laatste obstakels tot het einde van het jaar. Dat betekent leren, heel veel leren en zware dagen maken. Gelukkig bestaat er nog zoiets als muziek om me door het leren en de zware dagen heen te helpen. En op deze vroege lentedag is dat er nogal wat. Zoals het album 'Sketches of Spain' van Miles Davis of het nummer 'Forget Her' van Jeff Buckley, wat overigens postuum pas verschenen is. Dit nummer past niet echt in het plaatje van 'Grace', daarom heb ik er ook voor gekozen om deze elpee zonder 'Forget Her' te kopen. Maar het nummer an sich is eigenlijk best goed. Een cliché verhaal over liefdesverdriet, maar een groot deel van de muziek gaat over liefde en het verdriet daarvan. En terecht, liefde is immers iets wat niet uitgeput raakt, ieder liefdeliedje is in z'n eigen manier uniek en belicht weer een iets ander aspect van de liefde. Dat is hetzelfde geval met 'Forget Her'. Niet heel erg speciaal, maar toch uniek op z'n eigen manier.


 Als je het over soulmuziek en soulzanger Bill Withers hebt kun je niet heen om de nummers 'Ain't No
Sunshine' en in iets mindere mate 'Grandma's Hands'. Maar ik heb velen malen gemerkt dat het bekendste werk van een artiest niet per se het enige mooie moet zijn. Dat bewees 'Theme from Man and Boys (Better Days) vandaag weer. Om te zeggen dat dit nummer beter is dan 'Ain't No Sunshine' met het geniale en welbekende 'I know' stukje durf ik nog niet aan. Wel durf ik te zeggen dat dit nummer me meer wakker schudt en m'n aandacht trekt. Strijkers, een mondharmonica, wat uniek is in het werk van Withers, en een tekst die tot de verbeelding speelt. Niet enorm bekend, maar dat hoeft niet te zeggen dat een nummer niet goed en speciaal is.


Het 'Concerto De Aranjuez' van het bijzondere album 'Sketches of Spain van Miles Davis is maar weer eens een nummer van Davis wat beter wordt iedere keer weer als je ernaar luistert. Een hele unieke stijl, een tussenvorm van jazz en de Spaanse traditionele muziek. Deze bijzondere vorm van muziek maakt het nummer tot iets wat erg speciaal in het gehoor ligt. Iets wat nog nooit eerder is gedaan en daardoor nog unieker. Davis overstijgt zichzelf  maar weer eens.

 


Toen ik in 2012 de hele speciale film 'Intouchables' zag maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van
Nina Simone, door middel van het nummer 'I Feel Good. Verreweg het bekendste nummer van deze dame, maar zoal ik al zei hoeft het bekendste nummer niet altijd het beste te zijn. Een beste nummer is moeilijk te kiezen uit het unieke oeuvre Nina Simone, maar een beste album durf ik wel te kiezen. Dat is 'Nina Simone Sings the Blues' en als ik hier een nummer uit moet kiezen wat er het meest tussenuit springt is het afsluiter 'Mama Blues'. Speciaal, Nina Simone die de blues zingt.



Dit was zomaar een greep uit de muziek die me de ochtend en de middag door heeft gebracht. Ik ga nog even door met luisteren, misschien naar Selah Sue want het concert is nog maar een kleine week weg. Hieronder een nummer wat me alvast in de stemming brengt.






  

donderdag 19 maart 2015

Gedachten over Dylan #32: Gentlemen, he said.. - de zoekende Dylan


Als er één album is waarvan ik niet goed weet wat ik ervan moet denken is het 'Street Legal'.
Misschien staat het album bij mij iets te veel in de schaduw van opvolger 'Slow Train Coming' of het voorgaande 'Desire'. Wel weet ik dat opener 'Changing of the Guards' literair gezien een nummer is wat tussen de minder bekende Dylan klassiekers staat. Misschien ben ik eerst afgeleid door de vrolijk ogende melodie, maar de tekst is vol diepere verwijzingen, is mystiek en zet het hoofd aan het denken. Het schept een wereld wat in ieder tijdsbestek past, het kan in een diep verleden liggen, in het heden of een verre toekomt. Het bevat wellicht een visie op de apocalyps die in de openbaringen van Johannes wordt beschreven, tevens een deel van de Bijbel wat mystiek is en het hoofd aan het denken zet. De visionaire van dit nummer en die van openbaring spreekt me aan, misschien door het mystieke, het schept een wereld, maar een wereld die niet te begrijpen is en op oneindig veel verschillende manieren valt te interpreteren. 'Changing of the Guards', de wisseling van de wacht. Dit kan staan voor een gebeurtenis die overgaat in een andere. Dat kan staan voor het eindigen van deze wereld en het beginnen van een nieuwe. Waar het kwaad uiteindelijk gescheiden wordt van het goed.  Dat Dylan veel met de bijbel bezig was en opzoek was naar de antwoorden, die vast ergens zullen liggen in openbaring, is duidelijk. Het zoekende van dit album en nummer spreekt me aan; zijn we niet allemaal opzoek naar antwoorden. Op de vragen van het leven, opzoek naar antwoorden op hetgeen na de dood, opzoek naar God. In de bijbel staat: 'Zoekt, en gij zult vinden' . Zoek en je zult de antwoorden op je levensvragen vinden, is dat wat deze wijze tekst uit de bijbel onder andere wil zeggen? Zou Dylan hieraan gedacht hebben toen hij de tekst schreef van 'Changing of the Guards' en zoekende geweest zijn, zou hij ook openbaring hebben gelezen en met dit nummer de wereld die daarin beschreven wordt proberen te creëren? Wie zal het zeggen, het is slecht één uitleg die je eraan kunt geven.

Overigens wordt in 'New Pony' de naam Lucifer genoemd, de naam van Satan. De naam van de oude pony die dood is geschoten, wat de ik-persoon in dit verhaal enorm veel pijn doet. Maar hij heeft een nieuwe pony, een pony waar die blij mee is. In eerste instantie kan dit verhaal een beetje banaal over komen, maar zou de boodschap van dit nummer kunnen zijn dat Dylan het kwade heeft achtergelaten en er het goede voor in de plaats heeft gevonden? Satan heeft verstoten en God heeft gevonden? Maar ook zijn dit alleen maar speculaties. Maar is dat niet wat Dylans teksten zo goed maakt, het speculeren over de achterliggende boodschap.

Sowieso beschrijft de rest van 'Street Legal' het zoekende van Dylan en de wereld. Over het aangetrokken worden tot de donkere kant, maar uiteindelijk toch naar het licht worden gebracht. Over religie en het vinden van het christendom. Want velen zeggen dat Dylan zich definitief tot het christendom bekeerde in 1978, het jaar dat dit album uitkwam. Zocht Dylan naar antwoorden toen hij dit album maakte, en vond hij die uiteindelijk hetzelfde jaar door het christendom? Wie zal het zeggen, ik hoop het dat wel. Maar al zou Dylan niet gesproken hebben over het christendom, er spreekt alsnog een wijze levensles uit dit album...blijf van het kwade weg en ga opzoek naar het goede.

woensdag 18 maart 2015

Het laat zich niet dwingen en orde in de chaos

Creativiteit en inspiratie laten zich niet dwingen, dat heb ik sinds afgelopen vrijdag wel gemerkt. Hoeveel ideeën ik voor een nieuw bericht ook kreeg en hoe hard ik ook probeerde, meer dan een paar regels kreeg ik niet op papier. Maar een berucht 'witers-block' kun je het niet noemen; ik heb de afgelopen dagen immers wel ontzettend veel geschreven. Dat heeft als gevolg een heleboel onafgemaakte berichten, in concept. Die ik maar niet durf te verwijderen omdat ik van mezelf vind dat er nog potentie in zit om ooit wellicht een volwaardig bericht te worden. Zoals een bericht over Wynton Marsalis, de artiest die gisteren en eergisteren m'n oren verblijde of een bericht over Bob Dylan, de artiest die nog steeds het meeste voor me betekent en waar ik het meest naar luister. Misschien komen deze berichten nog ooit tot een definitief einde en worden ze gepubliceerd, maar tot die tijd wil ik me focussen op vandaag en de toekomst.

Afgelopen vrijdag had ik het onder andere over Louis van Dijk, toen zei ik dat de elpee die ik luisterde net iets te veel naar de klassieke kant neigde dan me zinde. Toch liet deze elpee me niet los en wilde ik meer weten over de muziek van Nederlands eigen Louis van Dijk. En het toeval wilt dat ik gisteren een cd'tje vond van m'n vader, een liveconcert van Louis van Dijk en Daniel Wyenberg in Amsterdam. Daar moet bij verteld worden dat de muziek van dit concert me bij de keel grijpt. Het blijft vooral klassieke muziek, maar zonder poespas. Geen strijkers, geen orkest, alleen het geluid van een piano die bespeeld wordt door twee enorm getalenteerde rasartiesten. En een piano heeft iets speciaals, dat is zo in de jazzmuziek, maar ook in de klassieke muziek. Een piano klinkt helder en kan emoties en een bepaalde sfeer of stemming bij me, en ik denk ook een heleboel andere mensen, oproepen. Misschien opent dit cd'tje een weg voor mij om me meer te verdiepen in de klassieke muziek, misschien zelfs ervan te gaan houden.  En deze cd bevat ook nog eens het nodige jazzgeluid, met nummer als 'My Funny Valentine' en het alom bekende 'Take Five'. Misschien staat de jazz toch nog dichter bij klassiek dan ik dacht. Al was ik me er wel van bewust dat de jazz er voor een klein uit voort kwam. En de artiesten op deze cd zijn in allebei de genres meer dan thuis. Een ontdekking waar ik dus uitermate content mee ben.

Om verder te gaan op de jazzmuziek, ik heb meerdere malen aangegeven dat ik de afgelopen paar
weken in een periode zit waar ik veel naar de jazzmuziek luister. Al is het deze week een stuk minder heftig dan voorgaande, het nodige gepiep en getoeter knalt nog wel uit m'n boksen. Gisteren en eergisteren was dit Wynton Marsalis. In eerste instantie samen met Art Blakey & The Jazz Messengers, maar ook als leider van een eigen band. Muziek waar ik vroeger veel naar luisterde, maar een beetje vergeten was. Des te leuker was het om deze muziek weer een klein beetje te herontdekken. En de naam Wynton Marsalis is er niet zomaar een in de jazzmuziek, die twee albums bewijzen dat wel. Die twee albums zullen de komende tijd wel weer een aantal keren m'n oren passeren en niet weer vergeten worden. Ik moet ze weer terug leren kennen, iets waar ik absoluut niet ontevreden mee ben. Het is fijn om muziek te leren kennen, er steeds vertrouwder mee te worden totdat het me dierbaar wordt. Al die albums die me nu ontzettend dierbaar zijn heb ik ook ooit eens moeten leren kennen. Luister maar eens naar onderstaand nummer, in mij ogen een ware jazzklassieker. Verfijnd, maar ook toegankelijk om naar te luisteren.

   
 Het liveconcert van Daniel Wayenberg en Louis van Dijk staat nog steeds op. Het genieten kan nog even doorgaan, welke muziek daarna komt zie ik dan wel weer... wellicht jazz, maar eerlijk gezegd denk ik dat niet. De drang om naar 'Time Out of Mind' van Bob Dylan met het nummer 'Not Dark Yet' te luisteren wordt steeds groter, met dank aan dit bericht. Ik merk sowieso dat de drang om naar Dylan te luisteren steeds groter wordt. Misschien wel omdat het de muziek is die me het meeste rust geeft en orde in de chaos in m'n hoofd schept, iets waar ik het afgelopen jaar enorm veel behoefte aan heb. Dit is één van de redenen waarom ik zoveel van z'n muziek houd, er is voor ieder moment en gemoedstoestand wel een nummer, soms zelfs een heel album. Dat samen met nog een heleboel andere redenen en factoren.

 


    





               

vrijdag 13 maart 2015

Je zal maar eens geluk hebben


Eindelijk weekend.... dan heb ik dat alvast als eerste gezegd. Voor het eerst sinds een lange tijd staat
de 'Best Of' elpee van Ramsey Lewis op, om een beetje een uitstapje in de jazzmuziek te nemen. Je zou het kunnen beschrijven als een mix tussen jazz en klassiek, al liggen die twee genres sowieso al erg dicht bij mekaar. Dit is niet de eerste keer deze week dat ik naar een jazz/klassiek elpee luister, ergens deze week luisterde ik ook naar een elpee van Louis van Dijk en Rogier van Otterloo. De twee musici van onze eigen Nederlandse bodem. Toch moet ik toegeven dat Ramsey Lewis me op het moment meer zint. Die elpee van Louis van Dijk en Rogier van Otterloo neigt toch iets teveel naar de klassieke kant voor m'n smaak. Ramsey Lewis houdt de muziek swingend, en daar staat jazz voor mij voor een heel groot deel voor.

Toch is de jazzmuziek niet het enige wat deze week door m'n hoofd spookt, het nummer 'Autumn Leaves' ook. Gek eigenlijk nu de zon eindelijk doorkomt. Misschien komt dit juist wel door de zon, misschien doet dit nummer me denken aan de koude herfst en winter dagen en ben ik blij dat dat nu voor even achter de rug is. Maar waarschijnlijk komt dit vooral door 'Shadows in the Night' en die live elpee van Toots Thielemans waar ik het laatst over had. Deze traditional is overigens nog door een heel aantal andere artiesten gecoverd. Wat dacht je van Miles Davis, Chet Baker, Nat King Cole, Eric Clapton of Cannonball Aderley. Ik zal deze versies en een paar andere een keer goed beluisteren, misschien later meer.

Maar wat me deze week het meest blij heeft gemaakt is het bericht dat ik kaartjes gewonnen heb voor Selah Sue in de North Sea Jazz Club te Amsterdam. Eén van de artiesten die bewijst dat er wel degelijk nog een hoop muzikaal talent te vinden is vandaag de dag. Dat deze artiest dan weer uit mijn geboortestreek Vlaanderen komt zint me enorm. Het wordt een klein, intiem concert. Iets wat het alleen maar mooier maakt. Stom geluk zou je zeggen dat ik die kaartjes gewonnen heb, maar dat stomme geluk maakt me toch wel erg blij. Helemaal toen ik nog eens goed luisterde naar een aantal van haar nummers wat ik een tijd niet gedaan had. Ik ontdekte weer hoe goed ze eigenlijk is, ook haar laatste paar nummers. Het is moeilijk om een nummer te vinden om op dit blog te plaatsten tussen al die mooie, soms zelfs prachtige nummers. Maar de nummers 'Reason' en 'Always Home' sprongen er vandaag voor mij het meest tussenuit. In eerste instantie is 'Reason' een beetje moeilijk te verwerken, maar 'Always Homes' is dan weer rustig, kaal, akoestisch, maar bovenal mooi. Twee nummers die in ieder geval mij enorm kunnen raken. Zie zowel het studionummer 'Reason' als het kale, akoestische 'Always Home' hieronder. Overigens is het laatste nummer ook een prachtige videoclip. Geniet zou ik zeggen... 
  
 





  

woensdag 11 maart 2015

Op de draaitafel #44: Sounds of Silence - Simon & Garfunkel


Ik luister voor het eerst
dit jaar naar de elpee 'Sounds of Silence' van Simon & Garfunkel.
Het gekke is dat deze elpee me al een lange tijd erg dierbaar is, het is zelfs één van de eerste elpees die ik kocht of in dit geval kreeg. Maar iedere keer als ik bij de sectie Simon en of Garfunkel kwam ritselde m'n vinger rustig langs deze elpee, opzoek naar bijvoorbeeld 'Bookends', 'Concert in Central Park' of 'Parsely Sage, Rosemary & Thyme'. Niet dat 'Sounds of Silence' voor deze titels moet onderdoen, integendeel.

Vlak nadat ik m'n eerste platenspeler had gekregen kwam m'n vader thuis met deze elpee. Een cadeautje om de collectie een beetje op gang te krijgen. Eerder had ik het verzamelde werk op cd gekocht, maar deze elpee klonk zoveel anders dan die verzamelbox.

Ik denk wel dat velen kunnen zeggen dat Simon & Garfunkel de muziek is waar het onder andere ooit mee begonnen is. Het fijne aan deze elpee dat het meer ervaren klinkt dan hun debuutalbum, maar nog steeds heel makkelijk en aangenaam wegluistert. Met nummers als 'Leaves That Are Green', het wonderschone 'Kathy's Song', 'Somewhere They Can't Find Me' wat overgaat in het volledig instrumentale 'Anji', 'Homeward Bound' en 'April Come She Will'. Al die nummers maken dit album tot een mooi, maar ook simpel album. Zowel muzikaal als tekstueel, maar dat wil niet zeggen dat er geen zeggingskracht en waarheid uit de nummers spreekt. Integendeel, neem als voorbeeld het wereldberoemde titelnummer 'Sounds of Silence', dit nummer vertolkt wat duizenden, misschien zelfs miljoenen mensen bezighoudt. Hoe het geluid van de stilte hetgeen kan zijn waar je behoefte aan hebt, rust en troost kan brengen. Alleen het geluid van de wind, of je eigen ademhaling. Of 'Homeward Bound', wat de behoefte aan huiswaarts gaan beschrijft. Het huis waar je geleefd hebt en leeft, je bed is en de muziek speelt. Het gevoel wat veel mensen kennen als ze weg van huis gaan. Daar komt ook nog eens bij dat het muzikale kunnen van Paul Simon en de wonderschone stem van Art Garfunkel elkaar versterken en aanvullen, maar op sommige momenten ook één geheel vormt. Het zoekende is nog steeds hoorbaar, dit is immers pas het tweede studioalbum wat ze samen uitbrachten. Maar het niet een stoorzender als op 'Wednesday Morning 3 Am', waar weinig zelfgeschreven werk opstaat en de nummers minder één geheel vormen. Eigenlijk klinkt dat zoekende wel goed op dit album, het geeft een beetje kleur aan het album. Maar wat maakt het allemaal uit, het gaat erom dat je kunt genieten van een album, het misschien wel iets met je losmaakt. En doet dit album met me, al komt dat misschien door het verhaal wat er bij mij achter schuilt. Ik heb een zwak voor de muziek van Simon & Garfunkel, altijd al gehad. Dat heeft met veel dingen te maken en dat maakt dat dit album zo ontzettend dierbaar voor me is. Niet zozeer in de zin van dat de muziek enorm goed is, maar het feit dat dit album één van m'n eerste elpees was en dat dit album al weer een paar jaar in de kast staat.     

Misschien ben ik wel zo positief over 'Sounds of Silence' omdat er een persoonlijk verhaal achter schuilt, maar goed en lekker klinken doet ie zeker. Het is niet hun beste en het zoeken naar een eigen steil is duidelijk merkbaar, maar ik had al gezegd dat misschien juist wel een positief punt is. En de muziek klinkt goed en luister makkelijk weg, maar doet bovenal een hoop met me.  Raakt me op een manier waar niet veel muziek toe instaat is en dit album is me enorm dierbaar. Ook al heb ik er zo lang niet naar geluisterd, hij klinkt nog steeds vertrouwd.   

Cijfer: 8,5           

maandag 9 maart 2015

Miles Davis, 'Knocking on Heaven's Door' en zonneschijn




Het is maandagmiddag en ik kom net thuis uit school, de week is weer begonnen. De plaat 'Miles Ahead' van Miles Davis staat voor het eerst sinds een lange tijd weer op. Er is iets bijzonders aan de muziek van Davis, iets wat geen enkele jazzmuziek heeft. Je zou hem kunnen vergelijken als de Bach van de jazzmuziek Ik ben er ook zeker van dat als Bach nu had geleefd hij achter een elektrische gitaar was gekropen, misschien zelfs wel een synthesizer. Zijn muziek was in zijn levensfase al vernieuwend en baanbrekend, anders zouden bepaalde werken van hem nu niet meer zo wereldberoemd zijn. Dit was hetzelfde met Miles Davis, z'n tijd ver vooruit en een enorm talent voor muziek maken en de verfijndheid daarvan. Ook dit is het geval op 'Miles Ahead', het knappe daarvan is dat Davis dit heeft weten te bereiken met een 19-hoofdig Orkest en nog steeds de muziek ingetogen en heel verfijnd houdt. Erg knap, sterker nog, geniaal.

Vanochtend heb ik op school het nummer 'Knocking On Heaven's Door' gezongen, natuurlijk in de originele versie van Bob Dylan. Ieder jaar is er een wedstrijd waar je je muzikale talenten aan je klas en uiteindelijk de hele school kan laten zien. De zenuwen waren er wel, maar uiteindelijk is het toch best goed gegaan. Maar wat wil je, ik kan dit nummer al sinds kinds af aan dromen. Op school werd er vooral gelet op je timing en de zuiverheid van je stem, maar niet zozeer op de tekst van het nummer. Iets wat eigenlijk best jammer is, want dit nummer zou voor iedereen autobiografisch kunnen zijn. De zin van het leven afvragen, waar komen we vandaan en waar gaan we heen? Kloppen op de hemelpoort, opzoek naar antwoorden. Tijdens het oefenen kwam de tekst des te harder bij mij binnen. De tekst is niet lang, twee coupletten en twee keer het refrein, maar het vertaald wel de dingen die veel mensen bezig houden op een ingewikkelde, maar ook begrijpelijke manier.



 Kant één van 'Miles Ahead' is alweer afgelopen. Tijden het omdraaien van de elpee valt me op dat het zonnetje buiten schijnt, de lente is in aantocht. De donkere en koude winterdagen lopen gelukkig al weer op het eind en maken plaats voor een warme zonnestraal. Eigenlijk past dit album wel bij deze overgang van seizoenen. Het lijkt alsof de muziek een overgang van een gebeurtenis naar een andere gebeurtenis vertolkt, maar dit kan ook m'n eigen verbeelding zijn. Enfin, ik ga verder genieten van 'Miles Ahead' en daarna moet ik nog steeds naar 'Kind of Blue' luisteren om uit te komen bij het nummer 'Flamenco Sketches'. Dat nummer waar ik het gisteren ook al over had...           

zondag 8 maart 2015

Er zijn van die dagen...


Eerst een verdere uitleg voor het nieuwe ontwerp en de tijdelijke onbereikbaarheid van dit blog. Er zijn van die dagen dat alles tegenzit, gisteren en vanochtend was dat zo. Het ontwerp van de blog had ik door een stomme fout verwijderd en ik ben een lange tijd bezig geweest om alles weer op een rijtje te krijgen. Voorlopig houd ik het bij dit ontwerp, totdat ik de tijd heb om aan de details te werken. Een voordeel is wel dat ik een iets professioneler uitziend ontwerp heb kunnen maken, zonder al te veel poes pas. De aandacht moet immers liggen bij het geschreven woord en niet alles daarom heen.

Daar kwam nog eens bovenop dat ik per ongeluk een back-up van alle berichten geüpload heb en ineens alle berichten dubbel stonden. Er zat dus niets anders op dan alles te verwijderen en alle berichten opnieuw te publiceren.

Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als muziek. Iets waar ik na al dat gedoe wel veel behoefte aan heb. Ik heb net 'Biograph' van Bob Dylan uit de kast gehaald, zijn muziek heeft m'n oren veel te weinig gepasseerd deze week. 'Biograph' is een samenvatting van het werk van Dylan tot aan begin jaren-80. Het leuke aan deze samenvatting is dat de nummers niet in chronologische staan, dat geeft een hele verse kijk op al die nummers, je kijkt er als het ware naar zonder dat je aan alle nummers die eromheen horen denkt. Daar komt nog eens bij dat er een hoop alternatieve versies, onuitgegeven nummers en nummers die alleen als single zijn uitgegeven opstaan. Zoals 'Carribean Wind', een nummer wat 'Shot of Love' er heel anders uit had kunnen laten zien als het op de tracklist gekomen was.

M'n gedachten dwalen af van Dylan, ze dwalen af naar het album 'Kind of Blue' van Miles Davis. Met name het nummer 'Flamenco Sketches'. Toen ik dit album besprak in de serie 'Op de draaitafel' sprong dit nummer er ook het meeste tussenuit. Het verwondert me hoe een nummer zonder tekst toch een hele specifieke wereld kan scheppen. Een wereld van rust, verfijndheid, vakmanschap en genieten. Want dat is wat ik doe van dit nummer, genieten. Met iedere vezel in m'n lijf. Luister het nummer zelf maar en misschien begrijp je wel wat ik bedoel....
      

En nu is het tijd om verder te genieten van 'Biograph'. Van cd 1, 2 en 3, in totaal 53 prachtige nummers. En dan zal ik wellicht luisteren naar 'Kind of Blue', alleen maar om uit te komen bij 'Flameco Sketches' en me erover te kunnen verwonderen....

Nieuw uiterlijk

Door een hele stomme fout heb ik het vorige ontwerp van de blog verwijderd. Er zat dus niets anders op dan voor een nieuw uiterlijk te gaan, hopelijk begrijpen jullie dit. Natuurlijk moet er nog wel het één en ander aan gebeuren, maar daar moet ik eens aan gaan zitten als ik genoeg tijd heb. Tot die tijd is dit even het beste wat ik kan bieden, bedankt voor jullie begrip.

zaterdag 7 maart 2015

Whiplash, Toots Thielemans en de jazzliefde


Het is zaterdagochtend en ik luister naar de elpee 'Toots Thielemans Live 3'. Gisteren luidde ik met kant één de nacht in en nu luid ik met kant twee de ochtend in. Dit was één van de lp's die ik voor nop heb gekocht, er in eerste instantie niet zo veel belovend uitzag, maar eenmaal aan het draaien en ik kon m'n oren niet geloven. Een prachtig liveconcert uit midden jaren-70, ergens opgenomen in een klein cafeetje in Laren, Noord-Holland.

Ik moet al een paar dagen veel denken aan de film 'Whiplash', als je het mij vraagt de beste film van 2014, zie trailer hier. Mede door deze film ben ik de drums weer beter leren kenen, waarderen en appreciëren. Zo staat er op kant één van de elpee van Toots Thielemans een lange drumsolo. Heerlijk om naar te luisteren, maar bovenal fascinerend. Bruno Castelluci speelt op de drums, een Belgische drummer met Italiaanse roots. Hij heeft  onder andere samengewerkt met Chet Baker en Quincy Jones, kun je nagaan hoe klein die wereld tussen Toots Thielemans en de al die wereldberoemde jazzmuzikanten, ondertussen is Thielemans ook wereldberoemd. Na de buitengewone samenwerking met Paul Simon duurde het niet lang totdat de wereld buiten België en Nederland hem ontdekte. Misschien vult de elpee me ook wel met een klein beetje nostalgie, terugdenkend aan de tijd dat ik in België heb gewoond. Een tijd die ik voor geen goud had willen missen. Maar bovenal blijft de film 'Whiplash' in m'n gedachten. De liefde voor muziek, de drang naar het maken daarvan, de drang naar erkenning. Deze drie punten komen terug in deze film, de hoofdrolspeler in bereid om tot het uiterste te gaan om  dit te bereiken. Al kost het hem al z'n tijd, energie, geld en zelfs menselijk contact. Hoeveel artiesten hebben dezelfde weg bewandeld als deze jonge drummer? Hoeveel artiesten waren bereid om tot het uiterste te gaan, al het andere op te geven? Vaak zijn dit wel de artiesten die de mooiste muziek hebben gemaakt, het meeste talent daarvoor hadden en het langste herinnerd blijven. Dit is nog iets wat die jonge drummer wil, niet vergeten worden. Hij wil succes en erkenning en de kans om te doen wat hij het liefst doet.

Misschien heeft deze film er ook wel voor gezorgd dat mijn grote liefde voor jazz meer aanwezig is dan ooit te voren. Ik luister de afgelopen weken amper naar iets anders en ik kon me er nauwelijks toe zetten om een 'Op de draaitafel' te schrijven over 'October' van U2, gewoonweg om een beetje tegen gehoor te geven aan al dat jazzgeweld wat de afgelopen weken op dit blog verschenen is. Maar uiteindelijk schrijf ik toch waar ik hem meeste zin in heb om over te schrijven en dat is op dit moment de jazzmuziek met al haar subgenres.

Wat kan ik verder zeggen? Meer woorden op papier krijgen lukt me niet, het schrijven kost me moeite en dat gebeurt niet vaak. Misschien moet ik maar een nummer voor me laten spreken... soms is dat het beste wat ik kan doen.     

 

donderdag 5 maart 2015

Gedachten over Dylan #31: De gemeende liefde

Als tegenbericht aan het jazzgeweld wat de afgelopen tijd op dit blog verscheen een bericht over
Dylan.

Als voornaamste wil ik zeggen dat ik de afgelopen weken niet naar 'Shadows in the Night' geluisterd heb, zelfs nu kan ik me er niet toe zetten. Het is niet dat 'Shadows in the Night' in mijn aanzien gedaald is, integendeel, iedere keer als ik me vinger langs de plaat haal stop ik even bij de albumhoes en kijk met een warm gevoel naar de plaat, maar iedere keer weer ritselt m'n vinger toch weer langs andere platen opzoek naar de meeste geschikte plaat voor m'n bui. Nu was dat 'Moanin'' van Art Blakey en z'n jazz messengers. Zoals ik al veel aangegeven heb zit ik in een jazzperiode. Toch blijft Dylan niet volledig links liggen de afgelopen weken, voor de laatste 'Gedachten over Dylan' heb ik weer eens kritisch geluisterd naar 'Saved', toch wordt m'n liefde voor dit album alleen maar groter. En gisteravond luisterde ik naar een deel van de bootleg 'Cowboy Angel Blues', een luistersessie die ik overigens nog moet afmaken. Ik hoop dat ik er deze avond nog aan toe komt, anders morgen als het weekend weer aangebroken is. En ik moet zeggen, ik ben er meer dan aan toe. Ik ben de laatste dagen moe, erg moe. Misschien moet ik me dan maar toch wagen aan 'Shadows in The Night', wellicht trekt de vermoeidheid dan weg. Al doet de titel als zowel het genre van de muziek anders vermoeden.

Tevens was er ook die op z'n lichts uitgedrukt opmerkelijke videoclip voor 'The Night We Called it a Day'. Dylans beweegreden achter zowel het genre als gebeurtenissen verwondert me. Misschien was dit ook Dylans reden om deze videoclip met zulke expliciete gebeurtenissen te vullen, om de wereld weer eens een beetje wakker te schudden of op te doen schrikken.

Kant één van 'Moanin' is alweer afgelopen afgelopen. Kant twee begint met 'The Drum Thunder Suite', met zoals de titel al doet vermoeden een groot deel weggelegd voor de drums. Een instrument waar ik na het zien van de film 'Whiplash' een kleine fascinatie voor heb gekregen, zie trailer hier. Dylans muziek komt in deze film niet voorbij. Naast dat deze film een absolute aanrader is om te zien, moest ik toch veel denken aan Dylan tijdens het zien van de film. In de film speelt de zoektocht naar succes en erkenning van een jonge, maar zeer getalenteerde drummer een grote rol. Hij is bereid om tot het uiterste te gaan om die hardnekkige wens te vervullen. Toen Dylan aan het begin van zijn carrière stond was hij toen ook opzoek naar erkenning? Of was de drang om gewoonweg muziek te maken het grootst. Hoe Dylan precies aan dat imposante en immense succes is gekomen blijft voor een groot deel een raadsel. Hij was natuurlijk buiten de mate getalenteerd en geniaal in wat hij deed, maar wie heeft hem opgemerkt in de cafés. Als we de verhalen moeten geloven heeft Dylan zelf aangeklopt bij Columbia Records, tot vermoeiens toe. Totdat hij uiteindelijk een contract wist te verkrijgen. Zou Dylan geweten hebben dat hij de wereld met z'n muziek zou gaan veranderen? Enfin, nog iets wat ik moet doen. Luisteren naar Dylans eerste platen. Ik heb een hoop luisterwerk voor de boeg, maar dat is voor nu juist een positief punt...

Het is pak en beet ondertussen een uurtje later. 'Shadows in the Night' staat dan toch op, ik durfde de stap dan toch te zetten. Wat me vooral opvalt is dat ie toch al verdraaid bekend klinkt, al heb ik hem een aantal weken niet gedraaid. Ter gelijkertijd ontdek ik toch ook wat nieuwe punten en dingetjes in 'I'm a Fool to Want You'.. Zo klinkt dit nummer voor mij merkbaar beter, voor zover ik kan herinneren , en raakt ie me meer dan de vorige keer, al kan dit ook m'n eigen fantasierijke wil zijn. Ook merk ik de gemeende liefde in dit nummer. Dylan zingt ook gemeend, puur en echt. Zonder een woord of zin te 'faken' met z'n charmante, maar ook door het leven getekende stem. 'The Night We Called it a Day' is net begonnen, ik prefereer toch het nummer zelf boven de videoclip.

'Shadows in the Night' draait rustig voort, dat zal het komende klein half uurtje doorgaan. En daarna is het tijd voor wat televisie en wellicht daarna nog een klein beetje muziek. Geen Dylan meer, daar is m'n hoofd nu eigenlijk al te moe voor. Een beetje jazz zal nu wel op z'n plaats zijn...

Ik brei een einde aan dit bericht met een greep uit 'Make You Feel My Love, de gemeende liefde is ook hier te merken. Dat buiten het schilderij hiernaast, waar ik als ik ernaar kijk liefde van het gezicht aflees...

'The storms are raging on the rollin’ sea
And on the highway of regret
The winds of change are blowing wild and free
You ain’t seen nothing like me yet

I could make you happy, make your dreams come true 
Nothing that I wouldn’t do
Go to the ends of the earth for you
To make you feel my love'





       





       




      

dinsdag 3 maart 2015

Op de draaiatfel #43: Chet Baker Sings - Chet Baker

'Chet Baker Sings' was het eerste album waar hij zijn rechtlijnige, maar loepzuivere stem liet
opnemen, als we er van uitgaan dat Baker in 1954 pas echt voor het eerst z'n stem liet opnemen. Van 1954 tot 1956 is hij samen met nog een aantal zeer getalenteerde artiesten aan de slag gegaan, om uiteindelijk uit te komen bij een klein, maar prachtig meesterwerkje. Zijn stem samen met trompetspel vormen de nummers tot een geheel wat als een huis staat, maar ook door merg en been kan gaan. Met het welbekende 'My Funny Valentine' en onder andere 'Time After Time', 'It's Always You' en 'The Thrill Is Gone'.

Feit is dat ik de afgelopen twee weken in een jazzperiode zit. Bij zowel de platen als cd-speler passeert zeer regelmatig een jazzalbum. Gisterenavond en vanavond is dat 'Chet Baker Sings', eigenlijk het enige vocale jazzalbum wat ik recent geluisterd heb. Het album bevat drie kwartier aan zeer rechtlijnige, maar bovenal ook zeer verfijnde en daardoor een prachtige stem. De stem van Chet Baker, de trompettist en zanger waar het zo slecht mee afliep. En, wat ik al besprak in de 'Op de draaitafel over 'Blue Train', als er een verhaal achter een album schuilt, wat de artiest dan ook mee heeft mogen maken, klinken de nummers opeens heel anders. Dan worden de vrolijke liefdesliedjes op dit album ineens een stuk diepgaander. Dan hoor ik de stem die in de jaren-50 is opgenomen, voor mij een ongelooflijke lange tijd  geleden. De stem van de artiest die overleed in Amsterdam, ten onder gegaan aan zijn leven en eigen talent. Ik kan er niets aan doen dat dit album dan opeens zoveel meer beschrijft, zo veel meer zegt. En toch ook nog steeds leuk, maar ook mooi is om naar te luisteren. De mix van die unieke stem van Chet Baker en zijn trompetspel, de piano, de drums en de bas vormen het tot een rustig, oorstrelend album. Een album wat bijna voor ieder moment van de dag geschikt is. Een album wat vrolijke nummers als 'That Old Feeling' en 'My Ideal', maar ook rustige, slowtempo nummers als 'The Thrill Is Gone' en 'Time After Time', of de klassieker 'My Funny Valentine'. De afwisseling tussen vrolijke en rustige nummers maakt dit album tot een geheel wat zeer goed te beluisteren is. Wat misschien door de rechtlijnige stem in eerste instantie wat saai over kan komen, maar wie door dat kleine stukje heen kan prikken zal de ware schoonheid en puurheid van Bakers stem ontdekken. 

Ik heb een zwak voor dit album ontwikkelt, het zij door het levensverhaal van Chet Baker, het zij door de muziek. Het doet iets met me, is me in zeer korte tijd ook dierbaar geworden, misschien zelfs onmisbaar. De muziek is misschien iets aan de rustige, benauwende kant, maar soms is dat juist een goed punt. Als een album je rustig kan maken, wanneer je het overzicht over dingen verliest en je behoefte hebt aan rust en mooie muziek. Maar buiten alles wat ik hierboven geschreven heb is vooral Bakers stem die het album zo verschrikkelijk mooi maakt, iets met een gouden randje. En iedere keer als ik die stem hoor verwonder ik me over dat speciale geluid, wat rechtlijnig, maar boven al ook zeer verfijnd is.

Cijfer: Ik heb de laatste tijd een hoop negens, zelfs tienen gegeven. Maar het toeval wil dat ik de afgelopen tijd een groot aantal albums heb besproken wat me erg dierbaar is. Albums die soms zelfs niet met woorden of cijfers samen zijn te vatten. De goedheid van 'Chet Baker Sings' overstijgt naar mijn mening alle woorden die ik erover geschreven heb en misschien ook wel het hoogste cijfer wat ik kan geven. De stem, de trompet, het gevoel wat het iedere luistersessie weer bij me los kan maken. Dit album kan soms hetgeen zijn wat ik nodig heb om het overzicht weer terug te krijgen en rust te vinden, maar me bovenal ook laat genieten van zijn schoonheid wat niet met woorden noch een cijfer valt te beschrijven  En daarom een 10, al reikt dat cijfer naar mijn gevoel nog niet hoog genoeg.       

zondag 1 maart 2015

Op de draaitafel #42: Okie - J.J. Cale

Sinds de laatste 'Op de draaitafel' over een album van J.J. Cale heb ik nauwelijks meer een plaat van
hem uit de kast gepakt. Toch maakte 'Okie' het tot een respectievelijke achttiende plek in mijn top 30 beste albums aller tijden, zie hier. Met nummers als 'Cajun Moon, 'Crying', 'Rock & Roll Records', 'I Got The Same Same Old Blues' en 'Precious Memories' en natuurlijk de bijzondere stem van Cale.

In de zomer van vorig jaar heb ik in een relatief korte tijd 4 albums van de hand van Cale gekocht. Eerst zijn debuutalbum 'Naturally', dan 'Really' en 'Troubadour' en uiteindelijk dus 'Okie'. Sinds vorige zomer heb ik niet meer zo veel naar hem geluisterd en had ik ook niet echt de behoefte om nieuwe albums van zijn hand te kopen. Dit veranderde voor een korte tijd toen ik in mijn top 30 beste albums aller tijden moest beslissen welke albums van Cale er in moesten komen. Maar na die korte periode dat zijn muziek weer even m'n oren passeerden bleven z'n platen door mij vrijwel onberoerd. Het voordeel hiervan is toch wel dat ik 'Okie' nu weer een beetje opnieuw heb ontdekt en voor het eerst sinds een redelijk lange tijd de schoonheid van dit album kan herkennen en erkennen.

De nummers op dit album zijn kort, makkelijk te begrijpen, maar liggen daardoor lekker in het oor. De simpele opzet van de nummers, zowel muzikaal als tekstueel, zie ik hier juist als een voordeel. Het swingt, is herkenbaar en luistert makkelijk weg. Ook zijn de nummers iet wat aan de korte kant; er staat geen één nummer op wat langer dat drieënhalve minuut duurt en het titelnummer. wat overigens compleet instrumentaal is, duurt nog geen twee minuten. Maar dat is altijd de stijl van J.J. Cale geweest. Kort, recht voor z'n raap, maar daardoor juist mooi. Ook heeft Cale een zeer persoonlijke en unieke steil. Blues, soul, rock & roll en zelfs een klein vleugje jazz worden gemixt tot een geheel, wat erg goed klinkt, maar vooral heel erg goed past bij de stem van J.J.. Hij heeft een minimalistische, bijna zuchtende zangstijl. Bijna zo zacht als een briesje wind, misschien dankt hij daar z'n bijnaam 'The Breeze' wel aan.  Het is rustig en relaxt, 'laid back'. Zo was Cale ook op het podium, hij zat vaak op een stoel en speelde vooral niet te snel. Nogmaals, de nummers maar ook de totale speelduur is aan de korte kant, na een klein half uurtje heeft kant twee al het einde bereikt en gaat de naald terug naar z'n plek. Toch zie ik dit eigenlijk als een goed punt. Ik weet niet of meer van deze unieke muziek op z'n plek was geweest. Zo'n klein half uurtje is precies goed.

Al met al vind ik 'Okie' een goed, maar bovenal ook een uniek album. Zowel in het oeuvre van J.J. Cale als in de geschiedenis van de popmuziek. Het album is naar mijn mening net iets beter dan 'Troubadour', het bekendste album van zijn hand. Er staan een hoop mooie, soms zelfs prachtige nummers zoals 'Cajun Moon' of de perfecte afsluiter 'I Got The Same old Blues'. Toch is het ook muziek waar je van moet houden, ik kan me voorstellen dat deze muziek niet voor iedereen is weggelegd. Maar ik persoonlijk houd veel van dit album, al heb ik hem de afgelopen tijd nauwelijks gedraaid. En natuurlijk staat dit album niet voor niets op de achttiende plek in mijn persoonlijke top 30 beste albums aller tijden.

Cijfer: 9    

     

     

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...