zaterdag 31 januari 2015

Gedachten over Dylan #27: 'Shadows in the Night', het inwerkingsproces

De recensie van 'Shadows in the Night' door Tom Willems staat inmiddels op zijn weblog, zie hier. Een recensie waar ik me in kan vinden, veel recensies van de grotere kranten en nieuwswebsites zijn geschreven door mensen die niet echt veel met Dylan hebben. Tom en ik hebben dat wel en delen vaak dezelfde opvattingen over zijn muziek, al zit daar gelukkig ook nog een hoop verschil tussen. Mijn recensie heb ik gisteren meteen geschreven na de eerste luistersessie. Dat heb ik bewust gedaan, het ging me om het gevoel wat ik kreeg toen de naald voor het eerst op het nieuwe vinyl viel. Maar nu draai ik 'Shadows in the Night' voor de derde keer, tweede keer op elpee. Het begint zo langzamerhand op me in te werken. Met Dylan weet je het nooit, het kan een lange tijd duren voordat een album in m'n systeem komt, soms een aantal luistersessies en soms gelijk na de eerste keer luisteren. Bij deze plaat weet ik het nog niet,  het is en blijft een geweldig album, maar het voelt al compleet anders sinds die bewuste eerste luistersessie. Tom schreef: 'Het kost tijd, het kost meerdere malen luisteren voor die aangename rammel zich op Shadows In The Night laat ontdekken. Shadows In The Night is een album waarvan de schoonheid zich pas bij de vierde of vijfde keer luisteren openbaart. De luisteraar moet volhouden om uiteindelijk beloond te worden met een direct op het gevoel werkend album.' Misschien is dit ook wel zo, misschien had ik even moeten wachten totdat de plaat op me ingewerkt was voordat ik m'n recensie geschreven had. Totdat de plaat me definitief raakte. Toch ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb; de eerste luistersessie is uniek, heeft iets speciaals en dat draagt geen enkele luistersessie weer met zich mee. Het is wel zeker dat 'Shadows in the Night' uniek is in Dylans oeuvre. Zo speelt hij geen enkel instrument zelf, iets wat hij nog nooit eerder heeft gedaan op een studioplaat. Zijn stem is het enige instrument wat hij gebruikt, misschien is dit ook wel het beste wat hij kon doen. Zijn stem heeft een mystiek randje, altijd al gehad. En dat mystieke randje is juist wat me nu zo ontzettend heeft geraakt.

De vierde luistersessie is aangebroken, derde keer op elpee. Het emotionerende 'I'm A Fool To Want You' begint. Een nummer over vergeten liefde en liefdesverdriet. Een nummer wat past bij het wel zelfgeschreven 'Forgetful Heart'. 'Together Through Life', het album waar dit nummer opstaat, is een prachtig album, maar ik durf nu al te zeggen dat 'Shadows in the Night' me meer raakt.

Na een korte tussenpauze zet ik kant twee op. Het betoverende effect treedt weer in. In verscheidende recensies is gezegd dat Dylan zingt zoals nooit te voren, dat klopt. Maar ook dat hij voor het eerst mooi zingt. Dat klopt voor geen ene meter; Dylan heeft altijd mooi kunnen zingen. Zingen vangt zich niet alleen maar in toon kunnen houden en een heldere en mooie klank voortbrengen. Het gaat veel verder dan dat, het gaat om gevoel weten over te brengen en met je stem mensen te weten raken. Dit doet Dylan al sinds begin jareb-60. Hoe kun je dan zeggen dat Dylan niet mooi kan zingen als miljoenen mensen door zijn stem geraakt worden? Al meer dan 50 jaar lang, meer dan een halve eeuw. Maar dat Dylan zingt als nooit te voren is meer dan waar. Hij zingt niet op zijn Dylaneske manier, hij houdt vast aan de melodielijn en brengteen heldere klank voort. Anders, maar niet meer of minder mooi dan wat hij voorheen gezongen heeft,       

Eigenlijk kun je dit deel van 'Gedachten over Dylan' zien als een tweede recensie van 'Shadows in the Night. Een recensie nadat de plaat voor een klein deel op me heeft ingewerkt. Het inwerkingsproces zal nog wel even duren, maar ik weet al wel zeker dat het één van Dylans beste platen van de afgelopen jaren is. Hij is zeker het puurst, wat ik al in het vorige bericht heb aangegeven. Enfin, de vierde luistersessie zit er alweer op.  Ik zeg het nog maar een keer, 'Shadows in the Night is uniek. Niet alleen in Dylans oeuvre, maar ook in de muziek.            
      

vrijdag 30 januari 2015

'Shadows in the Night', Bob Dylan op z'n puurst

Vandaag was het zover, 'Shadows in the Night' lag na maandenlang afwachten in de winkels in
Nederland. Ik prees me vanmiddag ongelooflijk gelukkig toen de postbode langs kwam met het pakketje. Een elpee en voor de liefhebber ook de cd in papieren hoesje. Het label van de elpee of de afdruk op de cd is een imitatie of juist een hommage aan het label van 'Blue Note'. Misschien klopt dat label wel precies bij de muziek.

Ik moet zeggen, ik ben diep, diep onder de indruk. Niet omdat het de nieuwste plaat van Dylan is en ik hem dus wel moest hebben, maar echt omdat ik het mooi vond wat ik hoorde. Dylans muziek is niet iets wat je met mooi kan bestempelen, het overstijgt dat. Maar als ik Dylan echt hoor zingen, puur en zuiver ontroert het me en kan ik zeggen dat het echt mooi is wat ik hoor. Hiermee kan de kritiek op z'n stem ook gelijk mee van de baan gedaan worden. Er is geen kraakje te bespeuren, het klankenspectrum van z'n stem is terug als het al ooit weg is geweest. Laag en hoog, en mooi, bloedjemooi. Dat moge duidelijk zijn

'Shadows in the Night', schaduwen in de nacht. De plaat doet z'n titel eer aan. Het heeft het gevoel van avond en een beginnende nacht. Heel soms draai ik als ik op bed lig en niet kan slapen nog even een album van Dylan, maar nooit kan ik zeggen dat ie geschikt is om rustig mee in slaap te vallen. Sterker nog, ik word er juist klaarwakker van. Deze plaat vormt echt precies de juiste sfeer voor een avond en beginnende nacht. Het vormt de sfeer van een film uit begin en midden 20e eeuw. Precies de sfeer waarin de nummers opgenomen zijn door Frank Sinatra.

De vraag komt dan of je de nummers kan vergelijken met de versies van Sinatra? Ja en nee. Ja, omdat Dylan de zanglijn van zijn opnames volgt. Dit verbaast me eigenlijk wel, de nummers op de handjevol coveralbums van Dylan zijn bijna niet meer te herkennen. Ik had verwacht dat Dylan meer een draai eraan zou geven. Maar toch vind ik het juist nu goed dat Dylan dit niet gedaan heeft. En hiermee komt gelijk het antwoord die nee moet beantwoorden. Frank Sinatra had een dijk van een stem. Dylan mag dan in mijn ogen ongelooflijk mooi kunnen zingen op deze plaat, hij heeft nog steeds niet een dijk van een stem. Dit vormt een groot contrast met de opnames van Frank Sistra. Sinatra's versies zijn mooi en bevatten uitmuntende zanglijnen. Dylans versies worden gezongen met de stem van een oud, misschien moe persoon. Iemand die terugkijkt op z'n jeugd en de nummers daaruit zingt. Met een snik en een lach.

Eigenlijk zou dit de perfecte laatste studioplaat van Dylan kunnen zijn. Ik hoop dit natuurlijk niet, maar de cirkel is rond. Dylan begon met het zingen van nummers van iemand anders en zou hier ook mee kunnen eindigen. De plaat zou een laatste groet kunnen zijn aan de muziek. Aan de muziek die hem gevormd heeft, hem geluk heeft gebracht, maar ook een hoop misère. Dylan zou tevreden kunnen zijn met hoe z'n leven gelopen is. Misschien met de nodige hobbels in de weg. Het is hem allemaal niet makkelijk afgegaan.
Maar wie kan dat zeggen? Sinatra heeft ook de nodige hobbels gehad in z'n leven. Een mogelijke connectie met de maffia. Maar toch is hij en ook Dylan uiteindelijk bij de essentie uitgekomen. Bij de vraag waar we naar toe gaan en wat er komt. Een behoefte om bij geliefden te zijn en God dichtbij te voelen.  Misschien is de tekst uit 'Stay With Me' hierop van toepassing:
'Should my heart not be humble, should my eyes fail to see,
Should my feet sometimes stumble on the way, stay with me.
Like the lamb that in springtime wanders far from the fold,
Comes the darkness and the frost, I get lost, I grow cold.
I grow cold, I grow weary, and I know I have sinned,
And I go seeking shelter and I cry in the wind.
Though I grope and I blunder and I'm weak and I'm wrong,
Though the road buckles under where I walk, walk along.
Till I find to my wonder every path leads to Thee,
All that I can do is pray, stay with me,
Stay with me.'

Het lezen van deze regels vullen me met een gevoel van voldoening. Wat een kracht spreekt er uit
deze tekst. Misschien hebben Dylan en Sinatra dan toch nog iets gemeen. Zo verschillend en toch ook zo menselijk. Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik diep onder de indruk van 'Shadows in the Night'

Cijfer: nu ik zo alles op een rijtje zet klopt alles aan 'Shadows in the Night'. Zelfgeschreven werk staat er niet op, maar dat is juist wat deze plaat zo goed en begrijpelijk maakt. Alle nummers passen perfect bij het leven van Dylan en ook het leven van ieder ander. Bob Dylan op z'n puurst. En als alles klopt aan een plaat, maar ook echt alles kan ik niet anders dan een 10 geven.

Dylan sluit het album af met 'That Lucky Old Sun'. Een nummer over leven, dood en hemel. Misschien verlangt Dylan ook naar een beter oord dan deze wrede aarde. Ik wil dit bericht ook afsluiten met de tekst van 'That Lucky Old Sun':
'Up in the mornin', out on a job,
Work like the devil for my pay.
But that lucky old sun got nothin' to do,
But roll around heaven all day.

Fuss with my woman, toil for my kids,
Wheat till I'm wrinkled and gray.
While that lucky old sun got nothin' to do,
But roll around heaven all day.

Good Lord up above, can't you hear me cryin'?
Tears all in my eyes.
Send in a cloud with your silvery linin',
Lift me to paradise.

Oh, show me that river, take me across,
wash all my troubles away.
Like that lucky old sun, gimme nothin' to do,
But roll around heaven all day.

Like that lucky old sun, gimme nothin' to do,
But roll around heaven all day.'




                   

woensdag 28 januari 2015

Nummer van de dag #6: Wayfaring Stranger - Johnny Cash, een nummer wat op me binnenkwam

Gisteren schreef ik in de vorige 'Op de draaitafel' over het album 'American III: Solitary Man' van
Johnny Cash. Een album wat me erg dierbaar is. Gek is het dan toch dat gisteren pas echt de ernst van het album bij me binnenkwam

En toen heel plots kwam de afluister 'Wayfaring Stranger', een prachtige gospeltraditional. Niet zelfgeschreven, maar toch lijkt het nummer precies aan te sluiten op Cash' visie op het leven en op hetzelfde moment ook de mijne. Het was alsof ik dat nummer nog nooit gehoord had, alsof ik toen pas echt besefte waarover het nummer ging. Cash zingt over leven en dood. Over de hemel waar hij zeer snel naar toe zou gaan. Waar hij iedereen die hij lief heeft gehad weer zal ontmoeten en God zal zien. Hij meent het en dat valt te horen. Hij wist precies wist wat hem te wachten stond, wat hij zeer snel zou zien. Waar hij al die jaren naar heeft verlangt. Hij was oud, z'n leven zat er bijna op. En wat blijft er dan over? Waar ga je heen? Hij had het antwoord gevonden. Misschien kan ik mezelf het beste uiten door een couplet citeren:
'I know dark clouds will gather 'round me,
I know my way is hard and steep.
But beauteous fields arise before me,
Where God's redeemed, their vigils keep.
I'm goin' there to see my Mother.
She said she'd meet me when I come.
So, I'm just goin' over Jordan.
I'm just goin' over home.'

Wat een prachtige tekst, wat een prachtig nummer.
 
 

dinsdag 27 januari 2015

Op de draaitafel #36: American III: Solitary Man - Johnny Cash

Misschien is dit album van Johnny Cash wel m'n favoriet. Sowieso ben ik meer fan van zijn werk bekend als de 'American' albums. Als ik een keuze zou moeten maken tussen de zes prachtige albums uit deze serie zou ik waarschijnlijk gaat voor dit derde deel. Met als titel de wereldberoemde hit van Neil Diamond. Je zou dit album in twee delen kunnen opdelen. Het 'epische' gedeelte en het 'lay-back' gedeelte. Het 'epische' gedeelte bevat nummers als 'I Won't Back Down', 'I See A Darkness', 'One' het nummer van U2 wat cash prachtig vertolkt heeft en natuurlijk 'The Mercy Seat' een bijna angstaanjagend nummer met een visie op de dood en de hemel. Deze nummers vormen de kern van het album, vormen één geheel wat gaat over leven, dood, liefde en het intense christelijke geloof van Cash. Het andere gedeelte is misschien bedoelt om een andere kant van het leven te laten zien. Met rustige nummers met allemaal een 'countrysausje'. Bijvoorbeeld, 'Would You Lay Withe Me' en 'Fields Of Diamond'. Het album geeft mij dus twee gevoelens. Een gevoel van intensheid en kippenvel, wat me laat nadenken over hoe m'n leven eruit gaat zien en wat erna komt. En een gevoel van rust en geborgenheid. Het vormt op sommige momenten een groot contrast. Als ik het erg overdreven wil uitdrukken, een achtbaan van emoties. Één ding is duidelijk; hij merkt dat de dood eraan zit te komen. Hij blikt terug op z'n leven en wat erna komt. Cash wist het zeker dat zijn leven niet meer lang zou duren en het kwam ook uit. Nog geen drie jaar na het uitkomen van dit album overleed hij. Toch lijkt het alsof Cash er vrede mee heeft; hij is ervan overtuigd dat er een beter oord is na de dood. Je merkt ook bovenal de toewijding van Cash en de muzikanten op dit album. Samen hebben zij één prachtig geheel weten te maken.

Ik moet zeggen dat dit album een heel speciaal plekje heeft in m'n hart. Als ik het draai word ik gevuld met een gevoel van euforie en iedere keer weer ben ik verbaasd hoe ongelooflijk veel het met me doet. Misschien houd ik wel net zo veel van dit album als van de muziek van Bob Dylan. Ik weet bijna zeker dat er maar weinig albums zijn die me zo dierbaar zijn als deze.

Cijfer: 10 

            

maandag 26 januari 2015

Nummer van de dag #5: I and I - Bob Dylan, een nummer over Dylan en David

In het laatste deel van 'Gedachten over Dylan' had ik het onder andere over het album 'Infidels' van Bob Dylan en mijn favoriete nummer van dat album 'I and I', zie hier. Ik trok door dat nummer de gelijkenis tussen Dylan en koning David van Israël. Het nummer gaat onder andere over een vrouw. De strofe 'In another lifetime she must have owned the world, or been faithfully wed To some righteous king who wrote psalms beside moonlit streams' doet vermoeden dat deze vrouw iets te maken heeft met David. Wellicht gaat over de vrouw Batseba die later Salamo baarde, de man die koning David opvolgde. Misschien is dit nummer ook wel het nummer van dit album waarin nog het meeste een duidelijk beeld van het christendom te vinden is. Het refrein: I and I In creation where one’s nature neither honors nor forgives I and I One says to the other, no man sees my face and lives. Dit refrein kan verwijzen naar God, het volk van Israël geloofde namelijk dat niemand God in persoon kon zien totdat hij of zij overleden is. Dit zou de strofe 'One says to the other, no man sees my face and lives' kunnen uitleggen. Misschien gaat dit nummer ook wel een beetje over mij, ik heb ook joods bloed door m'n aderen stromen net als Dylan en David. Ik weet niet of ik me hierdoor meer met Dylan kan vergelijken dan iemand anders. Het nummer kan ook gaan over Dylan zelf. Misschien beschrijft hij een dag uit het leven van hem. Het is vooralsnog alleen maar speculeren en een beetje gissen. Misschien zie ik verwijzingen waar er helemaal geen zijn. Ik zou eigenlijk gewoon moeten genieten van de muziek en het authentieke gitaarspel van Mark Knopfler. 'Infidels' is het tweede album dat Dylan met deze buitengewoon getalenteerde gitarist in zee ging. Enfin, misschien kun je het beste de hele songtekst lezen en zelf beslissen waar het over gaat, zie hier.




 

zondag 25 januari 2015

Gedachten over Dylan #26: De doordringende blik

Nog 5 dagen en 'Shadows in the Night' komt uit. Wat belachelijk snel lijkt het allemaal gegaan te zijn.
Het lijkt de dag van gisteren toen 'Full Moon & Empty Arms' de wereld werd ingeschoten en ondertussen hebben we een prachtige versie van 'Stay With Me' erbij gekregen. De afgelopen dagen heb ik deze twee nummers een aantal keer beluisterd en m'n verwachtingen van het album worden steeds hoger. Ook heeft Dylan een prachtig interview gegeven aan het 'AARP' magazine, zie hier. Zeker een mooi interview en meer dan waard om te lezen. Het valt me op dat Dylan minder cynisch antwoorden geeft dan het vorige interview dat in 2012 in 'Rolling Stone' verscheen. Toen voor de aankomende release van het prachtige 'Tempest'. Er zit een wereld van verschil tussen 'Tempest' en 'Shadows in the Night'. Het laatste album bevat immers geen zelfgeschreven werk. Covers mogen we niet ze niet noemen; Dylan zal er vast meer dan z'n eigen draai aan gegeven hebben. En misschien maakt die eigen draai het album wel een echt Dylan-album. Z'n naam staan in ieder geval wel op de hoes.

De foto bij dit bericht kreeg ik daarnet doorgestuurd van m'n vader, tevens staat deze foto bovaan het interview van 'AARP'. Dylan met een doordringende blik, helderblauwe ogen en een ernstig gezicht. Het leven valt op z'n gezicht af te lezen. Ik kan er niets aan doen, maar als ik naar de foto kijk moet ik denken aan Dylan in de jaren-60. Piepjong, aan het begin van z'n carrière. Zou hij geweten hebben wat een enorme invloed hij op de muziek zou hebben? Zou hij geweten hebben dat miljoenen mensen iedere dag van zijn muziek genieten? Op de foto is Dylan oud, in de jaren-60 nog jong, maar toch is hij nog steeds dezelfde. Ik moet ook denken aan 'Infidels'. Misschien omdat m'n vader dit album nu op zolder aan heeft staan. Het nummer 'I and I' staat op. M'n favoriet van het album. Het nummer gaat misschien over koning David. De persoon die het meeste psalmen, of te wel lofzangen in de bijbel heeft geschreven. Eigenlijk zijn Dylans nummers ook psalmen. Dylan en David, allebei joods en allebei psalmschrijvers. Ze hebben toch nog wat gemeen. Het verbaasd me eigenlijk niets.            

zaterdag 24 januari 2015

Nummer van de dag #4: Old Man - Neil Young

Iedere wereldberoemde artiest heeft nummers die iedereen kent. Als artiesten dan iets met die nummers doen of een ander genre uitproberen worden ze door jan en alleman bekritiseerd omdat ze niet hetzelfde, vertrouwde blijven doen. Neil Youngs bekendste nummers zijn ongetwijfeld 'Heart of Gold' en 'Old Man'. Ik durf te zeggen dat de ware fans van Neil Young allang uitgeluisterd zijn, misschien wel een beetje ziek van deze nummers worden. Dat heb ik in ieder geval wel met 'Blowin' in the Wind' van Dylan. Dit nummer is veel te veel beluisterd en veel te veel gedraaid zonder de ware boodschap van het nummer in acht te nemen. Dit is ongetwijfeld hetzelfde met dee overbeluisterde nummers van Young. Maar ik moet zeggen dat ik geen groot fan ben van Young en al helemaal niet bekend ben met al zijn werk. Misschien ben ik zelfs wel een leek op het gebied van deze man zijn muziek. Als leek kom je al gauw uit bij het bekendste werk van een artiest, bij hem moet dit de lp 'Harvest' en natuurlijk het nummer 'Old Man' zijn. Het nummer met als vertaalde titel 'Oude Man'. Een oude man, veel meegemaakt in zijn leven, intrigerend en wijs. Over zo'n figuur kun je heel goed een nummer schreven. En toen Neil Young dit deed veranderde hij de muziek voor een klein gedeelte. Misschien kom ik ooit nog toen aan het minder bekende, misschien zelfs betere werk van de man, maar voor nu ben ik meer dan tevreden met 'Old Man'. Want dat het een prachtig nummer is, is zeker.
       

donderdag 22 januari 2015

Op de draaitafel #35: Bridge Over Troubled Water - Simon & Garfunkel

Het meest succesvolle en tevens laatste studioalbum van het wereldberoemde duo Simon &
Garfunkel. Begin jaren-70 is dit album uitgebracht en eind jaren-60 opgenomen. De chaotische jaren-60 maakt plaats voor het discotijdperk, de jaren-70. Allebei decennia die baanbrekend zijn geweest voor de ontwikkeling en beïnvloeding van de moderne popmuziek. Met dit album werd de jaren-70 ingeluid en dat is te horen. Het authentieke, akoestische geluid van het duo heeft plaats gemaakt voor een meer bombastisch geheel. Het duo heeft de stoute schoenen aangetrokken en wilde wellicht af van hun brave imago. Muzikaal gezien zit dit album geweldig in mekaar, maar het is misschien net wat te veel van het goeie. Je moet er maar net van houden, bijvoorbeeld het titelnummer en opener 'Bridge Over Troubled Water' werkt op naar een climax. Een muzikaal hoogtepunt, maar dat muzikale hoogtepunt doet een beetje over de top aan. Daarna komt 'El Condor Pasa', de bewerking op een klassiek lied. Niet het eerste lied wat dit duo bewerkte, denk maar aan 'Parsley, Sage, Rosemary and Thyme'. Een nummer wat iedere keer weer rillingen over m'n rug brengt, in de goeie zin van het woord. 'Cecilla', is het tweede lied van het album tot nu toe wat een hoop bombastisch geluid voortbrengt. Persoonlijk schuilt er een verhaal achter dit album en de nummers van dit album zijn dus stuk voor stuk belangrijk voor me.  Maar ik kan me voorstellen dat als je de rest van het werk van Simon & Garfunkel gewend bent, het een beetje te veel van het goede is. 'So Long, Frank Lloyd Wright' gaat over de opkomst en ondergang van architect Frank Lloyd Wright. Je merkt hun fascinatie voor de bouwwerken van deze man. Er hangt een hoop schandaal over zijn persoonlijk leven, maar een paar zeer mooie en ingewikkelde bouwwerken heeft hij ontworpen. En ja, 'The Boxer', één van de prachtige klassiekers van dit duo. Misschien wel m'n favoriet van dit album. 'Bye, Bye Love' is een grote hit van het invloedrijke duo 'The Everly Brothers' en deze prachtige cover is speciaal live opgenomen voor dit album. De korte afsluiter 'Bye Bye Love' is tevens live opgenomen, een kort, maar krachtige afsluiter.

Achter 'Bridge Over Troubled Water' schuilt voor mij ook een persoonlijk verhaal. Hun laatste studioalbum, was voor mij het eerste album en elpee die ik van hen kocht. Op een rommelmarkt voor een prikkie. Dit album luidde voor mij een grote liefde voor hun muziek in en is voor mij dus van grote waarde. Nee, het is niet hun beste, dat zal altijd 'Bookends' blijven. Maar het is wel een album wat een zeer speciaal plekje in m'n hart heeft.

Cijfer: 9              

woensdag 21 januari 2015

Nummer van de dag #3: The Stranger - Billy Joel

Het titelnummer van het misschien wel best verkopende album van Billy Joel. Een nummer wat in mijn ogen gaat over het laten manipuleren van je eigen idealen en daden. Als je je te veel laat beïnvloeden en je eigen idealen laat varen, word je voor jezelf een vreemdeling. Je kunt aan de loop van de geschiedenis zien hoe veel mensen door indoctrinatie van anderen hun eigen idealen kwijt zijn geraakt. Adolf Hitler heeft door heel langzaam aan de geest van een groot deel van het Duitse volk te manipuleren en indoctrineren, enorm veel macht gekregen en kwaad kunnen doen. Dit nummer waarschuwt ervoor om jezelf te laten veranderen. Natuurlijk kan je mening in de loop van de jaren veranderen, maar wees voorzichtig met het aannemen van wat anderen zeggen. De laatste strofe uit de tekst zegt dat 'The Stranger' niet altijd slecht hoeft te zijn, maar wel dat je jezelf door hem kan verliezen:
'You may never understand
How the stranger is inspired
But he isn't always evil
And he isn't always wrong
Though you drown in good intentions
You will never quench the fire
You'll give in to your desire
When the stranger comes along.'

zondag 18 januari 2015

Gedachten over Dylan #25: 'Empire Burlesque', wat moet ik ervan zeggen

Medeblogger Tom Willems plaatste eergisteren op zijn weblog een bericht over 'Empire Burlesque'. Hij zie: 'Empire Burlesque is niet een album waar menig Dylan-liefhebber vol trots naar wijst'. Daar moet ik me volledig bij aansluiten, maar ik ken geen één Dylan-album waar geen positieve kant aan zit. Bij dit album is dat zonder twijfel 'Dark Eyes', maar wat over bijvoorbeeld 'Tight Connection' en 'Trust Yourself'. Ik ben van mening dat veel van de nummers heel veel potentie hadden, maar door slechte productie of juist te veel productie niet hun volledige potentie hebben waargemaakt. Zo staat bijvoorbeeld op, één van mijn favoriete bootlegs, 'The Genuine Supper Club' een geweldige opname van 'Tight Connection'. Een versie die compleet verschilt van de albumversie en, in mijn oren, erg goed klinkt. Uit dit feitje blijkt dat Dylan geen afscheid genomen heeft van dit nummer en wellicht ook niet van de rest van het album. In de 'Album voor album' over dit album schreef ik: 'Ik luister naar het  album wat zo mooi had kunnen zijn. Mooie teksten, een prachtige stem en weer vrijheid om over andere dingen te schrijven. Maar door het disco-pop sausje wat eroverheen zit slaat Dylan de plank volledig mis. Stuk voor stuk zijn de nummers pareltjes als ze live worden gespeeld, maar hier komen ze niet goed tot hun recht'. Ik gaf dit album toen een 4, iets wat ik nu niet meer zou doen. Wellicht een magere 6 door de potentie van de nummers. Ik denk zelf dat Dylan tevreden is over de tekst en muziek van dit album, maar of Dylan ook tevreden met het album is? Wie luistert naar 'Infidels' merkt dat de 'commerciële kant' z'n intrede aan het doen is. Niet op de manier als op 'Empire Burlesque' dat het een ergernis wordt, maar wel duidelijk merkbaar. Zo is 'Infidels' veel meer gericht op de politieke kant dan op religie. Ik denk dat Dylan ook last had van het welbekende 'writers-block'. Veel artiesten en schrijvers hebben hier last van, en je moet nagaan dat Dylan een nieuwe periode inging. Hij liet het christendom voor een groot deel, althans de duidelijke vorm hiervan in zijn teksten achter en wilde weer terug of verder naar meer vrijheid om te schrijven over andere dingen buiten het geloof. Op zich zou dit iets goed kunnen zijn, maar het is wel een grote overgang. Een overgang die kan leiden tot een 'writers-block'.  Dylan zou wellicht niet meer hebben kunnen schrijven met enorm veel diepgang. Toch is er hoop, zo heeft 'Dark Eyes' gelukkig de tekst en vorm van een echt Dylan-lied. En 'Trust Yourself' heeft een sterke, maar ook deprimerende boodschap. Zo iets van, als je iemand buiten jezelf vertrouwt kun je alleen maar teleurgesteld worden, dus vertrouw alleen jezelf. Ik denk eerlijk gezegd dat Dylan dit nummer niet te letterlijk heeft geschreven, maar sommige mensen kun je echt niet vertrouwen. Eigenlijk durf ik best te luisteren naar 'Empire Burlesque', misschien komt dat alleen maar omdat Dylans naam eraan verbonden is. Ik durf zelfs te zeggen dat 'Empire Burlesque' erg goed in het tijdsbeeld past. Jaren-80 klinkt ie anders wel.

Als ik er zo weer eens over nadenk is het album 'Empire Burelesque' misschien niet zo heel erg slecht. Het is overgeproduceerd, dat wel. Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn als Dylan met dit album al met Daniel Lanois in zee zou zijn gegaan. Er zou dan iets compleet anders uit zijn gekomen, dat denk ik. Iets wat wel de ware potentie van de nummers had benut. Iets als 'Oh Mercy' of zelfs 'Time Out of Mind'. Iets waar ik wel met trots naar zou kunnen wijzen.                 

Nummer van de dag #2: The Sounds of Silence, een nummer met zeggingskracht

Ik maak er geen geheim van dat de muziek van Simon & Garfunkel al best een tijd heel belangrijk
 voor me is. 'The Sounds of Silence' is één na hun, al dan niet bekendste nummer. Maar wie denkt er wel eens na over de boodschap van dit nummer tijdens het luisteren? De geluiden van de stilte, een tegenstelling. Zou de boodschap zijn dat je behoefte kunt hebben aan stilte, maar ook aan geluid of muziek? Ik heb bijna altijd behoefte aan muziek, maar heel af en toe kan een beetje rust aan de oren ook geen kwaad. Één ding moge duidelijk zijn: dit nummer is één van m'n favorieten aller tijden en dat zal het altijd blijven. Wanneer en in welke situatie ik hem ook mag luisteren.


zaterdag 17 januari 2015

Nummer van de dag #1: In God's Country, een nummer met kracht

Een tijd lang heb ik gewerkt aan de serie 'Songtekst van de dag. Iets meer dan dertig delen zijn er hiervan verschenen. In deze serie draaide het vooral om de tekst van de nummers. In de nieuwe serie 'Nummer van de dag' zal zowel de tekst, de muziek en wat het bij mij persoonlijk losmaakt een rol spelen.

Het nummer 'In God's Country' is één van de velen hoogtepunten op het album 'The Joshua Tree' van
U2. Vandaag heb ik de elpee weten te bemachtigen bij de lokale platenzaak 'Vinyl and More', de cd had ik al een tijdje in de kast staan. Het gehele album kwam langzaam maar zeker in m'n systeem, zo had ik al een aantal favoriete nummers bestempeld, maar er zit een wereld van verschil tussen een lp en cd. Zo heeft het bovenstaande nummer uit het niets een ongelooflijk diepe indruk op me gemaakt. Soms heb ik dat met een nummer, het doet er een tijdje over om op me in te werken. 'Man In The Long Black Coat' is mijn persoonlijke beste nummer aller tijden, 'Oh Mercy', het album waar dit nummer opstaat, is mijn persoonlijke beste album aller tijden. Zowel het nummer als album hebben er een tijd over gedaan om op me in te werken, maar uiteindelijk kwamen ze binnen als een bom. En dat is nou precies hetzelfde met 'In God's Country'. Wat is de boodschap? God's Country kan toch niet anders dan voor de hemel staan? Enfin, ik laat het nummer maar voor me spreken.....


vrijdag 16 januari 2015

Een nieuw uiterlijk

Misschien heb je het al gemerkt, het blog heeft een nieuwe header en achtergrond. Er komt veel kijken bij het ontwerpen van deze twee dingen, maar ik denk dat ik redelijk bereikt heb wat ik voor ogen had. Zo is de ondertitel een stuk beter te lezen en ben ik voor een meer algemene achtergrond gegaan. Niet dat ik de oude achtergrond niet mooi vond, maar dit blog gaat over meer dan alleen Dylan, al is de man zijn naam in mijn titel meer dan waard. Ook heb ik in de linkerzijde foto's van artiesten/groepen geplaatst, onder andere Mahalia Jackson, U2, Johnny Cash en natuurlijk Bob Dylan. Het uiterlijk van dit blog is de afgelopen tijd veel veranderd, dit komt omdat ik gewoon een heleboel dingen wilde uitproberen om te kijken wat het beste bij m'n persoonlijkheid en het onderwerp van dit blog past. Dit heb ik nu eindelijk bereikt.

donderdag 15 januari 2015

Een dag in Hotel California

Vandaag in de muziekles heb ik samen met de klas het nummer 'Hotel California' gezongen. Het zal niemand ontgaan zijn dat dit nummer van The Eagles voor het eerst sinds een lange tijd weer op nummer één stond in de Top 2000. Ik moet bekennen dat ik eigenlijk niet zo veel heb met de Top 2000. Ik vind de lijst eerlijk gezegd nogal eentonig en veel echt prachtige nummers staan er niet eens in. Maar deze keer heeft de lijst me toch iets opgebracht; ik heb namelijk voor het eerst de ware schoonheid van het nummer 'Hotel California' ontdekt. In de 'Op de draaitafel' over het album was ik zeer positief over het album, maar niet echt over het nummer, zie hier. Ik noemde het nummer zelfs een nummer wat te veel gedraaid is. Maar wie ben ik om dat te zeggen? Niet ieder nummer wat jij goed vindt moet ik goed vinden en visa versa. Ik ben nog steeds van mening dat 'Hotel California' een nummer is wat over beluisterd is, soms zelfs zonder te beseffen wat de ware boodschap van het nummer is. Wat de ware boodschap van dit nummer is weet ik niet, maar ik weet wel dat dit nummer me voor het eerst vandaag echt geraakt heeft. Misschien komt dat wel omdat ik het vandaag met de klas zong en het in een compleet andere versie heb gehoord. Ik werd daardoor met m'n neus op de mysterieuze en prachtige tekst gedrukt. Het ontcijferen van teksten doe ik heel graag, ik heb aan zo'n beetje ieder nummer wat ik goed vind m'n eigen verhaal en boodschap geplakt. Maar ik weet niet wat ik moet denken van de tekst van 'Hotel California'. Gaat het daadwerkelijk over een hotel in Californië, of is dit slechts een synoniem voor iets compleet anders, iets met een veel diepere betekenis? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Misschien is de onwetendheid juist wat me vandaag geraakt heeft in dit nummer. Misschien zal en kan ik ooit nog m'n eigen interpetatie aan dit nummer geven, maar voor nu is gewoonweg de muziek meer dan genoeg..... Ik laat het nummer maar voor me spreken.

 

woensdag 14 januari 2015

Op de draaitafel #34: Paul Simon - Paul Simon

Bijna twee weken geleden heb ik de laatste 'Op de draaitafel' geschreven. De bron van inspiratie was voor even uitgeput. Die bron is onderhand al weer volledig gevuld en hoe kan ik beter beginnen dan met het debuutalbum van Paul Simon.

Begin 1972 kwam Paul Simon met zijn naamloze solodebuutalbum, als je het zeldzame 'The Paul
Simon Songbook' niets als volledig album telt. Een korte twee jaar nadat 'Bridge Over Troubled Water' uitkwam, het meest succesvolle en tevens laatste studioalbum van Paul Simon en zijn compagnon Art Garfunkel. Eigenlijk vind ik het jammer dat dit duo als zo snel gestopt is met het maken van albums, maar dit album klinkt toch ook erg goed. En Paul Simons muzikale kunnen komt meer naar voren, hij kon immers voortaan zelf alle keuzes maken. Het album bevat een troubadour-achtige steil. Eigenlijk zou je dit niet verwachten van de man. Het album is rustig, soms erg rustig. Nummers als 'Duncan' en 'Everything Put Together Falls Apart' zijn hier een voorbeeld van. Vanaf kant twee gaat de plaat een andere kant op. Met klassieker en 'oorstreler' 'Me and Julio Down By The Schoolyard' als opener en natuurlijk de ode aan de blues 'Paranoia Blues'. Eigenlijk klinkt het raar om Simon een rauw bluesnummer te horen spelen, maar als de verbazing wegtrekt klinkt het wel goed, erg goed. 'Peace Like A River' is mijn persoonlijke favoriete van het album. Dit nummer heeft me vanaf de eerste luistersessie gegrepen en niet meer los gelaten. De nummers zijn af en toe misschien wat kort. Kort hoeft niet per definitie zeggen dat een nummer slecht is. Het album is verre van slecht, maar de speelduur is wel aan de korte kant. Voor dat je het weet begint het laatste nummer alweer. Misschien is de reden daarvoor dat Paul Simon zichzelf als soloartiest nog moest ontdekken en ontwikkelen. Je hoort het zoeken in de nummers terug, zo bevat het album een wijd spectrum aan genres. Zo is er het volledig instrumentale 'Hobo's Blues' met niets meer dan het gitaarspel van Simon en vioolspel van Stéphane Grappelli. Maar juist dat zoekende en het wijde spectrum aan genres maken dit album het beluisteren meer dan waard.

Zo goed als bijvoorbeeld 'Graceland' of 'There Goes Rhymin' Simon' is ie niet, het zoeken naar een vaste stijl is duidelijk hoorbaar en het album is iet wat aan de korte kant. Maar het album klinkt wel erg goed en daar draait het uiteindelijk om. Met de andere albums van deze rasartiest in het vooruitzicht luister ik heel graag naar dit album.

Cijfer: 8               

zondag 11 januari 2015

Aankomen en vertrekken

Gospellegende Andrae Crouch is eergisteren aan een hartaanval overleden. 72 jaar oud, jong eigenlijk nog. Het leven kan zomaar van het ene op het andere moment ophouden. Andrea heeft met veel artiesten samen gewerkt. Zo heeft hij de productie van de wereldhit 'Man in the Mirror' van Michael Jackson op z'n naam staan. Ik ben nog niet zo heel erg lang geleden met de muziek van Crouch in aanraking gekomen. De eerste plaat die ik van hem hoorde was 'Don't Give Up', een soulfull plaat met een mix van gospel en soul. Nu ik denk aan die plaat besef ik me eigenlijk pas wat voor groot talent hij had. Ik heb een dubbel gevoel. Aan de ene kant vind ik het vreselijk dat de wereld zo'n groot talent verloren heeft, maar aan de andere kant ben ik blij dat Crouch nu in betere oorden verkeert. Wat een talent. Hij is aangekomen op deze aarde en nu weer vertrokken.   

vrijdag 9 januari 2015

Gedachten over Dylan #23: Een hoop troost

Frits Tromp plaatste een aantal dagen geleden op zijn weblog een berichtje over hoop en troost in Dylans teksten. Naar aanleiding van dit berichtje hebben we samen een aantal e-mails uitgewisseld. Dat berichtje en de mails hebben me aan het denken gezet. Frits weet nog steeds niet of er hoop en troost in Dylans teksten te vinden zijn. Ik ben van mening dat er in alle teksten van Dylan hoop en troost te vinden zijn. Dat is een wereld van verschil, maar het heeft wel een goede uitwisseling te weeg gebracht. Ik kon niets anders dan gaan zoeken in welke teksten van Dylan nou echt, naar mijn interpetatie, hoop en troost te vinden zijn.

Een strofe uit 'Chimes Of Freedom':

'Far between sundown’s finish an’ midnight’s broken toll
We ducked inside the doorway, thunder crashing
As majestic bells of bolts struck shadows in the sounds
Seeming to be the chimes of freedom flashing
Flashing for the warriors whose strength is not to fight
Flashing for the refugees on the unarmed road of flight
An’ for each an’ ev’ry underdog soldier in the night
An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing'

Vrijheid, het grootste goed van de mensheid. Vrijheid van godsdienst en meningsuiting. Veel mensen over de wereld hebben dit grote goed niet. In Amerika waren dat vroeger de slaven, nu de burgers uit Noord-Korea. Veel van die mensen hopen dat er ooit vrijheid komt. Ze hopen dat er een dag komt dat alle ellende voorbij is. 'Chimes' laat zich vertellen als klokkenspel, of speelwerk. Het speelwerk van de vrijheid, die slagzin klinkt erg mooi, maar waar staat die nou eigenlijk voor? Ik zie het als het moment dat de vrijheid intreedt, er een einde aan de overheersing komt. Het moment dat slaven vrij werden, joden uit concentratiekampen werden bevrijd en het moment dat de muur in Berlijn viel. De mensen die dit hebben meegemaakt waren eindelijk vrij en wat een hoop troost en hoop moeten ze gevoelt hebben. Troost voor de vreselijke dingen die ze hadden meegemaakt en hoop op een betere, zorgeloze toekomst.

Een strofe uit: 'When He Returns':

'Surrender your crown on this blood-stained ground, take off your mask
He sees your deeds, He knows your needs even before you ask
How long can you falsify and deny what is real?
How long can you hate yourself for the weakness you conceal?
Of every earthly plan that be known to man, He is unconcerned
He’s got plans of His own to set up His throne
When He returns'

Het staat bijna zeker vast dat deze tekst over de terugkomst van Jezus, of God gaat. Een moment waar velen christenen, waaronder ik, naar uitkijken, op hopen en troost uithalen wanneer het even wat minder gaat. Maar als je deze tekst nu met andere ogen bekijkt? Wat als deze tekst helemaal niet over de terugkomst van Jezus gaat? Nou, als je nu verder dan de christelijke boodschap leest en kijkt dan kan het ook staan voor een moment waarop iets groots staat te gebeuren. Er is in iedereens leven wel een moment waarnaar hij of zij uitkijkt. Een moment waar je naar kunt uitkijken, op hopen, en troost uit kunt halen wanneer het even wat minder gaat.

Een strofe uit 'Love Sick':

'Sometimes the silence can be like the thunder
Sometimes I feel like I’m being plowed under
Could you ever be true? I think of you
And I wonder

I’m sick of love; I wish I’d never met you
I’m sick of love; I’m trying to forget you

Just don’t know what to do
I’d give anything to be with you'

Deze tekst gaat over ziek zijn van liefde, liefdesverdriet. Hoe kan daar nou troost en hoop in zitten? Nou, wie de laatste regel uit de geciteerde strofe leest, leest: 'Just don’t know what to do I’d give anything to be with you'. Dylan zegt dus niet dat hij weg wil zijn van zijn geliefde persoon, maar juist bij hem of haar zijn. Het kan een relatie zijn die stuk is. Een relatie met zijn vrouw, familie? Maar Dylan voelt nog liefde voor die persoon. Liefde is prachtig. Liefde is iets waarmee alles valt of staat, waar je hoop en troost uit kunt halen.

Hoe dieper ik graaf en hoe meer ik zoek, hoe meer hoop en troost ik in Dylans teksten vind. Ik wil niet zeggen dat ik Dylan gelijk associeer met hoop en troost, Dylan oogt zelfs iets pessimistisch over zich heen te hebben. Maar ik zeg wel dat wie goed zoekt hoop en troost kan vinden in zijn teksten. Nee, de hoopvolle optimist, die alleen maar de goede aspecten van het leven kan zien, moet niet naar Dylan luisteren. Daar zijn de 'schatje, ik hou zo veel van jou' teksten voor. En de huilebalk ook niet. Daar zijn de 'schatje, ik mis je zo en oh wat doet het zeer' teksten voor. Maar wie goed zoekt en luistert vindt uiteindelijk hoop en troost. Je kunt veel aan Dylan hebben in moeilijke tijden. Zijn teksten zijn immers op ontelbare verschillende manieren te interpreteren. Er zijn veel kanten te belichten in zijn teksten, dus ook hoop en troost. Ik vind genoeg hoop en troost, zelfs nog een beetje meer. 

donderdag 8 januari 2015

Elvis Presley: 80 jaar en een dag

Gisteren zou Elvis 80 jaar zijn geworden, ware het niet dat hij 38 jaar geleden overleden is. Tenzij je natuurlijk in de talloze complottheorieën over zijn dood, of verdwijning gelooft. Gisteren is dag die nu de geschiedenis in zal gaan al de dag waarop er een aanslag werd gepleegd in Parijs. Door deze verschrikkelijke gebeurtenis lag de media op z'n kop. De 'Wereld Draait Door' zou een groot stuk wijden aan de 80ste geboortedag van de hitmachine, maar liet dit vallen door de verschrikkelijke gebeurtenis in Parijs. Natuurlijk is het heel erg wat er gebeurd is, maar ik vind dat er toch nog iets van aandacht aan Elvis en de grote invloed van zijn muziek moet gegeven worden. In dit bericht zal ik proberen mijn visie op de man en zijn muziek te beschrijven.

Ik denk dat ik hem voor echt eerst gehoord heb toen ik nog heel klein was, maar ik weet nog wel toen ik echt geraakt werd door zijn muziek. Dat was met gospelklassieker 'Take My Hand, Precious Lord'. Één van de vele gospelnummers die Elvis in zijn korte leven heeft opgenomen. 'In The Garden' en 'I Believe' zijn hier ook goede voorbeelden van. Die enkele gospelnummers die ik samen met m'n vader gehoor heb lieten me dus voor het eerst echt kennismaken met zijn muziek. Elvis had een prachtige en eigen stem. Er zijn ontelbaar veel imitators van de man te vinden, maar niemand daarvan weet het echte geluid naadloos te creëren. Hij heeft ook enorm veel hits gemaakt. 'Blues Sued Shoes', 'Are You Lonesome Tonight', het ontluisterde 'In The Ghetto', 'Fever', allemaal nummers die vroeger hoog in de top-lijsten stonden en nu nog steeds alom de wereld beluisterd worden.En al die prachtige, nummers, sommige bekend, andere minder bekend, maken dat Elvis en onuitwisbare indruk heeft gemaakt op de muziekindustrie. En ach ja, die films met de flinterdunne, maar amusante verhaallijn. De talloze merchandise producten met zijn gezicht en naam erop. Kopjes, T-shirts, klokken, sokken, schoenen, zelfs handdoeken. Elvis had iets wat niemand anders had. Hij had charme, de perfecte stem en een enorm talent voor muziek maken. Ook op mij heeft hij en zijn muziek een diepe indruk gemaakt. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik een groot fan van hem ben, ik heb zelfs niet enorm veel van hem in de kast staan. Maar toch maakt zijn muziek, al sinds het eerste nummer wat ik bewust van hem hoorde, iets in me los. Iets wat geen enkele andere muziek in me losmaakt.

woensdag 7 januari 2015

Bob Dylan 17 mei 1966: Dat ene concert waarvan je bijna niet kan uitdrukken hoe goed je hem vindt

Het is dinsdagavond iets over 7, het nieuwe jaar is alweer bijna een wek bezig. Vandaag was voor mij
weer de eerste schooldag na de kerstvakantie. Het is gedaan met de pret en de normale gang van zaken is weer ingetreden. Ik luister nu voor het eerst sinds een hele lange tijd naar het 'judas' concert van Dylan. Het vijfde nummer van de akoestische set 'Desolation Row' is bezig, bijna vijf minuten al, ik heb er nog vijf te gaan voordat het onweerstaanbare 'Just Like A Woman' intreedt. Als ik m'n ogen sluit zit ik tussen de menigte op 17 mei 1966 in Manchester, Engeland. Ik luister helemaal niet vaak naar dit concert. Ik ben bang dat als ik hem te vaak draai de magie van de nummers langzaam aan verdwijnt. Terwijl ik hem nu voor het eerst sinds een hele lange tijd draai hebben de nummers nog steeds de aantrekkingskracht die ze hadden op het eerste moment dat ik ernaar luisterde. Het bijna valse mondharmonica, het stokkende gitaarspel, de vermoeide stem van Dylan, het joelende en juichende, soms doodstille publiek. Nu ik hem weer na al die tijd draai, begint het sentiment en de emotie op te komen. Ik kan niet uitdrukken in woorden hoe goed dit concert is en wat het allemaal bij me losmaakt. En dan moet het explosievolle elektrische gedeelte nog komen. Je kunt zeggen wat je wilt, maar die fase van maar twee jaar waar Dylan in zat heeft iets speciaals, iets wat geen enkele andere fase heeft. Een van de vele creatieve hoogtepunten in Dylan carrière. Als ik nu na al die tijd naar de nummers luister merk ik dat op m'n gezicht een grimas komt en de emoties komen steeds heviger boven. Dylan neemt me mee terug in de tijd, fluistert, spuugt bijna de woorden in m'n oren. Hij speelt het concert speciaal voor mij en niemand anders.

Het einde van dit bericht schrijf ik op woensdagochtend, vlak voordat ik naar school moet. Gisteravond is het concert afgelopen, ik leef weer in het heden. Over een tijdje zal ik het concert weer draaien en waarschijnlijk word ik dan weer mee op reis genomen naar Engeland in 1966.   

zondag 4 januari 2015

Gedachten over Dylan #22: Ain't Talkin', moderne tijden, schaduwen in de nacht en een hevige storm

Ik heb de vier dagen dat dit jaar pas duurt heel weinig naar Dylan geluisterd. Dat komt omdat ik de
afgelopen dagen in de weer ben geweest met het luisteren naar nieuwe jazzaanwinsten en het schrijven daarover in de laatste 'Klanken van een jazzballade'. Naar het album 'Modern Times' heb ik wel geluisterd. Eigenlijk luister ik veel te weinig naar dit album, de laatste keer war voor een stuk op dit blog, zie hier, en dat is alweer een paar maanden geleden. Ik weet niet hoe dat komt, op zich heb ik helemaal niets tegen 'Modern Times'. Het klinkt lekker, er staan zeker leuke en zelfs prachtige nummers op. Maar op één of andere manier pak ik altijd een ander Dylan-album uit de kast. Ook als ik naar dit album luister wacht ik ongeduldig op de afsluiter 'Ain't Talkin''. Dat is het enigste nummer wat me echt raakt, net als 'Forgetful Heart' op 'Together Through Life'. Het lijkt wel alsof Dylan echt meent wat hij zingt en als Dylan meent wat hij zingt komt het nummer diep binnengedrongen. De rest van het album maakt dat niet bij me los. Eigenlijk is het net zoals de gelijknamige film van Charlie Chaplin. Toen ik deze film keek had ik er niets op tegen, lachte zelfs af en toe, maar ik kon toch niet wachten op het einde. Ik zie 'Ain't Talkin'' niet als een deel van 'Modern Times', eigenlijk is het gewoon een nummer wat compleet op zichzelf staat.

Dit jaar komt, zoals de laatste 'Bootleg Series' ons liet weten, 'Shadows in the Night' uit. Ik weet nog steeds niet wat ik van dit album moet verwachten. Wordt het een echt, goed en gedegen Dylanalbum zoals 'Tempest', of is het meer een tussendoortje om de tijd te doden tot een nieuw Dylan-uitgave. Ik weet wel dat Dylan het album serieus zal nemen, de muziek van Frank Sinatra is immers een grote inspiratiebron voor hem. Ik wist ook niet wat ik moest verwachten van, het laatste studioalbum van Dylan, 'Tempest'. Ik weet nog dat ik de eerste luistersessie met open mond en totaal verslagen luisterde. Een hevig album en zoveel malen beter dan zijn twee voorgangers. Ieder nummer op dit album is minstens net zo goed als 'Ain't Talkin'. Ik hoop oprecht dat 'Shadows in the Night' hetzelfde waar maakt. De toekomst zal het uitwijzen.           

zaterdag 3 januari 2015

De klanken van een jazzballade #4: Geboorte van de koelte

Het is ruim twee weken terug dat ik voor het laatst een nieuwe 'De klanken van een jazzballade' heb geschreven. Ondertussen zijn er weer 4 nieuwe jazzalbums door de brievenbus gevallen, reden genoeg dus om weer aan de slag te gaan.

Verhaal 10: Eind 1957 bracht John Coltrane het legendarische jazzalbum 'Blue Train' uit. Het enigste album wat hij als orkestleider bij, zo'n beetje het label op gebied van jazz, 'Blue Note' opnam. En na al die jaren na de opnamesessies ligt hij nu bij mij op de draaitafel. En ik moet zeggen, ik ben onder de indruk. Niet alleen omdat dit album muzikaal zo goed in elkaar ligt, de voornaamste reden is dat ie gewoon verrekt lekker klinkt. Het verbaast me iedere keer weer als een album wat zoveel jaren geleden is opgenomen, ver voordat ik het licht van de wereld zag, nog steeds als goedje nieuw klinkt. Als je dat als artiest weet te bereiken ben je een genie in watje doet. En reken maar dat John Coltrane geniaal was in het spelen van de saxofoon.

Verhaal 11: Ik bezit twee albums van Miles Davis, 'Birth of the Cool' en sinds vandaag 'Kind of Blue'. 'Birth of The Cool' is in 1957 uitgebracht bij 'Capitol Records'' en 'Kind of Blue' is in 1959 uitgebracht bij 'Columbia'. Dat betekent dat er maar twee jaar tussen de albums zit en toch schuilt er een wereld van verschil tussen die twee albums. 'Birth of the Cool' gaat alle kanten op en swingt de kamer uit, 'Kind of Blue' daartegenin is rustig, beheerst en iedere klank klinkt wonderschoon. Miles Davis was een artiest, zoals veel geniale artiesten, die zich steeds ontwikkelde en veranderde in speelstijl. Ieder album klinkt compleet anders en juist omdat geen één album hetzelfde is, is ieder album op z'n eigen manier een meesterwerk. Als je de titels van de twee album letterlijk naar het Nederlands vertaalt luiden ze: 'Geboorte van de Koelte' en 'Soort van Blaauw'. Misschien ligt het aan mij, maar die vertaalde titels vind ik op één of andere manier prachtig klinken. Ze hebben iets poëtisch.

Verbetering: Na op Wikipedia wat meer informatie over de albums te hebben opgezocht blijkt dat 'Birth of the Cool' ruim zeven jaar is opgenomen voordat hij daadwerkelijk verscheen. Er zit dus geen twee, maar 9 jaar tussen de twee albums. Toch vind ik dat het punt dat Davis zich steeds vernieuwde nog steeds opgaat, ook al zit er wat meer tijd tussen.


Verhaal 12: Chet Baker, de artiest met de magnifieke stem en trompetspel. In 1956, in de jaren-50 zijn toch wel echt veel onvergetelijke jazzalbums opgenomen, kwam hij met het album 'Chet Baker Sings'. Het eerste album waarop hij zijn stem liet opnemen. De instrumenten van een hoop geweldige muzikanten en de stem en trompetspel van Chet Baker geven dit album iets betoverend. Ik denk dat veel mensen die dit album luisteren dat zelfde gevoel over zich heen krijgen. Nee, de stem van Baker heeft niet het grootse bereik, maar juist omdat de stem heel erg rechtlijnig is klinkt ie als een nachtegaal. Helaas, in 1988 valt Chet uit het raam van z'n hotelkamer in Amsterdam. Toen was de wereld heel plots een groot talent kwijt. Ik weet niet of Chet geloofde in een leven na de dood, maar ik hoop oprecht dat hij nu in beter oorden verkeerd. Één ding staat vast, muziek maken kon hij als geen ander.

       

 
    

  

vrijdag 2 januari 2015

Op de draaitafel #33: The Joshua Tree - U2

Er is de afgelopen tijd ongelooflijk veel haat jegens U2. Ik snap niet waar dat opeens vandaan komt. Oké, de albums zijn misschien niet meer zo goed als ze eens waren, maar zijn we opeens vergeten wat voor ongelooflijke goeie platen ze als 'The Joshua Tree' hebben gemaakt? Ik snap dat U2 een band is waarvan je moet houden. Ikzelf moet ook in een bepaalde bui zijn om de misschien wat geforceerde stem van Bono te waarderen. Maar als ik dan in die bepaalde bui ben geniet ik op en top van hun albums. Ik zeg niet dat jij ook moet houden van hun muziek. Iedereen heeft zijn eigen smaak. Ik houd ook niet van alle muziek die er is. Dit bericht is ook niet bedoeld voor iedereen, maar voor de mensen die nog wel weten waar U2 ooit toe in staat was.

'The Joshua Tree' is één van de zes albums van deze Ierse rockband die ik bezit. Ik koop albums graag op chronologische volgorde. Ik kan nu zeggen dat ik de eerste 6 albums van hen in de kast heb staan. Misschien vind ik dit album wel het beste van de zes albums. Om die uitspraak te kunnen doen ken ik het album nog net niet goed genoeg. Ik durf wel te zeggen dat 'The Joshua Tree' het album is waar duidelijk hoorbaar het meeste moeite in is gestopt. Je kunt in de ruim 50 minuten muziek overduidelijk  de toewijding aan het album van zowel de bandleden als producers Daniel Lanois en Brian Eno horen. De religieuze kant van de band komt in nummer als 'I Still Haven't Found What I'm Looking For', mijn persoonlijke favoriet van de plaat, en 'In God's Country'. Op de plaat 'October' ligt de christelijke boodschap erg dik op de teksten en eigenlijk ieder nummer van de plaat, dat is waarschijnlijk ook de reden dat 'October' als een minder goed album wordt ervaren. Bij 'The Joshua Tree' weet de band een gouden middenweg te vinden tussen zowel religieuze, als politieke en levensbeschouwelijke nummers. Die drie onderwerpen vormen de leidraad van het album. Je kunt het als een leidraad van iemands leven zien. Al moet ik met deze uitspraak oppassen; het echt doorgronden van teksten kan niemand. Als er één nummer is wat op tientallen verschillende manieren kan interpreteren ia het wel 'With Or Without You'. Waarschijnlijk is dit ook de reden dat dit nummer één van hun succesvolste, al dan niet succesvolste is. Het album kent z'n harde, ruige kanten zoals 'Bullet the Blue Sky'. Maar ook de prachtige rustige kanten als 'Running to Stand Still', wat zich bijna laat meten als een blues/soul nummer. Eigenlijk is dit album een en al soul. Er wordt immers gezongen over de diepste gevoelens van de band, al past de instrumentkeuze bepaald niet bij dit genre. Er zitten door de rockstijl van dit album allerlei andere muziekgenres door de nummers heen gebakken. Blues, Soul, Gospel, zelfs een Iers kantje, wat niet verbaasd aangezien de afkomst van de band.  Je kunt lezen dat ik een zwak voor de muziek van U2 heb. Niet iedereen deelt dat zwak voor U2. Naar mijn mening moet je als je de muziek van een band of artiest niet goed vindt niet gelijk alleen maar slechte dingen over hen te zeggen. Er zijn genoeg mensen die wel genieten van hun muziek, zoals ik. Ik zeg niet dat je de muziek van U2 per se goed moet vinden, maar laat hun fans nou in hun eigenwaarde.

Het album 'The Joshua Tree' vind ik persoonlijk erg goed. Misschien wel het beste wat de band heeft gemaakt. Het album heeft heel veel in zich zitten. Misschien wel te veel om er rustig naar te luisteren. Je moet je aandacht bij dit album houden anders mis je te veel moois. Ik weet niet of U2 nog in staat is om zulke goeie album te maken. Ik weet wel dat ik nog een heleboel plezier aan dit album ga beleven

Cijfer: 9,5                

donderdag 1 januari 2015

Het afsluiten van een hoofdstuk en het beginnen aan een nieuw

Het is 1 januari 2015. Het hoofdstuk 2014 hebben we afgesloten en we beginnen aan het hoofdstuk 2015. Gisteravond en vannacht was het ritueel van aftellen tot klokslag 12 uur weer begonnen en wenst iedereen elkaar een gezond, gelukkig, mooi, ga zo maar door, 2015. Voor mij heeft vorig jaar veel betekent; ik ben immers deze blog begonnen. Iets wat uit is gebloeid tot één van de belangrijkste dingen in m'n leven. 17april vorig jaar ben ik met dit blog begonnen en heb van toen tot nu 214 berichten geschreven. Het is bijna niet te geloven hoeveel berichten dat zijn. Ik ga ook een nieuw hoofdstuk in dit jaar, beginnend nu. Namelijk alle berichten die in 2015 zullen verschijnen. Hoeveel platen zal ik in 'Op de draaitafel' bespreken en hoeveel nieuws zal er te vertellen zijn in de komende 'Gedachten over Dylan? Welke nieuwe muziek zit eraan te komen, naar welke concerten ga ik? Het antwoord daarop weet ik nog niet, aan het begin van 2016 zal ik daar weer op terugblikken. Ik wens jullie allemaal het beste voor het komende jaar.   

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...