dinsdag 30 december 2014

30 beste albums aller tijden #3: Van Dire Straits tot de nummer één met een hoop sentiment

10. 'Dire Straits' - Dire Straits

Naar mijn mening is het debuutalbum van Dire Straits ook gelijk het beste wat ze gemaakt hebben. Dat is toch wel opmerkelijk, omdat je zou verwachten dat een band zich alleen maar zou ontwikkelen in niveau en meestal pas na een album of 6, 7 hun hoogtepunt bereikt. Maar er is iets aan de lengte van de nummers, wat korter dan nummers op volgende albums, en de bijna binnensmondse zangstijl van Mark Knopfler wat me aanspreekt en wat ze nooit weer hebben gedaan. De volgende albums vormen een meer ruimtelijk effect en doen meer rock aan.

9. 'Moanin'' - Art Blakey & The Jazz Messengers

Deze lijst zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een jazzalbum. En mijn favoriete jazzalbum is 'Moanin'''van Art Blakey en zijn Jazz Messengers. De drummende orkestleider die met dit album een swingende bebopplaat heeft samen weten te stellen. Zo goeie plaat zelfs dat ik hem op dit moment zie als de beste jazzplaat ooit gemaakt. Het spreekt van begin tot eind van talent en plezier in muziek maken. en dat is waar Jazz voor staat. Plezier hebben in de muziek die je maakt, de muziek die zo uniek en prachtig is.   

8. 'War' - U2

Ja, ik weet het een plaat van U2 staat in mijn top 10. Maar het is mijn persoonlijke lijst en de plaat 'War' vind ik het meer dan waard om op plaats 9 te staan. De politieke kant van U2 met een hoop protest, zo zou ik de plaat samen willen vatten. Het gekke is nog dat die politieke kant van U2 zeer goed bij mij in de smaak valt. Ik moet toe geven U2 heeft z'n nadelen en veel van het werk na 'Achtung Baby' is ook zeer tenenkrommend. Maar U2 is christelijk en christelijke bands vallen altijd sneller in de smaak bij christelijke mensen, dus ook bij mij. Ze delen immers hetzelfde ideaal. Ik ben de laatste tijd mezelf steeds meer gaan afvragen of de christelijke kant van de Ierse band echt gemeend is, of alleen een manier is geweest om sneller aandacht te vergaren. Maar ik was al aan de muziek verslingerd geraakt voordat ik me die vragen ging stellen. En het is nou eenmaal heel erg moeilijk, al dan niet onmogelijk om van muziek waarvan je houdt afstand te nemen. En 'War' vind ik heel erg goed, zo goed zelfs dat ie op nummer 9 staat in mijn persoonlijke top-30. Dat hoeft niet te betekenen dat jij hem ook goed moet vinden. 

7. 'Time out of Mind' - Bob Dylan

Ik heb altijd meer met het werk van Dylan gehad wat na zijn fameuze jaren-60 kwam. 'Blood on the Tracks', de ode aan en de verafschuwing van de liefde, de collaboratie met The Band, 'Planet Waves', "Love and Theft" waar Dylan duidelijk oud begint te worden. Eigenlijk zouden al deze albums wel in de top 30 kunnen staan. Het punt is dat Dylan niet de enige man is die geweldige muziek heeft gemaakt. Als ik dan een keuze moet maken ga ik voor 'Time out of Mind'. Niet omdat deze geweldige samenwerking met Daniel Lanois zoveel beter in kwaliteit is dan de rest, het gaat gewoonweg om persoonlijke smaak. Dit album heeft iets onweerstaanbaar en iedere keer weer als ik ernaar luister ontdek ik weer iets nieuws. Ik weet dat er velen zijn dun nu zullen denken waar al die andere pareltjes zijn gebleven, nogmaals, Dylan is niet de enige die prachtige muziek heeft gemaakt. Al is ie er wel verrekt goed in geslaagd.



6. 'American IV': The Man Comes Around - Johnny Cash

Het tweede album van de 'American' serie in deze lijst. Persoonlijk is dit album mijn favoriet. Cash schenkt in de nummers van dit album meer aandacht aan zijn visie op de dood en wat daarna komt. Een visie waarin ik mezelf zeer goed kan vinden. En natuurlijk het nummer 'Hurt', een van de weinige covers die bijna iedereen beter vindt dan het origineel. Eigenlijk kan ik niets slechts over dit album vertellen. Het klopt van a-z. En de oude, doorleefde stem van Cash gaat door merg en been. Ja, het is maar mijn mening, maar iedereen vindt toch dit album geweldig?

 

5. 'Harvest' - Neil Young

Velen fans vinden dit het beste album van Neil Young, ik persoonlijk ook. Maar ik vraag me af of de fans van hem die ieder album door en door kennen ook zullen zeggen dat dit het beste album van hem is. Persoonlijk vind ik 'Blonde on Blonde' ook niet het beste wat de Dylan heeft gemaakt. Ik weet zeker dat een fan van Young met voorbeelden kan komen die hij beter vindt dan 'Harvest', en waarschijnlijk als ik die ook gehoord zou hebben zou ik zijn mening volledig beamen. Het punt is: ik ben geen grote fan van het werk van Neil Young. Ik heb drie albums in de kast staan en die vind ik goed, erg goed. Als ik dan een keuze moet maken tussen die drie album ga ik voor 'Harvest'. En reken maar dat dit een erg goed album is. Een perfecte mix tussen akoestisch, een plezier voor het oor, en elektrisch, een minder groot plezier voor het oor, misschien wat gepiep na het luisteren, maar wel erg lekker om naar te luisteren.

4. 'Déjà Vu' - Crosby, Stills, Nash & Young

Je hebt een groep van vier rasartiesten die allemaal nog aan het begin van carrière staan en je maakt met z'n vieren even een album wat zoveel jaren later nog steeds een klassieker is. Dat is wat deze vier mannen hebben gedaan toen ze de studio in gingen om dit album op te nemen. Een mix tussen rock, country, folk met als parel op de kers de samenzang en solo's van Crosby, Stills, Nash & Young. Ja, dan heb je wel echt een steengoed album wat staat als een huis. Meer woorden hoef ik er niet vuil aan te maken.

3. 'What's Going On' - Marvin Gaye

Als je aan mij vraagt wat het beste soul/gospel album is zou ik je als antwoord 'What's Going On' geven. De plaat is tijdloos en de onderwerpen die besproken worden zij nu nog net zo actueel als de de jaren-70 waarin dit album uitkwam. Daar komt ook nog eens bij dat ie enorm lekker is om naar te luisteren. Het swingt langs alle kanten. Onder andere 'God is Love' en 'Inner City Blues' staan erop, om maar een tweetal prachtige nummers te noemen. Soul is een genre wat bij mijn persoonlijke favorieten hoort en dit album heeft alles wat dat genre bij mij oproept in zich. Zingen over pijn en vreselijke gebeurtenissen, maar ook over hoop en geloof. Marvin Gaye zingt letterlijk zijn ziel naar buiten.

2. 'Bookends'- Simon & Garfunkel

Ik zeg niet dat 'Bookends' muzikaal gezien het op één na beste album is wat er bestaat. Het is wel het op één na album wat het meeste gevoel bij me oproept en daar heb ik als voornaamste deze lijst op gebaseerd. Het maakt zoveel gevoel bij me los omdat de muziek van Simon & Garfunkel, op Dylan,  na de muziek is waar ik het eerst naar ben gaan luisteren en ben gaan verzamelen. En ja, de muziek die er mede voor heeft gezorgd voor de ontwikkelen van een grote hobby kan ik ook een van de beste muzieksoorten ooit noemen. 'Bookends' is een plaat die voor mij ontzettend belangrijk is geweest en nog steeds is. Er zitten ongelooflijk veel herinneringen aan en er zullen er nog ontzettend veel bijkomen. Nee, deze plaat bevat nou niet bepaald de meest baanbrekende nummers en de muziek is niet super speciaal, maar voor mij is de muziek wel heel speciaal en betekent gewoonweg heel erg veel voor me.



Hier is ie dan: 1. 'Oh Mercy' - Bob Dylan

Ik hoor je al denken: 'Oh Mercy' kan toch niet de beste plaat van Dylan zijn, hij is er goed ja, misschien wel de beste uit de jaren- 80. Maar op nummer 1, waar is 'Highway 61 Revisited? Ik zal het uitleggen. Als je dit blog al wat langer leest weet je dat mijn liefde voor de muziek van Bob Dylan en dus eigenlijk ook muziek in het algemeen is begonnen toen ik bijna 9 was. M'n vader en ik gingen door zijn cd-collectie en daar zat een handjevol cd's van Dylan bij. 'Oh Mercy' zat hier ook bij. Het leek wel alsof er een nieuwe wereld voor me openging toen ik hem voor het eerst hoorde. Ik was 8 jaar en hoorde het mysterieuze geluid van Dylan zonder dat ik nog goed besefte wie die man was en wat hij betekend had voor de muziek. Het duurt een lange tijd om alles van een artiest in je kast te hebben staan en voor een jaar of twee luisterde ik vooral naar dat handjevol cd's van m'n vader, pas toen ik een platenspeler kreeg veranderde dit. 'Oh Mercy' was de cd die ervoor mij altijd uitsprong en die me aansprak, zelfs een beetje beangstigde. En ik moet je bekennen, als ik 'Oh Mercy' nu voor het eerst zou horen zou ik hem waarschijnlijk erg goed vinden, maar ik betwijfel het of het ook gelijk m'n favoriet zou zijn. Maar na die ruim 6 jaar dat ik het werk van Dylan ken is 'Oh Mercy' altijd een soort van aanknopingspunt geweest, iets wat me herinnert aan waar het allemaal begon. En al dat sentiment en de honderden keren dat ik dit album heb gehoord zorgen ervoor dat de muziek klinkt als het beste wat er ooit gemaakt is, al is dat misschien dan alleen maar voor mij.


       
     
 

            

maandag 29 december 2014

30 beste albums aller tijden #2: Van Carole King tot Simon & Garfunkel

19. 'Tapestry' - Carole King

Ja, er zijn van die album waarin je altijd wel zin hebt. 'Tapesrty' van Carole King is er zo een. Heerlijke 'easy-listen' muziek met behulp van een virtuoze op een piano met een gouden stem.
Voor zover ik weet is Carole King na dit album een beetje in de vergetelheid geraakt en heeft ze het succes van dit ene meesterwerk niet kunnen evenaren. Het enigste grote succes van een artiest, ze zal er om herinnert worden.   
   
18. Okie - J.J. Cale

Cale is nou niet bepaald de bekendste artiest van de vorige eeuw. Maar voor veel artiesten is hij een voorbeeld geweest en de beetje muziekkenner heeft toch minstens één album van deze man in kast staan. Mijn persoonlijke favoriet is niet 'Troubadour', maar het minder bekende 'Okie'. Een album wat in mijn ogen Cale zich het meest eigen heeft gemaakt. Zijn stem komt er erg goed en op een aparte manier uit. Persoonlijke Favorieten: 'Crying', 'Cajun Moon' en natuurlijk 'I Got The Same Old Blues'' 

17. 'Strong Persuader' - Robert Cray



De perfecte mix van soul en blues met een prachtig gitaarspel. Zo zou ik dit album samen willen vatten. Het is een plaat wat tekstueel simpel in mekaar zit, maar dit wordt meer dan gecompenseerd door de stem en het gitaarspel van Cray. Het enigste grote succes van deze man en zijn band. Aan dit dit album beleef ik erg veel plezier.

15. 'Making Movies' - Dire Straits

Het derde studioalbum van Dire Straits. Met dit album is de band een andere kant opgegaan. Langere nummers met grotere muzikale solo's. Naar mijn mening hebben ze hun debuutalbum nooit weten te overtreffen, maar dit album behaald een verdiende tweede plaats in hun oeuvre. 

16. 'Slow Train Coming' - Bob Dylan

De wereld schrok zich rot toen Dylan met dit album kwam en alles waar hij voor stond verloochend had. Dylan de man die geen leiders zou volgen had zich bekeerd en dat was toch onvergeefbaar? Maar wie dit album zonder vooroordeel luister kwam er toch wel achter dat Dylan er verrekt goed in was geslaagd om zijn ideaal de wereld in te sturen. Muzikaal gezien is dit album een pareltje en de teksten vind ik persoonlijk ook niet verkeerd. Mijn persoonlijke favoriete nummer: 'Slow Train'. Zelfs een van mijn favorieten van de man.

  

15. American III: Solitary Man - Johnny Cash

Als je nou aan mij zou vragen wat ik het beste album van Cash vind zou ik geen antwoord weten; ze zijn allemaal zo goedWel zou ik zeggen dat ik de 'American Recordings' albums het beste in het oor vind liggen. Het derde album uit deze serie is een waar pareltje. Cash maakt van covers helemaal zijn eigen ding. 'Solitary Man' van Neil Diamond is niet meer terug te herkennen en 'One' van U2 is naar mijn mening één van de weinige covers die beter zijn dat het origineel. 'The Mercy Seat' is mijn favoriete nummer van dit album. Hoe Cash weet te vertellen hoe hij tegen de dood aankijkt gaat door merg en been.    


14. 'Music From Big Pink' - The Band

'Big Pink' het legendarische huis waar 'The Basement Tapes' zijn opgenomen. Maar ook 'Music From Big Pink. Een countryalbum met de klassieker 'The Weight' en natuurlijk 'Long Black Veil'. Een feestje voor het oor en een prachtig album.

13. 'Blonde on Blonde' - Bob Dylan

Voor velen het beste wat Dylan heeft gemaakt en het wordt geclaimd als het eerste dubbelalbum ooit. Dylan meteen soort van nasle, misschien wel uitgeputte stem. Elektrische werken als 'Pledging My Time' en 'Rainy Day Woman'. Maar ook de prachtige 'Just Like a Woman' en natuurlijk de prachtige 'Visons of Johanna'. Ook het nummer voor Sara Lownds 'Sad Eyed LAdy Of The Lowlands'statt hierop waarvan de titel een leuke verwijzing is naar haar naam. Eigenlijk is ieder nummer van dit lange album wel een klassieker. Het album is ruig en stoer, maar ook zacht en broos. En één van mijn favorieten.


12. 'The Joshua Tree' - U2

Het grootse succes van  de Ierse rockband U2. Met klassieker als 'Where The Streets Have No Name' en het allergrootste succes van hen 'With Or Without You'. Mijn persoonlijke favoriet is 'I Still Haven't Found What I'm Looknig For. Een nummer met een moeilijk begrijpbare tekst, maar het gaat volgens mij over het zoeken naar religie. Iets waar de Band altijd mee bezig is geweest en vooruit is gekomen. Ik weet'niet of ze hun christelijke voorkomen alleen gebruiken voor meer publiciteit, of ze het echt menen. Maar ik weet wel dat hun religieuze nummers erg mooi zijn.   Ik heb dit album pas sinds kort op cd, helaas niet op plaat, maar ik kan nu al zeggen dat dit album één van hun beste, al dan niet beste is.

11. 'The Dark Side Of The Moon' - Pink Floyd


Nog een album wat ik niet zo lang bezit, maar wel al één van mijn favorieten. Het grootste succes van Pink Floyd en het op één na best verkocht studioalbum aller tijden. Hetalbum bespreekt de zin van het leven en de slechte zaken in deze wereld. Er staan prachtige nummers als 'Breathe' en 'Time' op, het experimentele 'On The Run' waarin veel gebruik wordt gemaakt van de bekende elektronische effecten en natuurlijk het maatschappijkritische 'Money'. Ik vraag me af of de band wist toen ze dit meesterwerk maakten dat het zo'n enorm succes zou worden.       

10. 'Bridge Over Troubled Water' - Simon & Garfunkel

Als je dit blog al wat langer leest zul je vast gemerkt hebben dat de muziek van dit duo erg belangrijk voor me is. Voor mij behooren zij bij één van de beste duo's aller tijden. 'Bridge Over Troubled Water' vind ik hun op één na beste album. Met nummers als 'The Boxer', 'El Condor Pasa', het titelnummer en opener 'Bridge Over Troubled Water, 'So Long Frank Lloyd Wright en natuurlijk de cover van The Everly Brothers 'Bye Bye Love'. Misschien ben ik een beetje bevooroordeeld door mijn persoonlijke verhaal achter dit duo, maar een echte muziekliefhebber moet dit album in de kast hebben staan.  


 

zondag 28 december 2014

30 beste albums aller tijden #1: Van The Band naar Jeff Buckley

Gisteren plaatste ik een bericht met mijn persoonlijke lijst van de 10 beste nummers aller tijden. Maar wat zijn nou mijn favoriete albums aller tijden? Omdat ik meerdere albums van artiesten en groepen wil includeren worden het er 30. Hmm, ik heb een hoop schrijf en luisterwerk voor de boeg. Vandaag de eerste 10.

30. 'The Band' - The Band
  
Wie aan The Band denkt, denkt aan Dylan. Dylan is ook de artiest geweest die me voor het eerst met The Band in aanraking liet komen. Denk aan: 'The Basement Tapes', 'Planet Waves' en natuurlijk het livealbum 'Before the Flood'. Maar toen ik voor het eerste deze drie prachtige albums hoorde bleef The Band voor mij niets meer betekenen dan een band die een tijd de band van de grote Bob Dylan was. Niest bleek minder waar toen m'n vader me hun tweede titelloze album op cd cadeau deed. Wat een muziek en wat een aparte stijl. Met bekende nummer als 'The Night They Drove Old Dixie Down' en 'Across the Great Divide'. De rest van het album mag er ook zeker wezen. Niet hun beste album, maar zeker zijn plekje in deze lijst meer dan waard.     

29. 'The Stranger' - Billy Joel

'The Stranger' voor mij het beste album van Billy Joel. Misschien een simpele stijl muziek,maar simpel hoeft niet altijd slecht te zijn. Met klassieker 'She's Alway a Woman', de rockende 'The Stranger en het pakkende 'Only the Good Die Young'. Ja,wat valt er meer te zeggen over dit album. Enorm goed en wat een heerlijke muziek. 

 

28. 'Boy' - U2

Het debuutalbum van een van de meest succesvolste bands ooit. Het is geen meesterwerk en je merkt dat de band nog hun eigen stijl aan het zoeken is, maar het misschien amateuristische tintje aan dit album mag ik wel. Dit album is de aankondiger geweest van U2, die onvergetelijke albums zouden maken en daarom kan je dit album als U2-fan niet negeren. Met die meesterwerken in het vooruitzicht beleef ik het nodige plezier aan het album. En vind ik het - naar mijn mening- een steengoed album.

 27. 'John Wesley Harding' - Bob Dylan

In 1967 kwam Bob Dylan na de twee elektrische en baanbrekende albums 'Highway 61 Revisited' en 'Blonde on Blonde' met dit bijna countryachtige album met een snerpende stem. Vlak na het grote mysterieuze motorongeluk.  Dylan had een nieuwe steil gevonden en maakt het zich eigen als geen ander. Als ik niet beter zou weten zou ik je voor gek verklaren als je zou zeggen dat dit album pas een jaar na die periode kwam waar hij toch nooit echt vanaf is gekomen. Het lijkt wel alsof Dylan met het popicoon zijn wilde breken. Dat er een klein meesterwerkje uit is gekomen is alleen maar mooi meegenomen, natuurlijk met de klassieker 'All Along The Watchtower'.
 

26. 'Talking Book' - Stevie Wonder

Een paar maanden geleden vond ik deze plaat voor een prikkie bij het kringloop. Een van de beste albums van Stevie Wonder. Soul en Gospel worden gecombineerd op een prachtige manier. Natuurlijk met het prachtige 'I Believe When I Faal In Love' en 'Big Brother'. Niet een perfect album en niet altijd even goed te verdragen, maar wel een album wat voor een 'soulfull' bui uitermate geschikt is.

25. 'After the Gold Rush' - Neil Young 

Het werk van Neil Young is nog vrij nieuw voor mij, maar het album 'After the Gold Rush' begint toch al aardig op me in te werken. Met het nummer over de K.K.K. 'Southern Man', het kabbelende 'After the Gold Rush' en natuurlijk het lieftallige 'Only Love Can Break Your Heart'. Niet het beste van de man, maar wel zeker een steengoed album. Met een goeie mix tussen zacht en hard.


24. 'Graceland' - Paul Simon & Lady Smith Black Mombazo

Ik heb een groot zwak voor het werk van het duo 'Simon & Garfunkel'. Daarom ken ik het solowerk van Art Garfunkel en zeker Paul Simon zeer waarderen. 'Graceland' is één van de paar albums van Paul Simon die ik erg hoog aansla en heb zitten. De samenzang met het Zuid-Afrikaanse koor Lady Smith Black Mombazo is prachtig en het album zit erg goed in mekaar. Het album doet eerst misschien ietwat goedkoop aan , maar asl je daar door weet te prikken zit er een wereld van pracht en praal achter. Met de hits 'Diamonds on the Soles Of Her Shoes' en 'You Can Call Me Al' en natuurlijk de ode aan de ranch van Elvis Presley het titelnummer 'Graceland'
 

23. 'American Recordings' - Johnny Cash 

Met dit album ging meneer Cash een nieuwe serie aan albums in. De laatste serie voor zijn dood in 2003. Na zijn dood bleek dat er nog veel meer onuitgebracht werk opgenomen was en is deze serie doorgegaan tot deel zes. Staan er op sommige albums uit dit era  bevatten epische nummers met vooruitzichten op de dood en het hiernamaals is dit album meer 'layback'. Cash en zijn gitaar, niet meer niet minder. Hij zingt 'evergreens', maar ook prachtig zelfgeschreven werk. Prachtig vind ik het.
 

22. 'Animals' - Pink Floyd

Het album na 'Wish You Were Here' en 'The Wall' is hoe ik het zie. Niet omdat ik dit album als tussenfase zie, maar omdat dit album soms nogal over het hoofd wordt gezien door het overweldigende effect van zijn voorloper en opvolger. Het album is politiek getint en levert en hevige kritiek op de politieke leiders van deze wereld. Het bevat de herkenbare elektronische effecten waarmee Pink Floyd zich onderscheid. Maar het is voor mij vooral gewoon een steengoed en mooi album, misschien zelfs ondergewaardeerd.
 

21. 'Love Over Gold' - Dire Straits

Dit album is het eerste album wat ik kocht van de groep Dire Straits. Voor een eurootje bij het kringloop. Ik prees me toen gelukkig, want ik kwam er voor het eerst achter dat die Brits-Schotste band toch wel erg goede muziek kan maken. Het is een mooi album met de donkere 'Private Investigations'.


20. 'Grace' - Jeff Buckley

Dit album is gelijk ook het enigste wat Jeff Buckley zou maken. Een album wat door de tragische en jonge dood van Buckley getekend is en me al voordat ik het album luisterde vulde met een soort van medelijden voor de maker. Zijn ondergang betekende ook gelijk zijn roem, het album is namelijk uitgegroeid tot een klassieker. De plaat is van begin tot eind gevuld met prachtige nummers en het springt van hot naar her. Het album kost moeite om te luisteren, maar het is wel een album wat je oor gekluisterd houdt aan de speakers. En die stem van Jeff Buckley, wonderschoon.                               

          

  

zaterdag 27 december 2014

10 beste nummers aller tijden

Iedere muziekliefhebber stelt zichzelf of krijgt de vraag gesteld wat hij of zij de beste albums of nummers aller tijden vinden. Het punt met mij is dat deze lijst bijna constant verandert. Toch wil ik vandaag een poging doen om mijn favoriete nummers aller tijden op dit blog te zetten. Waarschijnlijk is die lijst morgen alweer anders. Zie het dus niet als een lijst die nooit verandert, maar als een lijstje van vandaag. Er is één regel: er mag maar een nummer van een artiest of groep tussen zitten. Anders zou deze lijst in het oneindige doorgaan.

10. 'America' - Simon & Garfunkel - 'Bookends'

De muziek van dit duo gaat al een hele tijd met mij en de muziekgeschiedenis mee. Hun muziek is tijdloos en zal altijd een zeker rol spelen in de muziek die nog komt. Het nummer 'America' is misschien niet hun bekendste, maar voor mij wel hun beste. Het nummer klopt van alle kanten en zit muzikaal goed in mekaar. De boodschap van het nummer blijft voor mij onbekend, eigenlijk wil ik het ook niet weten. Misschien gaat het nummer over de Amerikaanse droom waarmee immigranten het land binnen komen. Een droom van een baan, beter voedsel en leven. Een droom die vaak niet waar te maken blijkt te zijn. Amerika is lang niet zo mooi als het lijkt.

9. 'Heart of Gold' - Neil Young - 'Harvest'

Ieder artiest heeft zo de nummers die wereldwijs een succes waren en zijn en door velen als hun beste worden gezien. 'Like a Rolling Stone' en 'Blowin' in the Wind' zijn dat voor Bob Dylan en 'Walk The Line' en 'Ring Of Fire' voor Johnny Cash. Vaak zijn deze nummers steengoed en prachtig, maar of het ook echt de beste zijn? Vaak erger ik me aan de soort 'Dylanfan' die 'Like a Rolling Stone' werkelijk waar het beste vindt. Ik vraag me dan af of die 'fan' ooit al een goede luistersessie aan 'Oh Mercy' of de rest van 'Highway 61 Revisited' heeft gewijd. Ik kan me voorstellen dat de echte fans van Neil Young een waslijst aan nummer kunnen opnoemen die beter zijn dan 'Heart of Gold' en waarschijnlijk zou ik dat dan ook beamen. Maar voor nu is 'Heart of Gold' het beste wat de man heeft gemaakt. Al maakt 'My My Hey Hey' een grote inhaalslag. 'Heart of Gold' is een prachtig nummer en voorlopig voor mij het beste werk van Young. Maar of dat ook zo blijft?


8. (You Make Me Feel) Like a Natural Woman - Carole King - 'Tapestry'

Eigenlijk zou ieder nummer van 'Tapestry' wel goed in deze lijst passen. Als ik wat meer nummers had om mee te spelen zou dit ook het geval zijn, maar ik moet keuzes moet maken. M'n lichte voorkeur gaat naar 'Like a Natural Woman'. Een groot commercieel succes, maar ook een nummer waarvan zo'n beetje alles goed is. Het pianospel en zang maken het plaatje compleet. Een prachtig nummer en een van mijn favorieten. Ik denk dat menig muziekliefhebber het hier mee eens is.


7. Breathe (In the Air) - Pink Floyd - 'The Dark Side of the Moon'

Ik bezit het album waar dit nummer opstaat nog niet zo heel erg lang, maar het is wel een album wat ik hoog aansla. 'Breathe' is mijn favoriete nummer van dit album. Misschien om dat de boodschap zo sterk is. Twee coupletten maar en daarmee is het nummer gemaakt. 2,5 minuut muziek en dan is het nummer afgelopen. Ik blij dan met een warm gevoel zitten als het volgende nummer begint en word iedere keer weer diep geraakt. Het is een kort nummer, maar wel een waar pareltje en hij staat vandaag op nummer 7.

6. I Hung My Head - Johnny Cash - 'American III: Solitary Man'

Ik denk dat ik niet veel woorden vuil moet maken om uit te leggen waarom dit nummer zo goed is. Volgens mij houdt bijna iedereen wel van dit nummer en het album waar het opstaat. Cash ging het laatste tijdperk in van muziek voor zijn dood en dat is te merken. Dood, het hiernamaals, spijt en vreugde komen in dit nummer voor. Alles zit erin en dat maakt het tot een waar pareltje. 

5. 'Tunnel of Love' - Dire Straits - 'Making Movies'

Dire Straits is een band die albums en nummers hebben gemaakt die veel mensen hebben laten genieten en beroerd. Dit nummer is niet te volgen qua boodschap, maar de muziek en de stem van Mark Knopfler zijn hetgeen wat mij het meest aanspreekt. Epische gitaarsolo's, een drumstel, een piano en je hebt een nummer waarin je zo'n beetje alles hebt wat er in een rocknummer moet zitten. Er komt vast wel een dag waarin de ware boodschap van dit nummer heb ontrafeld, maar tot die dag prijs ik me gelukkig met die prachtige muziek. "Tunnel of Love', een ware aanrader en misschien wel het beste wat deze band heeft gemaakt.

4. With Or Without You - U2 - 'The Joshua Tree'

U2 is een band waarvan je moet houden. Ik ken genoeg mensen die de stem van Bono en dat echoënde gitaarspel van The Edge niet uit kunnen staan. In mijn ogen is U2 een erg goede band die erg goede muziek maakt, dat wil niet zeggen dat ik er altijd voor in de stemming ben. 'With Or Without You' is voor mij op dit moment het beste nummer van ze. Een nummer wat in mijn ogen over tweestrijd gaat met als symbool een haat-liefdeverhouding. De vraag is nog maar of de band dit beeld ook voor ogen had toen ze het nummer maakte. Uiteindelijk gaat het erom welke boodschap jij, de luisteraar aan het nummer geeft en ervan kan genieten.

3. 'Sodom' - Jerusalem - 'Warrior'

We gaan een beetje de obscure kant op. De kant van een Zweedse religeuze symfonische / hardrockgroep, of zoiets. Er hangt een heel verhaal aan het nummer 'Sodom' en de plaat waar dit nummer opstaat. Ik vind het eigenlijk gewoon heerlijk hoe twee aspecten die in eerste instantie niet aan elkaar gelinkt worden, het christendom en hardrock, toch samen kunnen gaan. Dit nummer is daar wel het bewijs van. Het langste nummer van deze lijst en dat mag ook wel. 12 minuten lang word ik in allerlei hoeken gesmeten en weten m'n oren niet waar ze het moeten zoeken, maar toch geniet ik open en top.

2. 'Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) - Marvin Gaye - 'What's Going On'

Deze lijst zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een soulnummer. Voor mij is het beste soulnummer 'Inner City Blues'. De afsluiter van misschien wel het beste soulabum aller tijden 'What's Going On' van Marvin Gaye. Een nummer wat een album afsluit wat bijna de ziel van Amerika en de wereld van toen en nu beschrijft. Een zuivere bijna stem wat de soms afschuwelijke gebeurtenissen in de downtown van de grote steden. Maar ook een nummer wat hoop beschrijft op een betere toekomst door middel van geloof een doorzettingsvermogen. Kortom dus een nummer wat precies in het straatje past van wat soul inhoudt. Het zingen over hartenzeer en hoop.

1. 'Man in the Long Black Coat' - Bob Dylan - 'Oh Mercy'

De lijst van beste nummers aller tijden verandert voor mij bijna constant, maar 'Man In The Long Black Coat' is een nummer wat op een of andere manier steeds weer bij mij op nummer 1 uitkomt. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde was ik geboeid, maar ook beangstigd. Een nummer wat je laat afvragen wie die man in de lange zwarte is. Je het mysterie laat ontrafelen, of juist het geheim wil laten bewaren. Zingt Dylan over zichzelf, God, een crimineel, een profeet, of misschien zelfs een doodgewone man? De mystiek in dit nummer heeft me altijd aangesproken. Die mystiek maakt het dat dit nummer mijn favoriete nummer aller tijden is en hoogst waarschijnlijk ook blijft. Dit nummer heeft me in zijn handen getrokken en niet meer losgelaten.

Dit zijn dus op het moment mijn beste nummers aller tijden. Mis je er een of wil je me laten weten wat jouw favorieten zijn, laat dan een reactie achter of stuur me een berichtje op Facebook. 
                    

vrijdag 26 december 2014

Gedachten over Dylan #21: 2de kerstdag, 'Christmas in the Heart' kan weer aan

Ik ben net wakker, 10 over half 10 stond ik pas op. Na een kerstfeestje met de familie gisteravond
kon ik die paar extra uurtjes slaap goed gebruiken. Eigenlijk heb ik zin om 'Christmas In The Heart' te luisteren. Een jaar geleden heb ik dit album voor het laats gedraaid. Dat is ook meer dan genoeg. Slecht is ie niet en het vult me met het nodige 'kerstigwarmgevoeltje' of zoiets. 365 dagen en een beetje heb ik dit album niet gehoord. Het valt me op dat ie toch nog steeds bekend klinkt. Ja, met kerst zou ik allerlei dingen willen doen, maar morgen is het alweer voorbij. Dan is het aftellen tot oud en nieuw en dan zijn de feestdagen voorbij en breken de paar laatste dagen vakantie aan. Morgen kan ik weer naar een regulier Dylan-album luisteren. Ik zie dan wel weer wat dat album dan moet worden. Ik heb zin in 'Oh Mercy', zoals eigenlijk altijd, maar weet niet of dit morgen nog steeds het geval is.      

woensdag 24 december 2014

Het kerstgevoel delen met Elvis

Het is kerstavond, een bijzondere dag. Vanavond en de komende twee dagen staan in teken van de geboorte van Jezus. Eigenlijk zijn het gewoon twee dagen die on helpen om dat te herinneren, want niemand weet precies wanneer Jezus geboren is. Toch zijn het bijzondere dagen, al dienen ze maar als symbool of ritueel om die bijzondere dag ergens in de geschiedenis van de aarde te herinneren. Het kerstgevoel wil bij mij niet echt komen. Ik ben nog steeds herstellende van een flinke verkoudheid en de sneeuw laat op zich wachten. Om toch een beetje in de stemming te komen heb ik de kerstplaat van Elvis uit de kast gehaald. Na een jaar tijd mag ie wel weer gedraaid worden. Het gevoel komt toch al een een beetje. Het is jammer dat ik die plaat niet 'mag' draaien buiten deze koude tijd van het jaar. Het klinkt niet verkeerd en geeft me een warm gevoel vanbinnen. Stiekem prijs ik me toch een beetje gelukkig met deze oude en krakende plaat, misschien wel een beetje veel. Onderaan dit bericht kun je een nummer van deze plaat vinden 'White Christmas', al heb ik nog niet veel sneeuw dit jaar gezien, we kunnen er toch een beetje van dromen. Je moet deze tijd van het jaar koesteren; voor je het weet is het alweer 2 januari en is het voorbij met de feestdagen. Enfin, aan jullie allemaal een fijne kerst.

maandag 22 december 2014

Op de draaitafel #32: Rust Never Sleeps - Neil Young & Crazy Horse

Sinds vandaag heb ik deze plaat in m'n platenkast mogen verwelkomen. Toen ik de naald erop liet vallen was ik zowel verrast als overweldigd. Ik durfde me nu pas er aan te wagen om nog een tweede draai aan dit album te geven. Eigenlijk is dit dus geen recensie, maar een eerste indruk.

Toen ik voor het eerst de stem van Neil Young hoorde was ik gelijk verkocht. Zijn stem is speciaal en past bij ieder genre. Dat dit album in een akoestisch en elektrisch deel is verdeeld is dus alleen maar een pluspunt. Dat een groot deel van de nummers live is opgenomen vind ik ook een groot pluspunt. Er is niet gesleuteld aan de nummers, geen andere takes opgenomen. Zo krijg je vaak een puur en verfijnde indruk van hoe de artiest zich op dat moment voelde en de nummers aan het publiek wilde laten horen. Kant 1 is het akoestische gedeelte van deze plaat. De nummers op deze kant zijn qua instrumentkeuze misschien kaal. Veel meer dan een gitaar is er niet te horen, maar zo blijven je oren wel gefocust op de boodschap van de nummers. Je let op wat de eventuele boodschap van het nummer kan zijn en wat die dan zou moeten betekenen. Voordat ik die betekenissen heb gevonden zal ik toch nog wat meer naar dit album moeten luisteren. Het gitaarspel is van hoog niveau en spreekt van muzikaliteit en talent. Op kant twee komt de band Crazy Horse veel meer tot zijn recht. Scheurende gitaren en lekker hard met hier en door een drumstel en een achtengrondkoortje. Je merkt dus dat Neil Young van alle markten thuis is. Hij kan als geen ander een klein akoestisch spel brengen, maar ook een ware rocker schuilt in hem. Ik houd van de diversiteit, m'n hersenen worden op alle mogelijke manieren geprikkeld. Het album begint en eindigt met hetzelfde nummer, Hey, Hey, My My. Eerst een akoestische versie en daarna een elektrische. De cirkel is rond.Wat zou hier de boodschap achter zijn? Iets waar ik nog uren over kan speculeren. De nummers zijn allemaal anders en mooi op hun eigen manier. Ik probeer iets negatiefs over dit album te zeggen, maar dat lukt me niet. Ja, misschien dat het album best wat langer had mogen zijn. Ik had het zeker niet erg gevonden als ik nog wat langer had kunnen genieten van dit ultiem staaltje muziek. Ik zou nu al kunnen zeggen dat dit album een favoriet kan worden en waarschijnlijk ook zal worden. Je kunt merken dat dit naar mijn mening een erg goed, misschien wel geweldig album is.

Dit album moet ik nog leren kennen. Het is moeilijk om diep op een album in te gaan als ik het nog niet volledig op me heb laten inwerken. Ik kan je zeggen dat het zeker een aanrader is en niet onderdoet voor bijvoorbeeld 'Harvest'. Neil Young heeft met dit album me weer van zijn muzikale kunnen weten te overtuigen en laten genieten en de band Crazy Horse zeker ook. Je ziet maar, ik heb nog een lange weg te gaan als het gaat om ontdekken van goeie muziek.

Cijfer: 8,5              

zaterdag 20 december 2014

2014: Een jaar wat een ongelooflijke impact op me zou hebben

Nog 10 dagen en een beetje en 2014 zit er alweer op. 2014 is voor mij een heel bijzonder jaar geweest. Ik heb in dit jaar meer muziek dan ooit ontdekt en gekocht. Ik ben verhuisd. En bovenal ben ik dit blog begonnen. Toen ik die bewuste dag 17 april dit blog begon was ik zonder verwachtingspatroon ermee begonnen. Natuurlijk dacht ik wel dat er een aantal mensen geïnteresseerd zouden zijn in het wellicht bijzondere verhaal wat ik had en heb te vertellen en de grootse Dylankenner van de lage landen Tom Willems heeft me geholpen. Toch had ik niet verwacht dat het zo goed met dit blog zou gaan dat ik zelfs over de 200 berichten zou plaatsen en helemaal niet dat op het moment dat ik een recensie van het Tribute Concert voor Bob Dylan dit jaar letterlijk honderden mensen in een paar uur tijd dit blog zouden bekijken. Ik had ook niet kunnen denken dat het mogelijk zou zijn dat mensen echt plezier aan mijn stukjes zouden beleven en me iedere dag bemoedigen met positieve reacties. Wie wil nou de nietige mening van een veertien en vijftienjarige lezen? Blijkbaar is dit wel het geval. Ik heb in al die maanden maar 1 wat negatievere reactie gekregen en dat was een paar dagen terug over het berichtje over m'n geloof. Iets wat ik graag in, want kritiek betekent dat een bericht wat met een persoon doet en dat kan nooit verkeerd zijn. Ik het afgelopen jaar een mijlpaal in m'n leven bereikt. Ik heb namelijk een doel gevonden wat ik wil bereiken en wat ik leuk vind. Eigenlijk heb ik het al bereikt; ik kan schrijven over m'n grootste hobby muziek en kan dit met mensen delen. Wat een groot goed is dat om te kunnen doen. Ik moet zeggen het brengt ook een grote druk met zich mee. Ik moet me iedere keer weer realiseren dat de woorden die ik schrijf ook echt voor iedereen beschikbaar zijn. Dat is soms een best wel eng idee, ik schrijf immers vaak over m'n diepste gevoelens en dat is moeilijk om met Jan en alleman te delen. Het voornaamste wat ik wil zeggen is bedankt. Bedankt voor de steun, tips en alle reacties.  Ik zeg het nog maar eens, wat is het een groot goed om te kunnen schrijven over mijn grootste hobby muziek en dat te kunnen delen.                

donderdag 18 december 2014

Gedachten over Dylan #20: Een man samen met meneer Dylan, of moet ik zeggen Zimmerman

Het is precies een week geleden dat ik nog iets over Dylan heb geschreven. De afgelopen week heb ik ook amper naar Dylan geluisterd. Ik heb vooral veel naar jazz geluisterd voor de eerste 3 delen van de nieuwe serie 'De klank van van een jazzballade' en natuurlijk naar 'The Dark Side Of The Moon' van Pink Floyd, de nieuwste 'must-have' aanwinst voor mijn platenkast. Het is moeilijk om iets over Dylan te schrijven als ik zijn muziek  amper geluisterd heb. Er was natuurlijk dat concert voor 1 man, het brengt een grimas op m'n gezicht als ik ernaar kijk, maar eigenlijk had ik duizendmaal liever zelf daar in die prachtige concertzaal helemaal in m'n eentje gezeten. Helaas is het filmpje hiervan van YouTube gehaald, ik had er graag nog een keer naar gekeken. Wat had het toch mooi geweest als ik zo dicht bij de man had kunnen staan wiens muziek al een groot deel van m'n leven een groot deel uitmaakt. Het zegt wel iets dat Dylan niets van zichzelf heeft gespeeld. Zou het misschien te dicht bij zijn gekomen voor hem, of speelde er iets anders. Ach, wat zeur ik; hij had waarschijnlijk gewoon zin om zijn favorieten eens te kunnen spelen. Het zal wat zijn als je Dylan bent en niet naar je eigen muziek kan luisteren die een groot deel van de muziekgeschiedenis heeft bepaald. Ik hunker ernaar om zijn muziek voor het eerst in een week tijd echt te horen, maar stel het nog een dag uit. Morgen als ik uit school kom heb ik namelijk eindelijk weer vakantie en heb ik een zee van tijd om al m'n favoriet albums van Dylan en anderen nog eens bewust en aandachtig te luisteren. Zo'n beetje op de achtergrond is ook niks. 'Oh Mercy' is, zoals sommigen van jullie misschien wel weten, m'n favoriete album van Dylan. Dat heeft niets te maken met dat dit het meest invloedrijke albums aller tijden is, ik denk zelfs dat veel mensen die niet echt fan van Dylan zijn dit album niet kennen. Het is een kwestie van het goede moment op de goede plaats. Als ik dit album veel later had gehoord, was ie misschien niet eens een favoriet geworden. Enfin, het is zoals het is en daar kan niemand iets aan veranderen. Ja,misschien als 'Shadows in the Night' een absoluut meesterwerk blijkt te zijn, maar dat verwacht ik niet. En als dat dan toch zo is, 'Oh Mercy' daar blijf bij mij vanaf, ook al is een album muzikaal gezien misschien beter.             

woensdag 17 december 2014

Mijn geloof en wat dat betekent voor mijn muzieksmaak (of althans een poging daartoe)

Ter voorbereiding: Ik ben sinds gisteren aan dit bericht bezig. Een onderwerp waar ik me eigenlijk
liever niet aan waag, maar me toch toe verplicht voel. Ik kan met dit bericht een hoop mensen op de verkeerde plek raken, ik weet dat muziek voor veel mensen juist iets is geweest om zich van de kerk los te maken. Voor mij is het iets wat me alleen maar daarin bevestigt. Het punt is dat het bericht niet afkomt/is. Het is gewoon een bericht waar ik heel veel in wil stoppen van mezelf en algemene dingen, maar toch niet alles precies juist op papier krijg. Ik wil als voornaamste aangegeven dat ik jullie niets op wil dringen, daar zou ik alleen maar het tegenovergestelde mee bewerkstelligen van wat ik graag wil bereiken. Lees dit bericht alsof het nog niet af is, want dat is het voor m'n gevoel ook niet. Ik gooi het wel online, dat wil niet zeggen dat het af is. Ik laat het voor wat het is en hoop dat er iets goeds uit mag voortkomen.   

Een tijd geleden heb ik een bericht geschreven over Bob Dylan en religie. Omdat ik toch eens wat dieper op dit onderwerp wil ingaan heb ik besloten om niet een bericht over een artiest als Bob Dylan en zijn geloofsovertuiging te schrijven, maar over mij als muziekliefhebber en mijn geloofsovertuiging.

Trouwe lezers van mijn blog zullen vast wel weten dat ik in een aantal berichten gewoon heb aangegeven dat ik christelijk ben en bovenaan de rechter zijbalk staat een afbeelding van de Bijbel. Nog nooit ben ik echt dieper hierop ingegaan, buiten dan wat gospel en relipopmuziek die ik besproken heb. Laat ik maar eerst zeggen dat ik op geen enkele manier ervoor wil zorgen dat je dit bericht als provocerend ervaart. Ik veroordeel niemand en wil mezelf ook niet opdringen. Zie dit bericht gewoon als een stukje van mezelf wat ik met jullie, mijn lezers, deel.

Mijn liefde voor muziek speelt al sinds het begin van mijn leven en het christelijke geloof speelt al een rol sinds het begin van m'n leven. Muziek en geloof zijn dingen die voor mij prima samen gaan, soms zelfs mekaar versterken. Door mijn geloof krijg ik veel antwoorden op levensvragen en door muziek net zo goed. Muziek is ook iets wat me helpt bij geloven en me op het rechte pad houdt. Een boek als de bijbel vergt veel aandacht en wilskracht om in te geloven en muziek brengt die boodschap voor mij veel dichter bij. Ik hoef de stem van Mahalia Jackson of de gitaar van Phill Keaggy maar te horen en ik krijg weer bevestiging. Natuurlijk snap ik dat het voor veel mensen moeilijk is om te geloven. Er is immers zoveel onrecht in de wereld en er gebeuren zo'n verschrikkelijke dingen. Waarom zou God dit dan toe laten? Een vraag waar ik veel over nagedacht heb, maar geen antwoord op heb gevonden. Maar waar moet je dan in geloven? Waar komen we vandaan, waar gaan we naartoe, heeft gewoonweg een puur toeval zoveel moois gebracht op deze aarde? Op al die vragen heb ik antwoord gekregen toen ik in God ben gaan geloven. Zou er geen God zitten achter al dat talent wat zangers, gitaristen, pianisten, trompettisten en ga maar door, hebben. Geloof kan benauwend zijn? Je moet je leefstijl aanpassen en geen verkeerde dingen doen. Maar zijn die verkeerde dingen niet de dingen waar je je sowieso schuldig over voelt als je ze gedaan hebt? Je kunt het beeld hebben van christenen die vroom leven, alleen naar kerkse muziek luisteren en zich over alles schuldig voelen. En ja, die zijn er genoeg. Maar die mensen kiezen er zelf voor om zo te leven, dat maakt hen gelukkig. Persoonlijk denk ik niet dat God wil dat je je hele leven schuldig voelt en alleen maar naar christelijke muziek luistert. Er zijn momenten dat ik twijfel over het geloof, verkeerde dingen wil doen en doe. Het mooie is juist dat God bereid is om je alles te vergeven en je een eeuwige hemel wil geven. Een plek waar altijd muziek gespeeld wordt, waar niets meer verkeerd gaat en er geen pijn meer is. Het geeft me enorm veel rust dit vooruitzicht. De vraag is dan of ik beperkt wordt in de muziek die ik luister door m'n geloof. Ja, een heel klein beetje. Ik denk niet dat God wil dat ik naar muziek luister die haatdragend is jegens religie en andere mensen. Als je dit blog regelmatig leest zul je wel gemerkt hebben dat ik echt niet het grootste deel van de tijd naar christelijke muziek luister. Ik kan enorm genieten van goeie christelijke muziek, maar ik durf ook aan te geven als ik bepaalde christelijke muziek echt niet goed vind. Het is ook niet zo dat God wil dat we alles wat niet over het christendom gaat moeten verbannen. Het kan niet zijn dat je in je leven alleen maar met je geloof bezig bent, al probeer ik dit wel zoveel mogelijk te doen. dus ook De muziek waar je naar luistert hoeft niet alleen maar over het christendom te gaan.
       
Alsjeblieft, neem geen aanstoot aan dit bericht. Ik dwing je niets af, de keuze moet je altijd helemaal zelf maken en bepalen. Mijn excuses als ik dit wel gedaan heb, dat was absoluut niet m'n intentie.           

dinsdag 16 december 2014

Op de draaitafel #31: The Dark Side of the Moon - Pink Floyd

Er zijn albums die algemeen en zo'n beetje door iedereen goedgevonden worden. Vaak tergen mensen
als ik echte fans die de ware pareltjes van die groep of artiest kennen. 'Animals' bijvoorbeeld is het enige album van Pink Floyd wat ik in m'n kast heb staan die niet echt onder het grote 'mainstream' publiek bekend is. Dit was een van de redenen dat ik de afgelopen paar jaar niet echt op zoek was naar dit album, ik weet uit ervaring dat de meeste geprezen, soms ook de meest overgewaardeerde albums zijn. Nu weet ik dat ik menig muziekliefhebber tegen de haren in zou strijken als ik zou zeggen dat 'Dark Side Of The Moon, het op een na beste verkochte studioalbum aller tijden, als overgewaardeerd zou bestempelen. Je moet maar zo denken, ik sta aan het begin van m'n leven en kan dus niet alle beste albums aller tijden in de kast hebben staan. Sinds vandaag, met dank aan Facebook Messenger en de TNT, staat het album dan eindelijk in m'n kast. Ik kan er weer eentje afstrepen.

Het is maart 1973, het jaar dat de groep Pink Floyd met een baanbrekend album komt. Een album met een wereldberoemde hoes van de prisma die een 'normale' streep wit licht in een regenboog veranderd. Een mooi iets om te zien, met wellicht de  boodschap dat van alles iets moois te maken is.  Het album is experimenteel, helemaal voor die tijd, en belicht de zaken in het leven die nu nog steeds van toepassing zijn. Denk aan: geld, ruzie, kritiek op de politiek, vriendschap en het breken daarvan. Het bespreekt de onderwerpen die niet fijn zijn, onderwerpen die het waard zijn om kritiek op te leveren. Het album opent en eindigt met een hartslag, wat wellicht staat voor de bron van al het leven. Als een van de eerste albums is er een Synthesizer te horen, die soms vreemde geluiden uitstoot. De nummers vloeien in elkaar over en vormen één geheel. En er is meer ruimte voor de aparte en mooie stem van David Gilmour, een stem die me persoonlijk meer aanspreekt dan die van Roger Waters. Ik ben persoonlijk iemand die van normale instrumenten houdt en nummers die teksten hebben waar ik een boodschap aan kan geven. Ik ben dan ook niet iemand die de muziek van Floyd helemaal geweldig vindt en iedere dag ernaar luister. De albums die ik hiervoor al in de kast van hen had staan waren voor mij een uitdaging om te luisteren, of beter gezegd, gewoon geen album die makkelijk te beluisteren zijn. Je moet je hoofd erbij houden om alle klanken goed te kunnen verwerken. Er zit zoveel in dit album dat dit ook opgaat. De muziek ontspant me niet. En toch is dit album een erg, erg goed album. Ja, ik moet er voor zitten en zal heus niet iedere dag, of zelfs week deze plaat opzetten. Het is epirimenteel en maakt gebruik van onnatuurlijke klanken. Maar ik ben iemand die, uitzonderingen daargelaten, iedere muziek wel kan waarderen en van kan genieten. Ik blijf trouw aan Johnny Cash, Dire Straits en Simon & Garfunkel met hun mooie muziek en heldere klank en Bob Dylan met zijn prachtige teksten en muziek, maar Pink Floyd is een groep die met dit album toch weer bewezen heeft dat ze baanbrekend zijn geweest, hun steentje aan de muziekgeschiedenis hebben bijgedragen. Experimenteel hoeft niet per se slecht of negatief te zijn.  Het is z'n tijd gewoon ver vooruit en dat hebben goeie albums altijd. Dat zijn de albums die overblijven en de tand des tijd doorstaan. Die herinnerd  worden en altijd zullen blijven bestaan.

Kortom:  Een album wat baanbrekend is en ver vooruit z'n tijd. Het vermoeid me misschien een beetje en is niet altijd een feestje voor het oor, maar wel een album wat me laat genieten en ten minste m'n aandacht trekt en absoluut niet verveeld.

Cijfer: 9           
 
     

maandag 15 december 2014

De klanken van een jazzballade #3: Verfijnd spel

Verhaal 6: 'My Funny Valentine' is waarschijnlijk een titel die velen van jullie aan de uitvoeringen
van Chet Baker en Frank Sinatra doet denken. Waarschijnlijk zal zeker Chet Baker nog aan bod komen in deze serie, maar niet in dit deel. Nu wil ik het hebben over Wynton Marsalis, de klassiek en jazztrompettist. Zeker niet erg bekend onder het grote publiek, maar iemand die mij als één van de eerste in aanraking bracht met jazz. 2 cd's van hem delen m'n vader en ik, meer niet. Die cd's heb ik al een hele tijd niet meer gehoord, toch klonk het ene nummer wat ik net opgezocht heb erg vertrouwd en bekend. 'My Funny Valentine' heet dat nummer, voor zover ik weet niet gelinkt met dat prachtige nummer van Chet Baker. Een nummer wat verfijnd zacht en rustig begint, en van het een op andere uitbarst in een swingen uptempo jazzorkest spel. Dat nummer is denk ik het eerste jazznummer wat ik gehoord heb, of althans wat ik bewust heb gehoord en is blijven hangen. Ik herinner me dat dat laat op de avond was, maar wanneer? Ik weet het niet meer. De rest van die twee cd's kan ik me niet zozeer herinneren. Daar moet verandering inkomen, misschien later meer.

Verhaal 7: We gaan naar september dit jaar, een paar dagen na m'n vijftiende verjaardag. In de enige echte platenzaak in Alphen aan den Rijn, 'Vinyl and More'. Hier kocht ik m'n eerste plaat van Dexter Gordon, 'Sophisticated Giant'. Gordon was iemand met een ongelooflijk groot talent. Niemand kon de sax spelen als hij. Dat talent bracht hem ook ten onder, alcohol was zijn grootste vriend en vijand. Het doet me altijd zeer om te lezen hoe verschrikkelijk sommige genieën aan hun einde zijn moeten komen. Dexter Gordon kon zo verfijnd spelen, zo met gevoel. Hij wist mensen te raken en doet dit nu nog steeds. Zijn saxspel weet de ruimte te vullen, vol met kracht en als het moet zeer klein. Of hij nu een ballad of een groots bebop spel speelt, zijn spel steekt er bovenuit. Hij was één van de beste in zijn vak. Hij neemt z'n tijd, geeft andere muzikanten de ruimte en weet ook wanneer hij even niet moet spelen. Hij werkt op naar een climax, een hoogtepunt waarin hij even kan 'shinen'. En daarna weer rustig op de achtergrond treedt, net genoeg zodat zijn spel lichtelijk de overhand houdt. Prachtig en verfijnd, heel erg verfijnd. Hij heeft niets voor niets de bijnaam 'Sophisticated Giant'. Een enorm lange man, verfijnd in z'n spel, helaas ten onder gegaan aan zijn eigen talent.

Verhaal 8: Dave Brubeck is een artiest waarover mijn allereerste 'Op de draaitafel' ging, zie hier. De pianist met de vetkuif. 'Take Five',de best verkochte jazzsingle aller tijden. Een nummer wat ijzersterk en ritmisch in mekaar zit. Het vliegt en het gaat, met zijn spel valt of staat het spel. Het orkest leunt op hem. Soms tegen het ritme in. Zonder de saxofoon van Paul Desmond zou het nummer saai worden, geen 'flair' hebben. Heerlijk, puur en echt, zo zou je het nummer kunnen omschrijven en dan zou het nog het te weinig eer aandoen. Een nummer wat bij de beste aller tijden hoort, een nummer van een gewone pianist met zijn orkest. Één dag voor zijn 92e verjaardag overleed Dave Brubeck aan een hartaanval, op 5 december 2012. Een ouderdomskwaal, niets meer. Een genie wat niet ten onder gegaan is aan z'n eigen talent. Hij was één van de weinigen jazzmuzikanten die zijn toevlucht niet in drugs zocht, maar in muziek. Iemand die met zijn beiden benen op de grond bleef staan. Iemand die hopelijk nu in betere oorden verkeerd dan deze aarde. Dat ene nummer wat ik hierboven heb beschreven is genoeg om te laten blijken wat een talent hij had. En dan blijft er nog een oeuvre van honderden nummers over, die net zog goed, al dan niet beter zijn dan zijn grootse succes.   

zaterdag 13 december 2014

De klanken van een jazzballade #2: Blakey op z'n drumstel

Verhaal 3, Lionel Hampton een van de velen iconen in de jazzmuziek met al haar subgenres. Mijn
eerste ontdekking van hem gebeurde ongeveer rond dezelfde tijd als dat ik Toots Thielemans ontdekte. In de lokale kringloop deed ik de zoveelste ontdekking, daar stond namelijk de lp Lionel Hampton 1937/1940'. Een Italiaanse persing van het label RCA. Ik wist toen half zoveel van Jazz en helemaal de xylofoon af als nu. In eerste instantie vond ik die xylofoon ook niet zo bij mij in de smaak vallen. Toch ben ik hem blijven luisteren, en na een tijdje leerde ik de plaat langzaam maar zeker kennen. En naarmate het leerproces vorderde begon ik hem ook te appreciëren. Nog steeds ben ik er niet altijd voor in de stemming, ik heb hem ook al een hele lange tijd niet meer geluisterd, Maar als ik er dan voor in de stemming ben klinkt ie niet verkeerd.

Verhaal 4, we nemen een sprong in de tijd. Zomer van dit jaar. 'Blue Note' is zo'n beetje het label op het gebied van jazz en dan met name bebop en smooth-jazz. Ik heb het nooit zo nauw genomen met die subgenres; het zal me een worst wezen welk label eraan een genre jazz wordt gegeven als het maar lekker klinkt. Toch kun je om bepaalde album van "Blue Note' je niet heen. 'Birth Of The Cool' van Miles Davis is hier een voorbeeld van, maar ook "Blue Note 4003' of zoals ie bekend staat 'Moanin'' van Art Blakey. Afgelopen zomervakantie liep ik in 'Concerto' te Amsterdam. Hier heb ik o.a. het debuutalbum van J.J. Cale en het enigste studioalbum van Jeff Buckley gekocht. Waar het nu omgaat is "Moanin''van Art Blakey en zijn Jazz Messengers. De eerste Blue Note plaat die ik kocht. In een 'Op de draaitafel' kun  je mijn mening over dit album al lezen, zie hier. Ik wil het nu hebben over de tijd waarin dit album is opgenomen en uitgegeven. 1958, het is niet al te makkelijk voor de Afro-Amerikanen. De grote labels denken er niet aan om 'zwarte' artiesten een contract te geven, en als ze dat al doen blijft er van het grote geld niet veel over voor de mensen die de muziek hebben gemaakt. Nat King Cole is hier een goed voorbeeld van, zijn platenmaatschappij pikte bijna alles in. Blue Note was een label wat een markt gaf aan de 'zwarte' jazzmuzikanten. Mensen die klassieke platen hebben weten te maken, mensen met een ongelooflijk gevoel voor ritme. Art Blakey de drummer en orkestleider hoorde hierbij. Iemand die zou uitgroeien tot een voorbeeld voor velen jonge jazzmuzikanten. Hij nam een debuutalbum op wat tussen de klassiekers zou horen. Een prachtig album waar onder andere mijn oren nu nog steeds ultiem van genieten.

Verhaal 5, we gaan weer een klein stukje terug in de tijd. April of mei dit jaar, ik was net deze blog begonnen. voor de zoveelste keer was ik weer in de lokale kringloop te vinden, opzoek naar die ene plaat die m'n vondst en dag zou maken. Deze keer was die plaat 'Concert By The Sea' van Eroll Garner. Een opname van belabberde geluidskwaliteit,de muziek daarentegen is geweldig. Die muziek is hetgeen wat dit album tot een klassieker zou laten uitgroeien. Een piano die bespeeld wordt door een genie. Een man die klank achter klank eruit stoot. Niet normaal goed en en enorm verfijnd. En ik toen als veertienjarige jongen die dat album zoveel jaren later voor het eerst naar luistert. Iemand die nog daarvan kan genieten, dit laat zien dat muziek en dus ook jazz tijdloos is, er zit geen houdbaarheidsdatum op.

Volgende keer: Dave Brubeck, Dexter Gordon en Wynton Marsalis.                       

vrijdag 12 december 2014

De klanken van een jazzballade #1:Waar het allemaal mee begonnen is

Het is 10 voor half acht 's avonds. Ik luister naar de plaat 'The Chase' van Dexter Gordon. Een onbekende plaat, met nog minder bekende nummers. Een paar maanden geleden heb ik deze plaat bij Plato in Leiden gekocht, zonder een verwachtingspatroon. Eenmaal thuisgekomen heb ik met deze lp veel plezier beleefd. Het gekke is dat ik hem sindsdien niet meer gedraaid heb, tot nu toe doe dan. Het gaat me in dit bericht nu niet om de plaat, maar om het genre. Jazz, een genre wat niet te beschrijven is. Ik wil in dit bericht toch een poging wagen.

Laat ik maar bij het begin beginnen. Een paar jaar geleden, m'n vader en ik lopen op een boekenmarkt in de Katholieke Kerk van Alphen. Ik had net het fenomeen lp ontdekt. Een markt waar veel liefdes voor muziek bij zijn begonnen. M'n eerste plaat van Simon & Garfunkel heb ik hier gekocht, m'n eerste plaat van Elvis en m'n eerste plaat van ABBA. Dat zijn allemaal platen en genres om een bericht apart over te schrijven. Maar het belangrijkste was toen dat daar mijn liefde voor jazz is begonnen. Samen met een redelijke vondst platen nam ik een paar platen van Glenn Miller mee. De orkestleider en trompetspeler van de tweede wereldoorlog. Uiteindelijk zou deze oorlog zijn einde worden, hij is samen met zijn vliegtuig neergestort in zee. Een artiest die een genre bespeelde wat nu in mijn hoofd onder de categorie 'binnen de lijntjes jazz' valt. Het zou nog een tijd duren voordat ik de ware schoonheid van dit genre zou ontdekken. Het komt er dus op neer dat Glenn Miller samen met zijn orkest de aanleiding zijn geweest voor mij om een liefde voor jazz en al haar subgenres te ontwikkelen.

Verhaal twee, een tijd later ben ik in de lokale kringloop. Hier vond ik voor bijna geen geld een liveopname van Toots Thielemans en zijn band ergens in en café in Brussel. Deze man, afkomstig uit mijn geboorteland, ook weer een groot aandeel in mijn ontwikkeling van de liefde voor jazz. Het was een plaat die er niet zo veelbelovend,misschien zelfs wat amateuristisch ontworpen eruitzag.  Toch kon ik hem voor dat geld niet laten liggen, ik ben blij dat ik die keuze gemaakt heb. Toen ik thuis kwam wist ik niet wat ik hoorde. Van begin tot eind werd ik van de rest van de wereld afgesloten, ik had het gevoel alsof ik droomde. Nog nooit had ik zoiets eerder gehoord. En tot nu toe, heb ik die ervaring helaas niet in die mate weer meegemaakt. Het hoofdstuk Glenn Miller sloot zich af,en het hoofdstuk Toots Thielemans brak aan. Dagen achter elkaar draaide deze plaat en ieder keer weer werd ik geraakt door haar schoonheid. Van hard naar zacht, van snel naar langzaam. En dat allemaal in één album. Ik krijg er nog kippenvel van als ik erover nadenk.

Met dit bericht is er een mini-serie op dit blog gestart. Ik weet niet hoeveel delen ik nodig zal hebben om het fenomeen jazz uit te leggen, misschien 3, misschien 10. Het volgende deel, Lionel Hampton, Erroll Garner en Art Blakey.                     

donderdag 11 december 2014

Gedachten over Dylan #19: 'Shadows In The Night', gelukkig dan toch

Het zal velen van jullie niet ontgaan zijn, er is een releasedatum voor het nieuwe album va Dylan. Ik dacht eerst dat 'Shadows In The Night' onder het geweld van de nieuwe bootleg series onder tafel was geschoven. Het tegendeel is bewezen, er is zelfs al een tracklist beschikbaar, zie hier. En een Spotifyplaylist, zie onderaan bericht, met de originele uitvoeringen van Sinatra. De vraag is nu of Dylan erin geslaagd is om Frank Sinatra op zijn eigen manier en vooral goed heeft weten te vertolken. Toch houd ik goede moed. Sinds 'Time Out Of Mind' zijn er alleen extreem goede albums van zijn hand de wereld in geschoten. Ik heb één plaat van Frank Sinatra in mijn collectie. Gewoon een compilatie met zijn grootste hits. Onder andere staat 'Full Moon And Empty Hearts' hierop. Ik ben nooit zo van een gladde stem geweest, van mij mag het allemaal wel wat meer buiten de lijntjes, op een minder zuivere noot let ik niet zo. Sinatra had als bijnaam 'The Voice'. Dylan heeft nooit de stem van een nachtegaal gehad en de laatste jaren is er niet zoveel meer van over. In eerdere berichten heb ik al gezegd dat Dylans stem juist één van de dingen is die zijn muziek puur en echt maakt. Als Dylan met zijn doorleefde, misschien wel kapotte stem een nummer van iemand met de stem van een nachtegaal gaat brengen, zelfs een heel album, kan hier iets aparts, misschien moois uitkomen. Nogmaals, ik houd goede moed, het is de vraag of Dylan dit ook waar kan maken. Ik moet ieder nummer n z'n originele uitvoering gaan beluisteren en als het album uit is gaan vergelijken. Ik hoop dat het tenminste iets wordt, iets waar ik plezier aan kan beleven en misschien wel door geraakt wordt.....

      

dinsdag 9 december 2014

Op de draaitafel #30: The Unforgettable Fire - U2

'The Unforgettable Fire' is de eerste lp die ik van U2 gekocht. Dit is geeneens gek lang geleden, ik denk aan het begin van dit jaar. In de tussentijd ben ik hun muziek en ook deze plaat steeds beter leren kennen en waarderen. U2 is een band die muziek maakt waar je echt van moet houden om te waarderen. Hun nummers hebben vaak een sterke, vaak christelijke boodschap. De voorloper van dit album 'War' heeft dit minder. Daarom is dit ook erg succesvol geweest. Dit album heeft die boodschap dan weer juist wel en is daarom een album wat minder ruimte voor een eigen interpetatie laat. Eigenlijk is die eigen interpetatie hetgeen wat mij aanspreekt en gepakt heeft in U2. Natuurlijk is 'Pride (In The Name Of Love) een commercieel zeer succesvol nummer geweest, maar wie de tekst echt beluisterd en leest kan niet om de christelijke boodschap heen. Dit is ook het geval bij veel andere nummers op dit album, christelijke boodschap of niet. Ik maak er geen geheim van dat mijn geloofsovertuiging hierbij aansluit, maar U2 is voor mij een band die hun boodschap diep in de nummers verschuild. Een band die me over dingen laat nadenken en waarbij ik opzoek ga naar de boodschap die ik aan het nummer, of album wil geven. Als ik het Wikipedia-artikel over dit album lees staat er: 'The Unforgettable Fire is het vierde studioalbum van de Ierse rockband U2, uitgebracht in oktober 1984. De groep wilde een andere muzikale richting na de wat hardere rock van hun vorig album War uit 1983. Om dit doel te bereiken huurde de band Brian Eno en Daniel Lanois in als producers en om een meer ambient en abstracte sound te creëren. De resulterende stijlverandering was de tot dan toe grootste voor de band'. Dit is nou precies wat ik bedoel. Ze zijn opzoek naar een nieuw genre, een genre wat ze bij het produceren van dit album hebben ontdekt en hebben proberen over te brengen op de luisteraar. De hand van Daniel Lanois is duidelijk te horen. Hij kan als geen ander een bepaalde sfeer aan een album geven. Een sfeer dat een speciaal gevoel oproept, een gevoel van dromen, je afsluiten van de rest van de wereld en je focussen op de muziek. Ik merk het zoeken en het vinden van een nieuw genre. Iets wat me eigenlijk wel aanspreekt. Het is belangrijk om je muziek als band of artiest steeds te veranderen. Niet blijven hangen in wat geweest is en wat ooit succesvol was. Je vernieuwen kan goed gaan, maar ook finaal mislopen. Bijna iedere artiest of groep heeft wel een misser of minder goed album in hun discografie. De vraag is dan of U2 daarin geslaagd is met dit album. Nou, ik vind van wel. Hoe goed 'War' ook is, en dit album kan daar absoluut niet aan tippen,  ik denk niet dat een vervolg op dit album een goed plan geweest zou zijn. Een meesterwerk evenaren is een bijna onmogelijke opdracht, maar je kunt wel proberen om daarna weer iets goeds te creëren en daar zijn ze met dit album wat mij betreft zeker in geslaagd.

'The Unforgettable Fire' is een erg goed album. Niet hun beste en zeker niet perfect, maar toch een album wat ik zeker nog vaak uit de kast zal trekken en de naald op zal laten vallen.  En dan weet ik dat ik weer volop zal genieten.

Cijfer: 8       

vrijdag 5 december 2014

Gedachten over Dylan #18: Straks zal ik 'Time Out Of Mind' luisteren

Meestal als ik een 'Gedachten over Dylan' schrijf draait er ook een album van Dylan op de
achtergrond. Nu is dat niet zo; 'Naturally' het debuutalbum van J.J. Cale draait nu. Ik gun nu even een Dylanalbum meer aandacht dan alleen op de achtergrond te draaien en ik kan nu ook beter m'n gedachten bij dit bericht houden.

Ik draai Dylan de afgelopen periode minder dan normaal, of eigenlijk een paar jaar geleden. Ik ontdek, koop en ken nu eenmaal veel meer andere muziek dan toen. Toch kom ik altijd weer uit bij een album van Dylan. Neem nu het album wat ik nu draai. Het is een geweldig staaltje muziek en ik geniet er uitermate van, maar om nou te zeggen dat het beters is dan bijvoorbeeld 'Infidels'. Nee, absoluut niet. 'Infidels' is een album wat niet in woorden samen te vatten is en ongelofelijk veel voor mij betekent, net als veel albums van Dylan. Zijn muziek zal altijd een heel speciaal plekje in m'n hart houden. Iets waar geen enkele muziek tegen op kan, al komen sommigen albums daar wel zeer bij in de buurt. Ik ben niet iemand die alleen maar, of meer dan de helft van de tijd naar zijn muziek luistert. Ik zou mezelf te kort doen om als enigste naar Dylan te luisteren. Ik ben niet in de ban van Dylan, misschien dan een beetje. Nog verzamel ik alles van hem. Van ieder album de cd en lp en een altijd bootlegs is meer dan genoeg. Dat wil niet zeggen dat ik minder met zijn muziek heb dan een echte Dylanverzamelaar. Ik hoef niet letterlijk alles van en over hem te hebben, maar zou heel moelijk zonder zijn mzueik door het leven kunnen gaan.

Toen ik naar een foto voor bij dit bericht opzoek wat stuitte ik op de bovenstaande foto. Dylan met z'n ogen dicht, dat ze je niet vaak. Ik neem aan dat hij aan het genieten was. Ik kon hem jullie niet onthouden.

Goed,kant twee van het album van Cale is alweer een tijd aangebroken. Nog een paar nummers te gaan. Wat zal ik hierna eens luisteren? Het moet iets van Bob zijn. 'Time Out Of Mind'? Ja, 'Time Out Of Mind' zal ik straks luisteren.  

woensdag 3 december 2014

Phil Keaggy: beste (christelijke) gitarist aller tijden

Muziektijdschrift Rolling Stone heeft een aantal wereldberoemde lijsten zoals de beste 100 gitaristen aller tijden. Onder andere Eric Clapton, Mark Knopfler, B.B. King en ga zo maar door staan in deze lijst. Maar er is ook een lijst met de 100 beste christelijke gitaristen aller tijden, zie hier. Recent is deze lijst weer vernieuwd. Vaak omdat deze artiesten voor hun geloof zijn uitgekomen en dit ook naar voren laten komen in hun muziek krijgen ze niet de aandacht die ze verdienen. The Egde van U2 stond respectievelijk op een tiende plek. Phil Keaggy stond hier zoals vele malen op de eerste plaats en wat mij betreft ook verdiend. Keaggy is zelf door Eric Clapton beste gitarist aller tijden genoemd en dat lijkt me niet niks. Het speciale is dat Phil een stukje van zijn middelvinger mist. Deze handicap belemmert hem echter niet om de sterren van de hemel te spelen op zijn albums en concerten. Kijk het filmpje hieronder maar en ervaar zelf hoe goed deze man gitaar kan spelen.

 

dinsdag 2 december 2014

Op de draaitafel #29: Born In The U.S.A. - Bruce Springsteen

We reizen af naar 4 juni 1984, Bruce Springsteen breng 'Born In The U.S.A.'. Een plaat wat een groot
commercieel succes werd.

Ik moet zeggen toen ik een paar maanden geleden deze plaat bij het kringloop had gescoord, had ik er meer van verwacht. De eerste luistersessie voelde ik me zelfs een beetje teleurgesteld. De muziek deed me een beetje goedkoop aan en ik snapte niet waarom dit album alom geprezen wordt. Ik had de hoop eerlijk gezegd opgegeven. Maar na een aantal luistersessies, soms met veel moeite, begon ik dit album wel te waarderen. Nog steeds is het nou niet bepaald m'n favoriet, maar toch beleef ik er plezier aan. Het punt is gewoon, hij is heel erg jaren-80 en daar moet je maar van houden.
Een virtuoos genie is Springsteen niet. De teksten bevatten niet veel diepgang. Toch is diepgang niet altijd nodig om een ijzersterk nummer te maken; soms is iets recht voor z'n raap zeggen al voldoende. En de muziek ligt lekker in het oor. De plaat toen zij naam, 'Born In The U.S.A' veel eer aan. Zo is dit het titel- en openingsnummer van het album. En er worden veel onderwerpen uit Amerika besproken. Je zou kunnen denken dat dit album een lofzang aan de Verenigde Staten is. Dat is het juist niet; het is bedoeld als kritiek op het ophemelen van Amerika, ondanks alle fouten die ze maken.De nodige hits staan ook op dit album. Maar liefst zeven nummers behaalden een top-10 plek in de hitlijsten, het album werd Springsteens meest succesvolste ooit en het bestverkochte album uit 1985, met 30 miljoen exemplaren wereldwijd verkocht. Een groot commercieel succes dus. Dat dit album een groot commercieel succes was, betekent niet dat dit nou één van de beste ooit is. Het album is erg goed, maar niet perfect. Dit album is vast ook niet het beste wat Springsteen gemaakt heeft. Vaak zijn de minst succesvolste albums de echte pareltjes. Het is zeker wel z'n geld meer dan waard en bezorgt me het nodige plezier. Een aanrader is ie wel dus. Luister maar eens en beslis zelf. Anderen kunnen nog zo zeggen dat een plaat helemaal geweldig is, je zult toch echt zelf een oordeel moeten vellen.

Cijfer: 7,5

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...