vrijdag 27 februari 2015

Op de draaitafel #41: October - U2


Ik heb niet veel geluisterd naar 'October' het tweede studioalbum van Ierse rockband U2. Ik denk dat
de keren dat ik ernaar geluisterd heb op twee handen te tellen valt. Daar is eigenlijk niet echt een reden voor. Het is niet hun beste album, maar zeker het beluisteren waard. Wel weet ik dat dit album bij uitkomst, en nu nog steeds erg bekritiseert wordt. De voornaamste reden daarvoor zijn de zwaar christelijk getinte teksten. Er wordt altijd veel kritiek op bands en artiesten gegeven als ze hun christelijke kant laten zien. Dat was zo met Bob Dylan, Stevie Wonder, in mindere mate Johnny Cash. Toch ontroeren de teksten me. Het nummer 'Tommorow' bijvoorbeeld, wat gaat over Bono's veel te vroeg overleden moeder. Hij zingt over hoe hij haar mist, maar ook weet dat ze nu in beter oorden verkeerd en op
een dag haar terug zal zien. Of 'With A Shout' wat gaat over de terugkomst van Jezus op de Olijfberg in Jeruzalem. Ook bevat dit album een imposant spectrum aan muzikale solo's. De echoënde gitaar van The Edge en de drumintros van Larry Mullen Jr.

Dit album was voor mij het tweede album wat ik van U2 kocht. Ik moet bekennen dat ik een lichtelijke zwak voor hun muziek heb. Albums als 'The Joshua Tree' en 'War' hebben een speciale plek in m'n hart. Tevens zijn dit in mijn ogen de twee beste album die ze gemaakt hebben. Het punt met 'October' is dat ze duidelijk nog opzoek zijn naar een eigen steil en ook weer naar vernieuwing. Ze zijn blijven hangen in hetzelfde sfeertje als 'Boy', maar proberen tevens een nieuwe weg in te slaan met langere en diepgaande, soms erg christelijke teksten. En muzikaal gezien neigen ze iets meer naar de pop kant, dan rock. Ook de grotere ruimte voor gitaar en bas maken het album donkerder dan het voorgaande. Hier en daar gooien ze er een geluidseffectje in. Al die wisselende soorten muziek geven het album een beetje een rommelige sfeer. Soms is dat rommelige net iets te veel, andere keren klinkt het weer verbluffend.

Na dit album kwamen ze met 'War', nog later kwam 'The Joshua Tree'. Albums die zowel muzikaal geweldig in elkaar zitten, als mooi zijn om naar te luisteren. 'October' staat een beetje in de schaduw van deze twee albums. Klinkt lang niet zo goed, doet misschien een beetje onervaren aan. Maar de band was ook nog onervaren, hadden net hun naam een beetje de wereld ingekregen. Toch vind ik dit album nog steeds het beluisteren meer dan waard. De stem van Bono blijft uniek, de gitaarsolo's zijn geweldig om naar te luisteren, de drums spelen een belangrijke rol, wat in andere album wat minder was. Al bij al vind ik het een prima album, met momenten zelfs erg goed. Niet hun beste, maar ikzelf kan heel goed luisteren naar deze plaat.

De kritiek op U2 en deze plaat kan ik heel goed snappen. Het is en blijft muziek waar je nu eenmaal van moet houden. Soms doet het een beetje goedkoop aan, en ze hebben ook echt de nodige missers uitgebracht. Een bepaald soort muziek dat veel bij iemand los kan maken, maar iemand anders kan diezelfde soort muziek weer helemaal niets vinden. De een houdt ervan, de ander niet. Zo is het met U2 en een heleboel andere artiesten en bands ook. En 'October' is misschien het album waar je het meeste kritiek op kunt geven. Op de teksten en het christelijke aspect daarvan, op de gitaar, op de rommeligheid. Misschien is het album ook wel veel te snel uitgebracht, soms klinkt het onaf. Maar toch doet het album iets met me. Ontroert me en met sommige momenten raakt het me en daar gaat het om. Het doet iets met me, dat hoeft niet te zeggen dat een ander daar ook zo over denkt. Je hoeft niet op wat de menigte en critici af te gaan. Je kunt pas een oordeel vellen als je het zelf gehoord hebt en bij mij is dat een positief oordeel. 'October' is een album waar je van moet houden, maar als je dat doet klinkt ie erg goed. Het is geen meesterwerk en niet één van hun beste, maar dat hoeft ook niet altijd...  

Cijfer: 8                       

donderdag 26 februari 2015

Gedachten over Dylan #30: 'Saved' en 'Covenant Woman', een album en nummer over liefde

Gisteravond verscheen op de blog van Tom Willems een bericht waar onder andere 'Under the Red
Sky' besproken wordt. Tom en ik delen een liefde voor dit album, ondanks dat velen dit album niet goed vinden, zelfs de grond instampen. Ik denk dat dat vooral komt doordat men op de mening van anderen ingaat en bevooroordeeld naar een album als 'Under the Red Sky' luistert. Iedereen zegt dat 'Blonde on Blonde' z'n beste is, dan zal dat wel zo zijn en iedereen zegt dat 'Under the Red Sky' verschrikkelijk slecht is, dan zal dat ook wel zo zijn. Dat is met meerdere albums zo, 'Saved' bijvoorbeeld. Dat album is door zo'n beetje iedere muziekcriticus de grond ingestampt, zou geen één greintje diepgang bevatten. Ik denk dat men dat vooral beweert door de sterke christelijke boodschap van dit album. Wie zich daarin niet kan vinden kan al snel vinden dat er geen diepgang in zit. Maar juist het christelijke aspect aan dit album zit vol diepgang, maar is ook duidelijk. En Dylan is nooit duidelijk geweest in z'n teksten. Dylan doet iets nieuws, iets wat veel mensen tegen de haren instrijkt. Maar was dat nou juist niet precies hetzelfde toen hij z'n gitaar ingeplugde op het Newport Folk Festival, toen hij met 'Nashville Skyline' kwam en z'n stem herontdekte? Luister nu eens naar 'Convenant Woman', een nummer over de liefde voor zijn tweede vrouw Carolyn Dennis en over het het verbond wat je met elkaar sluit als je mekaar de trouwgelofte geeft. Een gelofte die hij eerder met Sara brak en uiteindelijk ook met z'n tweede vrouw. Het is een nummer wat liefde naadloos beschrijft, wat heel veel diepgang en verborgen boodschappen bevat. Zo is het met de rest van het album 'Saved' ook. De christelijke boodschap is duidelijk, bevat zo je wilt geen diepgang. Maar wie nummer voor nummer bestudeerd, het onderwerp waar een nummer over gaat probeert te begrijpen, vind talloze diepere boodschappen en kan zelfs een eigen interpetatie aan de nummers geven.
Dat begint met het nummer 'Saved' en eindigt met 'Are You Ready'. 'Saved' kan voor de juiste, onbevooroordeelde oren een mooi, zelfs prachtig album zijn. 'Saved', een album over liefde. Van God naar de mens, de mens naar God, maar ook van een persoon naar een ander persoon.               

dinsdag 24 februari 2015

Op de draaitafel #40: Blue Train - John Coltrane

Dit is het derde jazzalbum wat ik in een korte tijd bespreek. Dat komt omdat ik de afgelopen dagen
enorm veel jazz luister in vergelijking tot voorgaande weken. Eens in de zoveel tijd heb ik zo'n fase. Ik heb dat gehad met rock, soul, country. En nu dus met jazz.

Iets minder dan twee maanden geleden kocht ik dit album in de uitverkoop op de website van Platomania. Een buitenkansje toen om dit album samen met nog een paar jazztitels op de kop te tikken. Ik had veel gelezen en gehoord dat dit album één van de beste jazzalbums aller tijden was. Toch was ik niet gelijk helemaal verkocht. Ik had namelijk toen ook 'Kind of Blue' van Miles Davis gekocht. Een album wat zich laat meten als heel, maar dan ook heel rustige en verfijnde cooljazz. 'Blue Train' is verre van
rustig, bebop of zelfs hardbop. Ik ben altijd meer een fan geweest van de rustige, lowtempo kant van jazz als genre. Al dat gepiep en getoeter kan een aanslag op m'n oren zijn. Toch is deze plaat veel en veel meer dan gepiep en getoeter. Na een aantal luistersessie begon ik de verfijndheid door het snelle tempo heen te horen. Begon ik de hardere kant van dit album te waarderen, zelfs mooi te vinden.

Kant één begint met titelnummer 'Blue Train'. Een nummer wat langzaam opbouwt naar een climax en het tempo opvoert. Een klaarstomer voor de rest van het album, maar ook een nummer wat erg goed in mekaar zit. 'Blue Train' wordt opgevolgd door 'Moment's Notice'. Misschien wel het nummer van dit album wat het meest losbandig is. Het meest swingt. Toch heb ik het gevoel dat het album nog niet helemaal begonnen is. Het moet nog een beetje op gang komen. Daarna komt 'Locmotion', het album is echt begonnen. De titel laat zich vertalen als voortbeweging. Een beweging door het nummer heen, met als leidraad de altsax van Coltrane. John Coltrane is duidelijk hoorbaar de leider. Toch is te merken dat Coltrane nog niet heel veel albums heeft gemaakt. De onervarenheid is een beetje te horen. Het zou een negatief puntje kunnen zijn, maar eigenlijk is dat juist het charmante aan dit album. Het speelse, het plezierige. Muziek kan heel mooi zijn, maar ook plezierig om te luisteren. Allebei is mooi, het ene niet meer dan het ander. Dit album kiest voor het plezier, dat is te horen. En al dat plezier kan ook weer mooi zijn.    Toch is er nog een rustmoment in de overvloed van geluid met nummer 'I'm Old Fashioned'. Wat ik het beste van het album vind. Dat is precies de rust die de oren nodig hebben, even op adem komen. Om daarna weer volledig klaar te zijn voor afsluiter en finale 'Lazy Bird'.

'Blue Train' is een uptempo en plezierig album, maar kan door al dat geluid heen toch een mooie kern bevatten. En dan te bedenken dan John Coltrane tien jaar na het opnemen van dit album overleed. Een talentvol, maar ook een zwak iemand. Een zwak voor drugs, waar hij meerdere malen bovenop is gekomen, maar uiteindelijk toch aan ten onder is gegaan. De reden ook dat Miles Davis genoodzaakt was om Coltrane uit zijn band te zetten. Dat verhaal tekent dit album. Het maakt al die plezierige nummers opeens minder plezierig. Er schuilt ineens een verhaal achter die nummers. Misschien is dit ook de reden dat dit album al die jaren na uitkomst nog steeds erkent wordt. Coltrane heeft het succes waar hij recht op heeft. En heeft zijn naam meer dan eer aan gedaan met dit album. Een album wat soms erg veel geluid in zich heeft, maar ook een rustig moment kent met 'I'm Old Fashioned'. En al dat geluid is goed te verdragen, mooi zelfs om naar te luisteren. Misschien komt dat door het tragische verhaal van Coltrane. Maar soms wordt muziek ook mooier doordat er een verhaal achter schuilt. En zo vertellen de nummers toch nog een verhaal. Zonder dat er één woord gesproken of gezongen wordt. Een verhaal van tragedie, maar ook plezier. Een verhaal van de man die peinzend op de albumhoes staat.  En bovenal een verhaal over een talent. Een talent voor het spelen en componeren van ongelooflijk goede, plezierige, maar ook mooie muziek. 

Cijfer: 9,5           





 

zondag 22 februari 2015

Gedachten over Dylan #29: Dylan en de soulmuziek

De afgelopen paar dagen heb ik niet ontzettend veel naar Dylan geluisterd, ik heb namelijk een
behoorlijk aantal nieuwe lp's gekocht. Toch zat daar wel een elpee van Dylan tussen. 'Nashville Skyline', tot eergisteren nog niet op vinyl in mijn bezit. Ik heb altijd veel gehad met dit album. Misschien ligt het er aan dat Dylan compleet anders dan anders hierop klinkt, of het prachtige gedicht van Johnny Cash die zijn met vriendschap en de invloed van Dylan op de muziek op een hele speciale en ware manier beschrijft. Vorige week heb ik op Valentijnsdag  'Lay Lady Lay'
uitgeroepen tot mijn ultieme liefdesliedje. Maar ook 'Girl From The North Country, zowel de versie van 'Freewheelin' als 'Nashville Skyline, zou het ultieme liefdesliedje kunnen zijn. En de versie op 'Nashville Skyline' laat de goede vriendschap van Cash en Dylan blijken, het lijkt wel alsof hun stemmen gemaakt zijn om samen te zingen. Bij die grote aankoop elpees zat ook een verzamelaar van Soulgroep Gladys Knight & The Pips. Tijdens het schrijven van dit bericht passeert ie m'n oren voor de tweede keer. Soul en Gospelmuziek is één van m'n grote muziekliefdes, ook één van mijn eerste. Veel van de nummers op deze plaat zijn opgenomen rond de periode dat Dylan de studio indook om 'Nashville Skyline' op te nemen. Ik vraag me af of Dylan naar deze nummers geluisterd heeft toen hij met deze nieuwe vorm van Countryrock bezig was. Er schuilt er wereld van verschil tussen deze twee soorten muziek. Zo komt de gospel en dus ook soulmuziek uit de evangelische Afro-Amerikaanse kerk en country toch wel uit een voornamelijke blanke achtergrond. 'Nashville Skyline' en deze muziek van Gladys Knight & The Pips is opgenomen terwijl de rassenscheiding in Amerika nog een grote rol speelde, voor namelijk in het zuiden waar de slavernij in de negentiende eeuw een wrede rol speelde en soul z'n roots vind. Maar Dylan kwam juist op voor de rechten van de zwarten. Dit komt naar voren in' The Lonesome Death of Hattie Caroll', het singeltje 'George Jackson' en natuurlijk niet te vergeten 'Hurricane'. Zou Dylan genoten hebben van de muziek van 'Gladys Knight & The Pips' en de rest van de muziek van het legendarische label Motown. Zou Dylan geluisterd hebben naar 'What's Going On' van Marvin Gaye, 'Talking Book' van Stevie Wonder? Zou Dylan ooit deze mensen ontmoet hebben. Stevie Wonder natuurlijk wel tijdens de opnames van de wereldhit 'We Are the World'.

'Slow Train Coming' is een plaat waar de invloed van Soul en Gospel duidelijk te horen is. 'When He Returns' bijvoorbeeld, hier laat Dylan z'n stem van een compleet nieuwe, bijna soulvolle hoek zien. Zou Dylan dan toch nog wat Soul in zich hebben schuilen? Misschien kwam deze invloed wel door achtergrondzangers en zijn tweede vrouw Carolyn Dennis. Die op 'Slow Train Coming', 'Saved' en 'Shot of Love' een duidelijke soulstem laat horen, wat een dijk van een stem is.

Maar ook op 'The Gospel Songs of Bob Dylan' waar hij samen met Mavis Staples een nieuwe versie van 'Gonna Change My Way of Thinking op heeft genomen. Waar zowel een soul gedeelte, als een prachtig gospel gedeelte in zit. De connectie tussen Staples en Dylan gaat al een lange tijd terug. Er gaat zelfs een gerucht dat Dylan haar ten huwelijk gevraagd heeft.   

Enfin, het zijn alleen maar wat gedachtespinsels, daar dankt de titel van deze serie ook z'n naam aan. Zo heb ik toch nog een connectie gevonden tussen Bob Dylan en de soulmuziek. Een vergelijking die je toch niet snel zou maken. Maar wie diep genoeg graaft, vind toch nog heel wat. Dylan en Soul, een mooie vergelijking.                                 

vrijdag 20 februari 2015

Op de draaitafel #39: Miles Ahead - Miles Davis

Vandaag heb ik de vakantie ingeluid met een bezoekje aan de prachtige stad Leiden. Uiteraard ben ik naar platenzaken Plato en Velvet geweest. Bij Plato heb ik de elpee 'Miles Ahead' gekocht.

Afgelopen zondag schreef ik een 'Op de draaitafel' over 'Kind of Blue'. Verreweg het bekendste album van zijn hand en misschien ook wel het beste, al ben ik daar nog steeds niet helemaal over uit. Er zit een groot verschil tussen 'Kind of Blue' en 'Miles Ahead'. Zo creëert 'Kind of Blue' een veel intiemere sfeer met een minimaal geluid, wat werkelijk waar prachtig is. Op 'Miles Ahead' leidt hij een 19 hoofdig orkest. Het zou je bijna doen denken aan het Glenn Miller Orchestra met hun bombastische en soms overweldigende blazers. Toch doet dit album absoluut niet bombastisch aan. Sterker nog, Davis draagt net als op 'Kind of Blue' de muziek met zijn trompetspel en houdt het orkest in bedwang. Niet te veel, maar ook niet te weinig. Je zou bijna kunnen zeggen dat het Cooljazz is, maar dan op een uitvergrote manier met een paar instrumenten meer. Ook heeft Davis geen enkel nummer zelf gecomponeerd, onder andere het bekende 'The Duke' van Dave Brubeck staat erop. Maar toch weet hij volledig zijn eigen ding met iedere nummer te doen. Het ene swingt, het andere is meer relaxt.  Tevens is dit de eerste samenwerking van Davis met jazzmusicus en arrangeur Gil Evans. Samen met Rudy Van Gelder misschien wel de belangrijkste figuur in het produceren van de grote jazzplaten. In de vorige 'Op de draaitafel' schreef ik ook dat het trompetspel van Davis een soort van de stem is, het gedeelte wat vorm geeft aan de muziek. Op dit album is dit, misschien in iets mindere mate, ook zo. Davis draagt de muziek, speelt tussen de andere instrumenten door, soms tegen de maat in. Hij is tegelijkertijd de dirigent, solist, de stem, en deel van het orkest. Hij is degene die het meeste de aandacht weet te trekken, en terecht. Zijn naam staat immers op de cover, en met dit album doet hij die naam ook meer dan eer aan.


Ik ben de afgelopen tijd erg onder de indruk en bezig met 'Kind of Blue'. Het is één van de weinige albums geworden die met het meest dierbaar zijn en ik muzikaal ook het beste vind. Het is dus moeilijk om dit album er los van te zien. Ik denk ook dat veel Miles Davis fans vinden dat dit en andere albums van hem in de schaduw van 'Kind of Blue' staan. Toch is 'Miles Ahead' eigenlijk bijna net zo goed. Nee, het heeft in veel mindere mate een rol gespeeld in de ontwikkeling van jazz en muziek in het algemeen. Ook raakt het me minder dan 'Kind of Blue', maar dat is een kwestie van smaak. Ook ken ik dit album nog veel minder. Maar als ik het los wil zien van dat iconische album, blijft het toch een meesterwerkje. Het swingt en is relaxt op precies de goede momenten, het is prettig, maar ook mooi om naar te luisteren en het is bovenal een album wat maar weer eens de genialiteit van Davis laat zien.

Dit bericht heb ik geschreven tijdens en vlak na de eerste luistersessie. Heel veel meer kan ik dus er niet echt over kwijt, ik moet het immers nog voor een heel groot deel leren kennen. Toch liet dit album al tijdens de eerste luistersessie een diepe indruk bij me achter. Ook dit album zal met de komende luistersessies vertrouwder worden, me steeds dierbaarder worden. En waarschijnlijk zal ik iedere keer weer iets nieuws ontdekken en anders erover gaan denken. Maar niets is mooier dan dat. Nieuwe muziek ontdekken en beter leren kennen. De nieuwe lp in de kast zetten en iedere luistersessie weer er meer van gaan houden, tot het uiteindelijk onmisbaar is geworden. En dit album zal hoogstwaarschijnlijk onmisbaar voor mij worden. Ik kijk uit naar dit moment en tot die tijd wil ik deze plaat steeds meer en beter leren kennen. Maar bovenal genieten van dit werkelijk geniaal staaltje muziek...    

Cijfer: 9,5     

            

donderdag 19 februari 2015

Nummer van de dag #9: Mona Lisa - Nat King Cole

Er zijn nummers die niet veel nodig hebben om te beschrijven. 'Mona Lisa' van Nat King Cole is er zo een. En één van mijn favorieten in het indrukwekkende oeuvre van Nat King Cole. Toch heb ik dit nummer voor vandaag al heel lang niet meer gedraaid, sowieso de muziek van Nat King Cole niet. Des te meer kwam dit nummer op me binnen, dat gevoel van een nummer horen wat me dierbaar is valt niet te beschrijven. Misschien valt dit nummer goed te beschrijven, dat gevoel is dat verre van. Je moet het meemaken om te weten waar ik het over heb. Een bloedmooi nummer, en het werd even nog een beetje mooier vandaag toen ik het hoorde. Na een hele lange tijd. Misschien ousbollig en een beetje over de top, maar wat maakt dat uit? Het gaat er om dat het mij dierbaar is en misschien jou ook wel. Misschien  hoor je dit nummer pas voor het eerst door dit bericht. Misschien ken je het nummer al een een hele lange tijd. Misschien is het je net zo dierbaar als het mij is. En heel misschien zorgt dit bericht er wel voor dat het je nog dierbaarder wordt, of je het voor het eerst echt leert kennen. Wat zou het mooi zijn als misschien maar één persoon het nummer leert kennen door dit berichtje. Ik weet niet of dat zo is. Wat ik wel weet dat dit nummer me nog m'n hele leven dierbaar zal zijn. Misschien zal het weer een tijd duren totdat ik het weer hoor, maar ik zal proberen dan te denken aan dit bericht. En te denken aan wat er in de tussentijd gebeurt is. Ook zal ik proberen te denken aan het schilderij van alleskunner Leonardo Da Vinci, waar dit nummer zijn naam aan denkt, want zowel het nummer als het schilderij zijn prachtige kunstwerken. 'Works of Art' zoals dat zo mooi in het Engels klinkt........



zondag 15 februari 2015

Op de draaitafel #38: Kind of Blue - Miles Davis


In 1959 kwam jazzlegende Miles
Davis met 'Kind of Blue', een album wat tot op de dag van vandaag
wordt gezien als één van de beste, al dan niet beste jazzplaat aller tijden. Misschien is dit wel waar, misschien was 'Kind of Blue' de plaat die het meeste invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de jazz, misschien zelfs op muziek in het algemeen. Misschien is 'Kind of Blue' wel de plaat die het beste klinkt, het beste in mekaar zit en door de beste jazzmuzikanten onder leiding van Davis is gemaakt. John Coltrane speelde onder andere mee, om maar een naam te noemen. Maar om bovenstaande uitdrukkingen te kunnen doen moet ik me nog veel meer verdiepen in het genre jazz met al die talloze subgenres. Ik bedoel, ik ben geen broekie op het gebied van dit genre. Ik heb echt wel de nodige jazzplaten en cd's in de kast staan, maar een expert ben ik ook niet. Ik zie mezelf liever als een grote liefhebber. Maar een expert, echt niet.

Wat de muziek op dit album zo mooi maakt is het rustgevende effect wat het heeft. Cooljazz, zoals dat genoemd wordt. Natuurlijk kent de plaat ook de nodige uptempo momenten, maar al die nummers maken mij rustig. De snerpende trompet, de piano, de tempo aangevende contrabas. 'Blue in Green', bijvoorbeeld. Dat is het nummer wat bijna verdovend kan werken. Het weet de meest grote boosheid, woede misschien om te vormen tot een stadium van rust. Ik word er echt diep van binnen rustig van en voel me op m'n gemak. Die kracht hebben de nummers op het album, ze werken rustgevend, verdovend bijna. Ik kan wel zeggen dat er geen één jazzalbum is wat ik gehoord heb wat alleen dat effect op me heeft. Er wordt geen één woord gezongen, maar toch kan het een boodschap uitspreken en een emotie losmaken, of bedrukken. Door alleen maar de tonen van al die prachtige instrumenten. Er zingt geen één stem, maar zingen dat doet de trompet. Het trompetspel van Davis is de stem, hetgeen met zeggingskracht, hetgeen wat de muziek draagt. De rest van de instrumenten ondersteunt die stem, wat het geval zou zijn op op een plaat waar wel met een stem gezongen wordt. Natuurlijk krijgt iedere muzikant de kans op zijn instrument even een moment op de voorgrond te tonen, maar het geheel wordt gevormd door Miles Davis met zijn prachtige trompetspel. Er is weleens gezegd dat 'Kind of Blue' in één sessie, achter elkaar is opgenomen. Nu is dat niet helemaal waar, maar ik zou het bijna geloven. Zo goed volgt ieder nummer het andere op, tot er een climax en afsluiter komt met 'Flamenco Sketches'. Wat ik niet zozeer het beste, maar het nummer vind wat er het meest tussenuit springt, misschien me het meeste doet. Misschien me zelfs het meest rustig maakt. En dan is de plaat afgelopen, ben ik van top tot teen rustig. Ben ik achtergebleven met niets meer dan de drang op het album opnieuw op te zetten en weer van voor af aan te beginnen. En als de plaat dan weer begint voel ik me nog meer rustig worden. Maar ik ga vooral iedere keer weer meer houden van deze plaat en meer beseffen wat voor een grote kracht en impact muziek kan hebben. Dat bewijst deze plaat maar al te goed. Muziek is één van de mooiste dingen die de mens kan hebben. Hetgeen wat het meeste zeggingskracht heeft, en dat kan zelfs zonder woorden zijn.

Tsja, misschien is 'Kind of Blue' wel echt de beste jazzplaat aller tijden. Voor mij is ie het nu heel eventjes wel. Dat zal wellicht weer veranderen als ik 'Blue Train' van John Coltrane uit de kast haal, of 'Go' van meneer Gordon. 'Kind of Blue' is sowieso wel het jazzalbum wat me het meeste verbaast, iedere keer weer. En het is bovenal een album wat gewoon verschrikkelijk mooi is. Zo mooi dat het eigenlijk niet in woorden en een cijfer is samen te vatten. 'Kind of Blue', soort van blauw.

Cijfer: 10             

zaterdag 14 februari 2015

Valentijnsdag, het liefdeslied

Valentijnsdag, dag van de liefde. Liefde en muziek zijn dingen die naadloos samen gaan. Zo zijn er
talloze prachtige en minder geslaagde liefdesliedjes geschreven. Maar zelfs hele album over de liefde, zoals 'Blood on the Trcacks' van Bob Dylan, wat bezingt en laat horen hoe liefde pijn kan doen, al is dat als we Dylan op z'n woord moeten geloven niet zijn visie op dit album. Of als we het wat recenter zoeken het, met toepasselijke titel, liedje 'Lovesong' van Adele wat dan weer beschrijft hoe mooi de liefde kan zijn. Maar wat is dan mijn ultieme liefdesliedje? Wat vind ik het nummer wat het concept en de emotie liefde perfect beschrijft? Ik heb er diep over nagedacht, maar ik kan niet me beperken tot één nummer. 'Make You Feel My Love' misschien van Bob Dylan, tevens gecoverd door Billy Joel, Adele, Bryan Ferry en nog een heleboel andere artiesten, de ene beter dan dan ander. Het gekke is dat geen één versie van dit nummer me meer raakt dat die van Dylan verschenen op 'Time Out of Mind'. Dit nummer kan leifde tussen twee personen schrijven, maar ook de relatie van God tot de mens en de mens tot God. Of 'You've Got A Friend' van Carole King op het album 'Tapestry', tevens steengoed gecoverd door James Taylor. Wat het vriendschappelijke aspect van liefde beschrijft, dat er iemand is waar je op kunt vertrouwen en alles aan kan toevertrouwen. Misschien 'Lean on Me' van Bill Withers. Wat tevens beschrijft hoe je op iemand kan steunen als het wat minder of slecht gaat. Of 'If You Could Read My Mind Love' van Gordon Lightfoot, ook erg mooi gecoverd door meneer Cash himself. Sommige van deze nummers hebben niet veel diepgang, maar beschrijven daardoor wel in een paar simpele zinnen hoe mooi liefde kan zijn. Andere hebben juist weer heel veel diepgang en zijn op ontelbaar veel verschillende manieren te interpreteren, maar belichten daardoor juist de complexiteit van liefde. Als ik zo al deze nummers op een rijtje zet kan ik niet zeggen welke ik beter vind dan de ander, of me meer raakt. En er schieten me nog talloze te binnen. Ik beperk me tot één nummer wat ik gewoon erg mooi vind, misschien is het wel helemaal geen liefdesliedje. 'Lay, Lady, Lay' van Bob Dylan. Dit is voor nu het ultieme liefdesliedje, wat misschien niet eens een liefdesliedje is. Het is dat ik van mezelf een keuze moet maken, maar ikzelf vind dit een geweldige keuze. Een prachtig lied...

            

vrijdag 13 februari 2015

Op de draaitafel #37: The Band - The Band

Het is al ruim twee weken dat er nog een 'Op de draaitafel' op dit blog verschenen is, maar door ziekte en
een tekort aan inspiratie kon ik me er even niet toe zetten. Maar uit deze geweldige plaat van The Band kan niets anders dan inspiratie voortkomen.

Hun debuutalbum, of toch eigenlijk niet. Een jaar eerder kwamen deze mannen met 'Music From Big Pink'. Een ode aan het huis Big Pink waar ze onder andere de legendarische Basement Tapes met Bob Dylan opnamen. Toen waren ze nog naamloos, of gingen ze als begeleidingsband van Ronnie Hawkins met de toepasselijke naam 'The Hawks'. Maar op deze plaat hebben ze de naam 'The Band' geplakt. Wat een naam, misschien was 'The Band' ook wel echt dé band. De beste die er ooit heeft bestaan. Maar daar kun je uren over speculeren, op naar de plaat zelf.


De muziek op deze plaat laat zich het beste als heel erg 'Rock 'n Rollerige' country beschrijven. Op de plaat 'Stage Fright' heeft de rock 'n roll de overhand, hier de country, misschien met een vleugje hillbilly. Het swingt de pijp uit en is een genot om naar te luisteren. Het spat over van muzikaliteit en plezier. Dat plezier is aanstekelijk. Je wordt blij als je er naar luistert. Neem als voorbeeld de opener 'Across the Great Divide'. Aanstekelijke tekst, blazers, een rauwe stem, een pakkend refrein. Zo heb je met een handjevol instrumenten en een goeie en pakkende tekst een steengoed nummer. De opener wordt opgevolgd door 'Rag Mama Rag', weer zo'n pakkend nummer. Alleen komen er nu een stel violen bij, meer country en West-Amerikaans kun je het niet krijgen. 'The Night They Drove Old Dixie' is mijn favoriet van dit album. Er is iets wat me altijd raakt, voor mij is dit nummer een ware klassieker. En zo gaat het door met de nummers. Luidkeels en met een randje zingen, plezierig spelen, zoals in 'Look Out Cleveland' waar duidelijk een rock 'n roll invloed te horen is en de outtake 'Get Up Jake'. Maar ook soms met een rustig tempo zoals op 'Whispering Pines', 'Rockin' Chair of de aflsuiter 'King Harvest (Has Sureley Come)', waar toch echt met gevoel en harmonie wordt gezongen, op een manier dat het me wat doet en raakt, maar ook weer de pan uit swingt. Dit album is mooi, heel mooi en ook heel vermakelijk om naar te luisteren. Deze twee zaken maken deze plaat zo onbeschrijfelijk goed. Levon Helm, Garth Hudson, Richard Manuel, Rick Dano en Jaime Robie Roberston, samen vormen ze 'The Band'. De band die deze en nog een aantal steengoede platen hebben gemaakt. Of zo nou naamloos, samen met Bob Dylan of onder de naam 'The Hawks' gingen. 'The Band', dé band.

Cijfer: 9          
     

zondag 8 februari 2015

Gedachten over Dylan #28: Dylan weet de wereld weer te verbazen


Het zal bijna niemand van jullie ontgaan zijn dat Dylan de 'MusicCares Person of the Year award' heeft ontvangen. En Dylan wist ons weer te verbazen met een speech van ruim veertig minuten. Veertig minuten lang Dylan aan het woord, niet zingend, maar sprekend. Dat zal mening Dylanfan, waaronder ik, willen zien. De speech is in ieder geval in zijn totaliteit te lezen, zie hier

Dylan werd door een hoop artiesten geëerd. Onder andere door Neil Young, Bruce Springsteen, Crosby, Stills en Nash, Norah Jones, Jack White. Allemaal zongen ze een lied van Dylan. Allemaal geïnspireerd door Dylan. Allemaal Dylan als voorbeeld. Bob heeft hen voor een klein deel gemaakt tot de persoon die ze nu zijn en hoe en wat voor muziek ze spelen. Bob verdient deze prijs als geen ander. Ik durf te zeggen dat hij de persoon is die de muziek voor een heel groot deel gevormd heeft, muziek bereikbaar heeft gemaakt voor iedereen. Je hoeft heen 'mooie' stem te hebben, zolang je maar de waarheid zingt.


Misschien wilde Dylan met z'n speech wel aangeven hoe dankbaar hij is voor wat hij heeft mogen
bereiken. Hij eerde op zijn beurt ook weer een heleboel artiesten die hem geïnspireerd hebben. Die ervoor gezorgd hebben dat hij muziek is gaan maken en het is blijven doen. Dat hij z'n woorden en spel heeft kunnen brengen en miljoenen mensen iedere dag weer laat genieten van welk nummer of album van hem dan ook.

Dylan laat mij op dit moment genieten van 'John Wesley Harding'. Een plaat die niet met woorden valt te beschrijven en te vatten. Met deze plaat verbaasde hij de wereld ook, lang geleden in 1967. Maar één jaar na het elektrische en baanbrekende 'Blonde on Blonde' kwam hij met een bijna countryachtige plaat. Maar wel weer ongelooflijk goed en geweldig om naar te luisteren. Dit album bewijst maar weer eens wat een ongelooflijk talent hij had en nog steeds heeft. Zo bewees hij met 'Shdows in the Night' dat er ook een heuse crooner in hem school. 

Enfin, het is een speciaal man die Bob Dylan. Of moet ik zeggen Robert Allen Zimmerman.   

     

zaterdag 7 februari 2015

Nummer van de dag #8: In the Wee Small Hours of the Morning - Frank Sinatra

Het is zaterdag en eindelijk voel me beter dan voorheen. Ik ben zo goed als beter en heb dus weervolop de krachten om te schrijven.  En over dit nummer valt genoeg te schrijven.

Een gouwe oude, maar daarom niet meer of minder mooi. Ik zou gek zijn als ik zou zeggen dat dit nummer een onderliggende, diepe boodschap heeft. Dat is niet zo, maar dat moet ook niet. Het gaat deze keer bij mij om de prachtige stem van Sinatra, de muziek en het gevoel wat het bij me los kan maken. Ol' Blue Eyes stond bekend om zijn prachtige stem, om het bereik en heldere klank. En goeie muziek laat zich niet meten aan alleen een mooie stem, het gaat en moet ook veel verder gaan dan dat. Dat bewees Dylan maar weer eens met z'n laatste album. Maar je hebt artiesten die zo'n mooie stem hebben dat het gevoel er afspat en het iets bij me los kan maken. En dat doet dit nummer, het gaat niet om de tekst, maar om die prachtige stem. Die stem die van alles zingt, maar bovenal gevoel kan overbrengen en losmaken. Prachtig.....


  

woensdag 4 februari 2015

Ziekte

Sinds zondagavond ben ik behoorlijk ziek. Met 39 graden koorts probeer ik de dagen zo goed en zo kwaad als dat gaat door te komen. Verwacht dus de komende week niet een al te frequente publicatie aan berichten.

zondag 1 februari 2015

Nummer van de dag #7: I'm Old Fashioned - John Coltrane

Sinds vrijdag heb ik vrijwel alleen naar 'Shadows in the Night', het nieuw album van Bob Dylan
geluisterd. Toch was er nog even tijd voor het prachtige 'Blue Train' van John Coltrane. Het eertse en gelijk ook laatste album wat hij voor het legendarische label 'Blue Note' opnam. Toen kant twee op de draaitafel lag was het nummer 'I'm Old Fashioned' hetgeen wat me deze keer het meest pakte, het enige wat rustige nummer zo je wilt ballade op dit album. En wat valt er te zeggen over een nummer zonder tekst? Nou, instrumentale nummers, met name jazz, kunnen soms veel meer zeggen dan woorden alleen. Wat zou de boodschap van dit nummer dan kunnen zijn? Eerlijk gezegd heb ik geen idee, maar goed klinken doet het wel. Er is iets aan jazzmuziek wat niet te vatten is, wat niet met woorden valt te beschrijven. Iets wat iedere keer weer veel in me los laat. En dat is met dit nummer hetzelfde geval. Prachtig, dat is het enige wat ik erover kan zeggen...

    

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...