vrijdag 28 november 2014

Gedachten over Dylan #17: Opnieuw een ontdekking doen

De afgelopen dagen heb ik niet echt veel naar Dylan geluisterd. Veel verder dan de nieuwe Bootleg
series ben ik niet gekomen. Toch heb ik Dylan weer opnieuw ontdekt. Niet door middel van zijn muziek, maar gewoon door weer eens een keer naar de platen en cd's van hem in de kast te kijken. Onder andere door naar de hoes van 'Planet Waves' te kijken heb ik weer iets nieuws ontdekt. Een nieuw gevoel wat ik bij die tekening op de hoes krijg. Ik heb ontelbaar veel nieuwe ontdekkingen gedaan in zijn muziek. Eigenlijk iedere keer als ik naar een Dylanplaat luister ontdek ik weer iets nieuws, maar ook krijg ik iedere keer weer een vertrouwd gevoel, een gevoel van herkenning. Die combinatie is nou precies wat de goeie snaar in mij raakt. Een gevoel wat ik niet kan beschrijven, maar toch probeer te doen. Dat brengt berichten zoals deze voort. Een gevoel wat ik probeer te schrijven. Dat lukt niet altijd, maar soms ook wel. Ik weet niet of ik dit bericht geslaagd kan noemen of niet. Wat ik wel weet is dat ik weer een nieuwe ontdekking rijker ben. En hopelijk nog velen zal doen......

dinsdag 25 november 2014

Is oude muziek per definitie achterhaald of niet meer actueel?

Veel van de cd's en platen die bij mij in de kast staan, bevatten muziek van voor mijn geboortejaar 1999. Ik ben nou eenmaal met deze muziek opgegroeid en opgevoed. En de muziek die tegenwoordig in de hitlijsten spreken me over het algemeen niet aan, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Dan komt de vraag natuurlijk op: Is oude muziek dan nog wel actueel en van deze tijd? Het antwoord daarop is duidelijk, muziek is tijdloos. Onderwerpen die in de jaren-60, 70 en 80 zijn geschreven gelden nu nog steeds. Ik neem als voorbeeld het album 'What's Going On' van Marvin Gaye. Dit album komt uit 1971, 28 jaar voordat ik het licht van de wereld zag en de Vietnamoorlog was nog volop in gang. Dit album belicht onderwerpen als: oorlog, liefde, milieuvervuiling en religie. Deze onderwerpen speelden toen een grote rol, maar ook nog steeds nu. Sterker nog, deze onderwerpen horen bij de dagelijkse gang van zaken. Dit album is één van de zovelen tijdloze albums. Een ander voorbeeld van een tijdloos album is natuurlijk 'Blonde On Blonde' van Dylan. Ik denk niet dat ik moet uitleggen waarom.

Nu komt de vraag of nieuwe of popmuziek van deze tijd dan slecht is. Nee, lang niet alles. De hitlijsten staan vol met nummers die een kind van zes nog zou kunnen schrijven, maar dat geldt ook voorde hitlijst van de jaren-60. Maar er zijn jonge artiesten die nog in staat zijn om tijdloze muziek te maken in deze tijd. Denk aan : Adele, Passenger, Tim Knol, Tangarine en natuurlijk Douwe Bob waar ik een aantal dagen terug nog een bericht aan gewijd heb. Deze artiesten hebben de potentie om 'blijvertjes'. Artiesten die over 50 jaar nog beluisterd worden. Ik ben er overtuigd over veel van de artiesten die nu hits scoren geen woord meer gezegd gaat worden in de komende decennia. Denk maar dat er in de jaren-60 genoeg eendagsvliegen zijn geweest.

Artiesten die iets betekend hebben voor de muziek,vernieuwend zijn geweest en hun tijd vooruit waren, zullen nog een ongelooflijk lange tijd beluisterd worden en over worden gesproken. Hun muziek is tijdloos en nog steeds actueel  Artiesten die nu leven en aan het begin van hun carrière staan hebben deze potentie ook. Het belangrijkste is talent en vernieuwen kunnen én durven zijn. De zoveelste hit met een hoop poespas zullen vergeten worden,de pareltjes zullen blijven bestaan en de tand des tijds doorstaan.                  

zondag 23 november 2014

Op de draaitafel #28: Talking Book - Stevie Wonder

'Talking Book' bezit ik nog niet gek lang. Een aantal maanden geleden was dit een aanwinst bij de
lokale kringloop. Ik vind niets leuker dan dit soort aanwinsten doen. Dit was toen de eerste studioplaat die ik van Stevie Wonder in mijn collectie mocht verwelkomen. Er zijn platen die ik bijna altijd aan het draaien ben. Daar hoort deze plaat niet bij. Er zijn momenten dat ik er niets van moet hebben en momenten dat ik er naar verlang, zoals nu. Dan sluit ik m'n ogen en geniet. Dit album bevat onder andere klassiekers als: 'Superstition', You Are The Sunshine Of My Life' en natuurlijk 'I Believe (When I Fall In Love It Will Be Forever). Dit zijn ook gelijk de 'oorstreelers' van het album. De rest van de nummers zijn ietwat aan de experimentele kant, of in ieder geval vernieuwend. Het is lastig om daar precies een mening over te geven; zoals ik gezegd heb, ik luister dit album niet erg vaak. Toch is dit album voor mij onmisbaar geworden en langzaam maar zeker, wordt ie vertrouwd. Er zijn albums die vanaf de eerste luistersessie hun plekje in m'n hart innemen en er zijn albums die een paar, soms velen luistersessies nodig hebben om hun definitieve intrede maken. En er zijn dan nog albums als deze, soms prachtig, soms onuitstaanbaar. Dit heeft bijvoorbeeld zijn album 'Songs In The Key Of Life' bij mij minder. Stevie Wonder heeft een prachtige, unieke stem en de band zit vol geweldige muzikanten. Het album spreekt van muzikaliteit en bezit de nodige 'catchy' liedjes. Er is dus eigenlijk niets mis met dit album. Sterker nog, het is een prachtig album. Toch blijft er iets over wat me toch niet helemaal pakt. Misschien duurt dat nog even, als ik het album echt op me heb laten werken.

Cijfer: als ik in de goeie bui ben een 8,5            

zaterdag 22 november 2014

Dream House

De nieuwe E.P. van Jacques Mees is nu te bestellen, zie hier. Voor mijn recensie, zie hier. Vergeet niet het bericht hieronder te lezen.

Mine Again (een nummer wat me compleet wegblaast)

Soms is er een nummer waar ik op struin en totaal door weggeblazen wordt. Er zijn maar weinig nummer die die potentie in zich hebben. Het nummer 'Mine Again', de nieuwe van Hollands eigen Douwe Bob Posthuma, had niet alleen de potentie, maar voldeed er ook aan. Een nummer wat ik nu hooguit 5 keer gehoord heb, maar al enorm vertrouwd klinkt. Wellicht maakt dit nummer dit ook bij één van jullie los en dan is dit bericht voor mij geslaagd. Luister en geniet, wacht vooral op het einde.

dinsdag 18 november 2014

Een dinsdagavond (of althans een deel daarvan)

Dinsdagavond, kwart over zeven. Ik draai de plaat "Harvest' van Neil Young. Inmiddels een plaat die
een beetje op me begint in te werken en de nodige herkenningspuntjes en favorieten heeft. Toch kan ik m'n hoof en or en niet volledig bij de plaat houden. Natuurlijk omdat ik dit blogbericht schijf, maar ook omdat deze week in het teken van presteren staat. Toetsweek op de middelbare school, ik denk een gebeurtenis die voor veel van m'n bloglezers al een tijd achter hen ligt. Ik zit er nog middenin. Ik denk ook aan een aantal films die ik de afgelopen dagen heb bekeken, naast muziek een andere grote hobby van mij. Muziek maakt natuurlijk een film, zo staan er ook een aantal soundtracks in mij kast. M'n gedachten dwalen af naar de film 'Jackie Brown' van Quentin Tarantino. Niet het beste of het bekendste wat hij gemaakt heeft, maar muziek speelt er een grote rol in. Het nummer 'Across 110th Street' van de soulzanger Bobby Womack, speelt een grote rol in de film. Ook de plaat naar cd-revolutie, iets wat nu juist omgekeerd is. En nu dwalen m'n gedachten weer af naar de tijd dat ik begon met vinyl verzamelen. Nog een tijd voor de zogenaamde 'revival' van het vinyl en dat platenzaken gevuld zouden zijn met hipsters opzoek naar die ene eerste pressing. Gekukkig kan ik zeggen, hoe jong ik ook ben, ik ben begonnen voordat het cool was. September 2011, m'n twaalfde verjaardag. Ik kreeg m'n allereerste platenspeler. De koning te rijk. 'Slow Train Coming' ligt al klaar. M'n vader legt uit hoe ik de plaat uit de hoes moet pakken en voorzichtig hem op de draaitafel moet leggen. De naald laat ik voorzichtig op het vinyl vallen. Eerst wat gekraak en dan, 'Gotta Serve Somebody'. Op dat moment ontstond de grootste hobby in m'n leven, één van de mijlpalen. Enfin, wat zal ik zeggen? De eerste kant van 'Harvest' is alweer afgelopen. Het is mooi geweest, kant twee is voor morgen...     

Jacques Mees Trailer - DREAM HOUSE EP

maandag 17 november 2014

Op de draaitafel #27: Greatest Hits - Simon & Garfunkel

Het allereerste deel van deze serie ging ook over een 'Greatest Hits' plaat, zie hier. Tot nog toe de enigse plaat van Dave Brubeck die in mijn kast staat. In dit bericht gaf ik aan dat ik een zwak heb voor 'Greatest Hits' platen, dat is nog steeds zo. Ik vertelde ook dat ik vaak als eerste een "Greatest Hits' plaat koop van een artiest, om zo een goeie indruk te krijgen van zijn of haar werk. De enige in mijn platcollectie waar dit niet voor opgaat is deze van Simon & Garfunkel. Deze kocht ik alweer een aantal maanden geleden bij het kringloop toen alles tot en met 'Concert In Central Park' in de kast stond. Eigenlijk kocht ik deze plaat alleen maar voor het compleet maken van de sectie Simon & Garfunkel in de kast. Ik bezat immers alle nummers al op lp en cd.

En ja, deze plaat geeft een goeie indruk van hun werk, alle grote hits staan er op en, waar ik hem vooral voor gekocht heb, ik krijg weer een frisse blik op de nummers, ze staan in een ander context dan op hun thuisplaten. Ieder nummer wat op deze plaat staat heeft wel een speciaal plekje in mijn hart. Zo is 'The Sounds Of Silence' het eerste nummer wat ik van hen hoorde, 'Scarbourough Fair' het titelnummer van een plaat waar ik een lange tijd naar gezocht heb en uiteindelijk bij het kringloop voor één euro op de kop getikt heb, is 'America' waarschijnlijk hun beste nummer voor mij en natuurlijk 'Bridge Over Troubled Water' wat iedere vezel in m'n lijf raakt en tevens het titelnummer van de eerste lp die ik van Simon & Garfunkel kocht, op een rommelmarkt in een doos vol onzin voor 50 cent. Zo roept ieder nummer wel een bepaalde gebeurtenis, of gevoel op. Niet alleen staan er studionummers, maar ook een aantal liveopnames op het album en is er toch nog wat nieuwe voor mij te vinden. En dit album bewijst dat ik naast de muziek van Bob Dylan, toch ook wel heel veel geef om de muziek van 'Simon & Garfunkel'. Een van de weinige groepen waar ik echt alles van bezit. Al dat moois brengt een gevoel van voldoening in me op, maar ik mis toch nog een hele hoop minder bekende nummers. Die minstens net zo mooi zijn. Een perfecte samenvatting van hun werk is deze plaat dus niet, dit kan ook niet op twee lp-kanten. Dat is veel te weinig ruimte om al hun goeie werk op te krijgen en eer aan te doen.

Cijfer: 9     

zondag 16 november 2014

Gedachten over Dylan #16: Een donkere stem en een heleboel andere dingen...

Vanaf vrijdag tot vandaag ben ik bezig geweest om 'Time Out Of Mind' te beluisteren. Op de
achtergrond draait nu de laatste kant met ook gelijk het laatste nummer 'Highlands'. Ik heb er twee dagen over gedaan om bij dit nummer uit te komen, het langste nummer uit Dylans oeuvre. 2 lp's, 4 kanten, een uur en een kwartier muziek. Eigenlijk doe ik er altijd wel wat langer over om 'Time Out Of Mind' in zijn totaliteit te beluisteren. Goed, het maakt allemaal niet uit; uiteindelijk gaat het om de muziek die op de plaat staat en die, die is ongelooflijk goed. Een topper, dat is ie met een prachtige donkere stem. N.a.v. het tweede deel van 'Dylan en anderen' heb ik de afgelopen dagen ook veel naar het debuutalbum van Keith Green geluisterd. In het boek waar ik het toen over had staat dat Dylan gezegd heeft dat dit één van zijn favoriete album is. Ik neem het niet zo nauw met de zogenaamde 'feiten' en 'quotes' die in dit boek staan. Schrijvers zijn er altijd erg kien in om een heleboel uit hun duim te zuigen. Maar doordat het boek het over dit album had ben ik het wel meer gaan luisteren. En eigenlijk is het ook wel één van mijn favoriete albums, al komt het alleen maar door de sterke connectie met Dylan. 'Highlands' heeft ondertussen het middelpunt bereikt. Waarschijnlijk heeft Dylan dit verhaal wat de de loop van een dag in het leven beschrijft ook uit zijn duim gezogen. Toch krijg ik altijd een beeld van Dylan bij dit nummer, het zal wel aan mij liggen. En die donkere stem blijft me verwonderen. Ik heb me eigenlijk voorgenomen om nooit meer een biografie over Bob Dylan te lezen. Ik krijg er altijd de kriebels van. Toch zal 'De spirituele zoektocht van een rusteloze pelgrim' niet de laatste zijn die ik lees. Het punt is eigenlijk dat er veel te veel over zijn leven wordt geschreven en veel te weinig over zijn muziek. En bij mij draait het uiteindelijk om de muziek........       

donderdag 13 november 2014

Op de draaitafel #26: Still Crazy After All These Years - Paul Simon

Ongeveer een jaar geleden kwam ik thuis van het kringloop met de plaat 'Still Crazy After All These
Years' van Paul Simon. Toen ik deze plaat voor het eerst opzette ging er een nieuwe wereld van muziek voor mij open. Er is iets aan Paul Simons stem, de muziek en de teksten dat een gevoel van euforie in me laat oproepen. Een gevoel wat me laat verlangen naar meer, dat is ook waarschijnlijk de reden dat er ondertussen wel wat meer platen van zijn hand in de kast staan. Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze plaat voor het laatst heb beluisterd, hoog tijd dus om er nog eens een draai aan te geven.

De plaat opent gelijk met het titelnummer, wat gaat over de ontmoeting van een oude vriendin. Een goed openingsnummer en zeker een goeie titel. Een nummer wat m'n aandacht trekt en me laat afvragen wat deze plaat nog meer te bieden. Na één jaar tijd ken ik deze plaat goed, maar toch ontdek ik altijd wel weer iets nieuws. 'My Little Town' volgt daarna. Één van de laatste studionummers die Paul Simon en Art Garfunkel samen hebben opgenomen. Tevens is dit nummer ook te vinden is op Garfunkels soloplaat 'Breakaway', een plaat die ook in m'n kast staat. Er schuilt een wereld van van verschil tussen deze platen. De ene is alleen zelfgeschreven werk, de ander alleen covers. Zo komt dit nummer in een compleet verschillend daglicht te staan op alle twee de platen. Op alle twee de platen kijk, en luister, je met een net iets andere bril. En een persoonlijk verhaal schuilt er ook achter dit nummer. Iedere keer als ik dit nummer hoor denk ik terug aan het deel van m'n kindertijd wat ik doorgebracht heb in het kleine dorpje Bonheiden vlakbij Mechelen in België. '50 Ways To Leave Your Lover' is de grote hit van dit nummer. Wat wil je, een kinky melodietje een makkelijk in het oor liggende tekst en je hebt zo een hit. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Zoals ik gezegd heb, deze plaat verlangt naar meer. Zo kan ik niet wachten totdat 'I Do It for Your Love' begint te spelen. Het zoveelste liefdesliedje wat er verschenen is. Je zou verwachten dat dat onderwerp weleens de bodem van de put had gezien en toch echt weleens een einde aan het fenomeen liefdesliedje zou komen. Dit nummer bewijst maar weer eens het tegendeel en dat liefde een onderwerp is om over te blijven schrijven. Dan de afsluiter van kant één, 'Night Game'. Een nummer wat een misdaad beschrijft midden in de nacht, in maar 4 coupletten. Met weinig woorden een verhaal weten te vertellen is een gave die alleen aan de beste singer-songwriters is gegeven. Paul Simon bewijst zijn plekje in die lijst door dit nummer te hebben geschreven. Op het einde van het nummer brengt de Brusselse Vlaming Toots Thielemans zijn authentieke mondharmonicaspel ten gehore. Ja, een artiest van wereldklasse uit het piepkleine België. We zijn halfweg, de plaat kan omgedraaid worden. De naald valt op de opening van kant twee, 'Gone At Last'. Een nummer wat zwaar geïnspireerd is op de prachtige gospelkoorwerken. Misschien neigt het zelfs ietwat naar een parodie. Zoals ik veel gezegd heb, heb ik een zwak voor die over de top gospelnummers en dus valt dit nummer bij mij positief in de smaak. Dan 'Some Folks' Lives Roll Easy' wat naar mij mening een verwijzing naar de onrecht in de wereld. Hoe sommigen dingen onterecht zijn verdeeld over de mensen: de één heeft alles, de ander niets. 'Have A Good Time' en 'You're Kind' zijn voor mij een beetje de 'inkakkertjes' van het album. Niet erg speciaal, maar zeker ook niet verkeerd. Een goeie onderbreking van het album. Eindelijk, het nummer waar ik het hele album op heb zitten wachten, de 'grand finale', 'Silent Eyes'. Paul Simon heeft nooit echt aangegeven dat hij een religieus persoon is. Maar hij voelt zich wel verbonden met zijn Joodse afkomst. Daarom waarschijnlijk de keuze om een nummer over Jeruzalem te schrijven. Een nummer vol bombastischt geklank en een over de top achtegrond koor. Maar toch overlaadt ie me ieder keer weer met een vrachtwagenlading vol kippenvel. Een nummer moet goed voelen en dat doet dit nummer zeker.

Pooh, dat heb ik ook weer van m'n maag. Een erg lang stuk. Wellicht is dit een voordeel, misschien een nadeel. Het bewijst maar wat voor een impact die album op me maakt.

Cijfer: 9 

                 

woensdag 12 november 2014

Dylan en anderen #2: Dylan en Keith Green

Keith Green, ik denk dat veel van mijn bloglezers niet weten wie die persoon was. Die persoon was iemand waar Bob Dylan een sterke vriendschap mee had in Dylans 'Born Again' periode, totdat Keith heel plotseling een vliegtuigongeluk kreeg en op z'n 28ste samen met 2 van zijn kinderen overleed. Er is zelfs een nummer van Green waar Dylan mondharmonica op speelt, zie einde bericht. Wat Dylan voor de popmuziek betekend heeft, heeft Keith Green voor de gospelmuziek betekend. En hij heeft een grote rol gespeeld in de bekering van Dylan. Dit kwam erg naar voor in het boek 'Bob Dylan: de Spirituele Zoektocht Van Een Rusteloze pelgrim'. Zoals de titel doet vermoeden zoomt het boek in op de  ontmoeting die Dylan met Jezus  heeft gehad. Ikzelf ben christen, door kom ik ook voor uit. Maar zelfs ik vond dat dit boek het wel erg ver zocht. Gelukkig staan er in dit boek ook een paar zeer interessante onderwerpen, zoals over Dylan en Keith Green. Ik hoop dat Dylan echt een keuze voor God gemaakt heeft, maar dat weet niemand behalve hijzelf. Of Dylan nou wel of niet die keuze gemaakt heeft het blijft een interessant onderdeel die christelijke periode en al helemaal zijn vriendschap met Keith Green. Dylan spreekt bijna nooit over die periode en Green kan het, helaas, niet meer navertellen. Een prachtig nummer hebben we er in ieder geval wel aan over gehouden en een hoop om over te speculeren.

  

dinsdag 11 november 2014

Gedachten over Dylan #15: Geen woorden, maar muziek

Vandaag niet een bericht waarin ik m'n gevoelens door middel van woorden naar buiten laat komen, maar een nummer wat ik voor me laat spreken. Een nummer waarvan iedereen wel z'n eigen interpretatie aan geeft. Een nummer wat voor mij een belangrijke rol in mijn religieuze leven heeft gespeeld. 'Kloppen op de hemelpoort' dat heeft volgens mij ieder mens wel gedaan. En, deed iemand open? Heb je antwoord op je vragen gevonden? Ik gelukkig wel.

maandag 10 november 2014

Op de draaitafel #25: Making Movies - Dire Straits

Zoals ik al vaker heb aangegeven heb houd ik veel van de muziek van Dire Straits. Je zou
kunnen verwachten dat ik dit album, wat toch wel als één van de betere albums in hun oeuvre wordt beschouwd, wel regelmatig draai. Dat is voor een deel waar, het is met periodes. Wat wel een album is waar ik altijd wel voor in de stemming ben is hun debuutalbum die ik nog steeds als hun beste album beschouw, misschien wel één van de betere in mijn platencollectie.

Het album begint gelijk met het langste nummer met een hoog episch gehalte, 'Tunnel Of Love'. Ik heb met ieder nummer op een plaat zo mijn eigen band, zo ook met dit nummer. De tunnel van liefde, een wervelwind van emoties, ga zo maar door met metaforen. Dat is waar dit nummer voor staat. En ja, liefde in ieder opzicht is één van de mooiste dingen die er bestaan. En dan komt de muzikale bewerking van het wereldberoemde stuk van Shakespeare 'Romeo and Julliet'. Een akoestisch nummer met wat elektrische uitschieters.  'Skateaway' is recht voor z'n raap. Niet veeldiepgang, maar dat hoeft ook niet. Een lied schrijven over iemand op rolschaatsen, je moet het maar durven. Nou, deze gasten hebben het toch maar mooi geflikt. De naald gaat terug naar z'n plaats en kant één is afgelopen. Ik sta op, draai de plaat om en leg de naald op kant twee. Na wat gepruttel en gekraak begint het tweede liefdesliedje van het album, 'Expresso Love'. 'Expresso' is het Latijnse woord voor uiten. De titel laat zich dus vertalen als 'Uit liefde'. Die boodschap is sterk, maar het zegt wel de waarheid. Het is belangrijk om je liefde te uiten naar mensen. Naar mijn mening dan. 'Hand in Hand' begint. Hé, de naald blijft hangen. Zou het een kras zijn? Gelukkig, na even de borstel eroverheen gehaald te hebben gaat de naald weer rustig verder. Grappig eigenlijk die titel. De vertaling is precies hetzelfde in het Nederlands. Hand in Hand, die boodschap heeft velen interpretaties. Ik waag me er niet aan, vul zelf maar in. En dan begint het laatste nummer 'Les Boys' spelen. Een rustig nummer wat gaat over een verzonnen cabaretduo. En rustig tempo met een 'saloonachtig' pianospel. Je zou het niet verwachten-- met een Dire Straits album, maar door dit nummer blijf ik toch met een rustig gevoel achter.

Cijfer: 8,5

In het bericht van gisteren lazen jullie dat ik even geen inspiratie had voor een stukje. Toen ik begon aan deze 'Op de draaitafel' liep ik gelukkig weer over van inspiratie- en kon ik bijna niet alle gedachtes op papier zetten.. Ik hoop dat dat zo blijft.     

zondag 9 november 2014

De inspiratie is vervlogen

Sinds afgelopen dinsdag heb ik niets geblogd, op een geplaatste live-uitvoering van Dylan na.
Volgens mij is dit één van de langste periodes sinds dat ik niets geblogd heb. Het vervelende is dat ik gewoonweg geen inspiratie heb om te bloggen. Al dat Dylangeweld is prachtig, als ik het geld ervoor zou hebben. Maar ik m'n buidel heeft op het moment de bodem ontmoet. De laatste lp die ik heb gekocht is al bijna drie weken terug. Een nieuwe 'Op de draaitafel' zit er ook dus niet in. En wat blijft er dan nog over? Wat zou ik eens kunnen schrijven? Geen idee, ik weet het niet. Wordt vervolgd.    

dinsdag 4 november 2014

Dream House - Jacques Mees

Er zitten veel voordelen aan het hebben van een blog. Het mooiste voordeel is natuurlijk dat ik de
kans krijg om mijn liefde voor muziek met veel mensen te delen. Maar dat ik gisterenmiddag de nieuw E.P. 'Dream House' van Jacques Mees binnenkreeg een paar weken voor de releasedatum is ook een groot voordeel.

Jacques Mees wordt ook wel 'de Dylan van de lage landen' genoemd. Zo'n titel is een grote eer, maar kan ook een nadeel zijn. Mensen krijgen al gauw de indruk dat je een artiest bent die alleen maar cover van Dylan speelt. En ja, Mees is een Dylan tributezanger, maar deze E.P. bewijst ook dat hij in staat is om prachtige zelfgeschreven nummers uit te brengen. Hij bevat 4 nummers, waarvan 3 zelfgeschreven en 1 de tekst door Ad Kolen en muziek door Jacques Mees. Nummers met een countryachtige steil met de rauwe stugge stem van Mees. Van de stem moet je houden, dat is een smaakgevalletje. Bij mij valt z'n stem positief in de smaak. Het nummer 'Bike Rider' beschrijft in mij ogen een pelgrim, of in ieder geval een reiziger die het niet zo nauw met de wet neemt. 'Up To You' is niet door Mees zelf geschreven. Ik weet eigenlijk niet echt wie Ad Kolen is. De tekst blijft voor mij een raadsel. Dit is niet echt een negatief punt; er zijn zoveel nummers waar ik geen snars van snap en toch zeer goed vind. 'Dream House', het titelnummer, is geschreven op tour in Franrijk. Het gaat over het cliché een droomhuis. Ja, wie wil nou niet een huis wat precies aan zijn of haar eisen voldoet. Dit beschrijft hoe het huis eruitziet, maar het wekt ook het gevoel hoe mooi het daar wel niet moet zijn. Zijn dromen zijn liedjes schrijven samen met een goeie vriend misschien, maar de tekst laat me ook denken aan wat mijn ultieme droom zou zijn in een huis. Een grote muziekkamer natuurlijk, met ruimte voor alle platen. Waar ik in een isolement de muziek kan luisteren waar ik vertrouwd mee ben geworden. 'Sneaked Out of Heaven's Door' vind ik de beste van de vier. Een erg persoonlijke tekst die over een slechte vader-zoonrelatie die gelukkig uiteindelijk weer goed komt door een zeer special ervaring. Ik weet natuurlijk niet de ware boodschap achter de nummers, die wil ik ook niet weten. De betekenis is aan de luisteraar zelf. Dat is de kracht van een goeie singer-songwriter. Al met al is het een zeer goed staaltje muziek. 

Cijfer: 8

'Dream House' is vanaf 23 november te koop. Voor verdere informatie, zie hier.    

maandag 3 november 2014

Op de draaitafel #24: Wednesday Morning, 3 A.M. - Simon & Garfunkel

Dit is het eerste album van één van 's werelds bekendste duo's, als je de enkele nummers van Tom &
Jerry niet meerekent. Samen hebben ze albums gemaakt die nu nog steeds in de klassiekerlijst staan. Daar hoort voor mij dit album niet echt bij. Er  staan veel covers en traditionals, zoals 'The Times They Are-A Changin' en mijn preferatie gaat toch altijd uit van het zelfgeschreven werk van Paul Simon. En je kunt merken dat ze hun echte weg in het artiestenschap moeten vinden. Maar toch heeft dit album een heel speciaal plekje in m'n hart. Dat komt misschien omdat 'Simon & Garfunkels werk één van de eerste soorten muziek was die ik echt leerde kennen. Of dat dit ook daadwerkelijk het eerste cd'tje was van hen die ik kocht, een paar jaar terug op de koningenmarktnog ver voordat de lp in de kast zou verdwijnen. En zeg nou zelf, die stemmen blijven als geen ander bij elkaar passen. En ja, 'The Sounds Of Silence' hé, een ware klassieker. En 'Sparrow', een prachtig voorbeeld van hun ongelooflijk vermogen van het blenden van hun stemmen. Zo staan er toch nog een paar prachtige nummers op. Mijn liefde voor hun muziek gaat al een aantal jaren terug, zo ook voor dit album. Als is dit dan niet het beste wat ze ooit uitgebracht hebben, het is wel het begin van een duo wat de geschiedenis van de klassiekers in zou gaan. En daarom laat ik de naald toch wel eens vallen op deze lp en heel stiekem geniet ik dan met iedere vezel in m'n lijf.

Cijfer: 8        

zondag 2 november 2014

Gedachten over Dylan #14: Een onvervulbare droom

Ik moet nog even wachten en dan kan ik me de trotse eigenaar noemen van de cd-versie van 'The
Basement Tapes Raw'. Nou ja, trots.... ik had natuurlijk liever de deluxe cd-versie gekocht. 138 nummers, 6 cd's. Het is een droom die niet waar kan worden. Misschien over een aantal jaar,als ik een platenzaak binnenloop en tot m'n verbazing zie dat die box die ik al jaren wil hebben in de uitverkoop is. En ik dan eindelijk die box in de kast kan zetten. Ja, het is en blijft een droom die, voorlopig, onvervulbaar is. Toch mag ik niet klagen, het voordeel van de ingekorte versie is dat ie eigenlijk maat een prikkie kost. En ik ga er vanuit dat als ze zeggen dat de 'highlights' erop staan het dan ook echt dé hoogtepunten zijn. En ik hopelijk niet te veel moois mis. Voor degene die hem nog niet hebben, zie hier. In tegenstelling tot bol.com waar die 20 euro kost,kost die hier iets meer dan de helft. Vanmiddag bestel ik hem en dan heb ik hem hopelijk dinsdag in huis.  

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...