donderdag 30 oktober 2014

Gedachten over Dylan #13: Het 'Dylandilemma'

Ik zit met een dilemma, een groot dillemma, een 'Dylandilemma'. Volgende maand zit er een hoop Dylangeweld aan te komen. Om te beginnen natuurlijk de nieuwe Bootlegseries, maar ook Lost On The River, een nieuw Lyricsboek en niet te vergeten de Music On Vinyl persing van 'Modern Times'. Als ik het geld er voor zou hebben zou ik het allemaal kopen. Ik ben een rijk persoon, maar niet in euro's. Dus dat wordt keuzes maken. Iets waar ik niet goed in ben, al helemaal niet als het om goeie muziek gaat. De complete versie van de nieuwe bootleg series is gewoonweg te duur. Dat kan niet door gaan, maar als ik dan de ingekorte versie zou kopen heb ik het gevoel dat ik een hoop prachtig werk mis. En nadat ik de sampler heb gehoord versterkt het gevoel alleen maar. En ja, Dylans teksten zijn uitermate goed en verwonderen iedere keer weer. Maar als ik dan de keuze moet maken hoor ik ze liever op een elpee dan dat ik ze lees. 'Modern Times' is een geweldige plaat en MOV-persingen zijn van een zeer hoge kwaliteit. Wat moet ik doen?!  Ik zit met m'n handen in het haar...          

maandag 27 oktober 2014

Op de draaitafel #23: Scars - Garth Hewitt - kant één

Het is weer maandag en school is ook weer begonnen. De zomertijd is ingegaan. Het is bijna zeven
uur 's avonds,het 'voelt' als 8 uur, en ik draai de eerste plaat voor vandaag. Geeneens een favoriet, geeneens een bekende. 'Scars' van Garth Hewittt. De naam van de artiest en plaat zegt je vast niets. Dat verwondert me niets; ik ken hem namelijk ook niet. Nou, dat is niet helemaal waar. Het zit zo, m'n vader heeft alweer een hele tijd terug een aantal gospelplaten uit zijn jeugd aan me afgestaan. Deze plaat zit daar ook tussen. Het is lang geleden dat ik deze plaat geluisterd heb. Ik weet dat ik hem geluisterd heb, maar de nummers komen me niet bekend voor. Dus ken ik hem niet. Een echt pareltje is het niet, maar ik beleef er toch wel plezier aan. Het zij dat ik van gospel houd, het zij dat ik van Johnny Cash houd. Het nummer 'When Johnny Cash sang 'Man In Black'' staat er namelijk op. Ik verwacht niet dat ik deze plaat snel weer zal luisteren. Maar wanneer ik dat weer doe zal ik weer dat nummer voorbij horen gaan. En dan denk ik weer aan 'The Man In Black' met zijn authentieke stem zonder hem te horen. Alleen maar een nummer van een onbekende Gospel/Protestzanger die een hommage aan hem heeft geschreven. Een nummer wat ik, ruim 26 jaar later, hoor. De rest is wel aardig, maar ook niet geweldig. Ja, soms is één nummer de reden om een plaat te draaien. Soms is één nummer slechts hetgeen wat een plaat goed maakt. Denk maar aan 'Empire Burlesque' van Dylan met 'Dark Eyes'. Enfin,  het is één over zeven en kant één is afgelopen. Het is genoeg voor vanavond, kant twee is voor een andere keer.

Ik heb maar besloten om er een 'Op de draaitafel' van te maken. Een andere opzet is voor een keer niet verkeerd.        

zaterdag 25 oktober 2014

Op de draaitfafel #22: Hotel California - Eagles

Iedere vrijdagavond kijk ik met een half oog en oor naar 'The Voice Of Holland'. Als er dan iemand
langskomt die een prachtige stem heeft, of een bekend nummer zingt wordt m'n aandacht getrokken en kijk en luister ik volledig naar dat nummer. Om daarna m'n oordeel over de kwaliteit van de cover te beoordelen. Gisteren had ik zo'n moment toen 'Hotel California' van The Eagles werd gebracht. Terwijl ik dit nummer beluisterde dwaalden m'n gedachten af naar het gelijknamige album waar dit nummer opstaat. Een lp die ik in de kast heb staan en vaak draai.

Het titelnummer is een van de bekendste nummers van The Eagles en erg goed. Maar of het ook de beste is, is nog maar de vraag. Zo heb je de relaxte 'New Kid In Town' wat een plezier is om naar te luisteren, de rockende 'Life In The Fast Lane', de uptempo bluesachtige 'Victim Of Love' en ga zo maar door. Eigenlijk overschreeuwt de bekendheid van het titelnummer van dit prachtige album en is dat nummer misschien wat teveel gedraaid. De rest van de lp staat in de schaduw van dat ene nummer wat mensen zoveel gehoord hebben. Dit album is dan wel het meest succesvolle album wat ze hebben uitgebracht, maar dat succes gaf ook aanleiding tot ruzies en conflicten in de band, het opstappen van de bassist Randy Meisner en uiteindelijk zelfs een tijdelijke opheffing van de band. Een typisch geval van succes wat naar de bol stijgt dus. Toch heeft het album een status in de top-500 bereikt en is het een favoriet van velen muziekliefhebbers. 'Hotel California' is een zeer goed album met een mix van genres. Blues, rock, zelfs klassiek in de tweede versie van 'Wasted Time'. Je moet van dit soort muziek houden, maar als je dat doet is een prachtig album. Al dan niet met een 'guilty-pleasure' gehalte.

Cijfer: 8,5             

vrijdag 24 oktober 2014

Project Vinyl

Even een kort bericht. Project Vinyl is een non-profit organisatie die lp's inzamelt en daarna weer verkoopt voor het goede doel. Een bedrijf zonder winstoogmerk dus. Alle opbrengst gaat naar kinderen die financiële steun hard nodig hebben en lijden aan ziektes of  ernstig letsel. Voor de prijs hoef je het niet te laten, want je betaalt absoluut niet te veel. En zeg nou zelf, dit is toch het mooiste initiatief om geld in te zamelen. Zie hier de Facebook pagina.

 

woensdag 22 oktober 2014

Dylan en anderen #1: Dylan en Van Morrison

Gisteren ben ik op platenjacht de lp 'Into The Music' van Van Morrison tegengekomen en natrrulijk
ben ik daar ook mee naar huis gegaan. Een 'op da draaitafel' over deze plaat volgt nog, maar als ik de naam Van Morrison hoor moet ik altijd denken aan een aantal filmpjes op Youtube samen met Dylan .

Dylan en Van Morrison zittend in Athene met een prachtig uitzicht op de berg Akropolis houden een jamsessie in 1989 wat toevallig is opgenomen door een voorbijganger en wat later hit op Youtube zou worden. Dat is nog een verhaal om te vertellen. Wat dit verhaal alleen maar mooier maakt is dat de muziek werkelijk prachtig is. Hun stemmen en hun gitaarspel blenden perfect en Dylan mondharmonica voegt hier nog meer waarde aan toe. Ja, het zijn werkelijk klassieker. Twee liedjes, niet meer. Meer hoeft ook niet; ik moet nog steeds bekomen van de eerste.



maandag 20 oktober 2014

Bob Dylan album voor album #36: Tempest

Ik weet nog goed wat voor een onuitwisbare indruk 'Tempest' maakte ruim wee jaar geleden toen ik voor het eerst de cd in de cd-speler schoof. De plaat is van een ongelooflijk hoog niveau in vergelijking tot de voorgaande platen uit de jaren 2000. Een album met een uptempo bluesrock geluid in 'Duqeune Whistle', maar ook een traditioneel Iers geluid in 'Tempest' het op een na langste nummer wat Dylan ooit heeft uitgebracht. Of  'Pay In Blood' waar een duidelijk religieuze boodschap uit spreekt. Of 'Scarlet Town' wat een dorpje beschrijft waar niets behalve verderf is te vinden. Het album kent vrolijke hoge pieken waarbij ik glimlachend en meeklappend luister, maar ook serieuze momenten met de meest vreselijke beschrijvingen van nare onderwerpen waarbij ik met een gefronst voorhoofd diep geraakt door de boodschap naar luister. Zoals we dus van hem gewend zijn. Een prachtig album, dat is ie zeker. Er zijn album van Dylan waarbij ik altijd wel zin heb om naar ze te luisteren. Dat is 'Tempest' niet. Tussen ieder luistersessie zit een redelijk lange tijd. Maar als ik dan dit album eens durf op te zetten is het wel te merken dat ik geniet. En voor de rest, het is zeker een prachtig Dylanalbum. Al is het dan niet voor ieder moment geschikt.

Cijfer: 9

Zoals ik al aangegeven heb is dit het laatste deel ven deze serie. Sinds april zijn we 56 jaar, 36 albums, degene die niet besproken zijn niet meegeteld, en honderden nummers van Dylan doorgelopen. dat is enorm veel in een korte tijd. Maar toch voelt het als een enorm lange tijd sinds dit blog en deze serie gestart is. Er is dan ook zoveel heel snel gebeurd. En nu deze serie afgelopen is voelt het ook alsof we een nieuwe tijd ingaan met dit blog. Een hoofdserie is afgesloten en daar moet weer een nieuwe voor in de plaats komen. Aan die serie zal vast ook weer een einde komen en dan moet er weer een nieuwe serie komen, enz., enz.. Ik weet nog lang niet hoe die serie moet gaan heten en überhaupt welk Dylan gerelateerd onderwerp die moet gaan aanslaan. Het zal nog wel een tijdje duren voordat ik definitief een besluit heb genomen.Tot die tijd zal de serie 'Dylan en anderen' van start gaan. Dat is een serie die een tijdje zal lopen waarin ik samenwerkingen van Dylan met ander artiesten zal bespreken. Denk aan Dylan en Michael Jackson in het nummer 'We Are The World' of Dylan en Paul Simon die samen een aantal concerten hebben gegeven. Ja, dit is dan toch echt het laatste deel. tot één conclusie ben ik wel gekomen: Dylan is een prachtige artiest die een ongelooflijk aantal genres heeft uitgeprobeerd en een ongelooflijk groot aantal albums heeft uitgebracht met een aantal missers, maar vooral prachtige meesterwerken.                   

zondag 19 oktober 2014

Gedachten over Dylan #12: 'The Final Countdown'

Vandaag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens de lp uitgave van 'Side Tracks 'geluisterd.
'Side Tracks' was natuurlijk de extra cd die bij 'The Complete Album Collection' zat die een groot deel van de singels die Dylan heeft uitgebracht bevat. 'The Complete Album Collection' heb ik nooit gekocht, maar een kans om een goot aantal singels in één keer op vinyl te krijgen kon ik niet laten liggen. Na een lange tijd was ik toch weer vergeten hoe goed deze singels eigenlijk zijn. Dylan is een veelzijdig man en bijna nooit tevreden over zijn werk,maar soms is het toch lastig voor te stellen waarom die steengoede nummers nou nooit opeen volledig album zijn verschenen. Goed, ik moet niet zeuren. Zo met 'Side Tracks' hebben ze toch hun plek op een volledig album weten te bemachtigen. Eigenlijk schrijf ik dit stuk alleen maar om niet aan de nieuwe 'Album voor album' te moeten beginnen. Het is moeilijk om een serie die al sinds het begin van dit log loopt in één keer af te sluiten en daarbij komt nog eens dat ik geen idee heb welke ander Dylan gerelateerde serie er moet komen. Eigenlijk is di bericht alleen maar uitstel van executie. Ik moet er toch echt morgen aan beginnen. 'Tempest' moet ik eerst nog eens draaien en kritisch beluisteren. En een idee voor een andere serie komt nog wel. Dat laatste deel moet natuurlijk ook een echt afsluiter bevatten waarin ik nog eens de paar maanden doorga en kijk wat ik met dit blog allemaal bereikt heb. Tsja, het is allemaal zo snel gegaan. Ik had het nooit durven dromen. Nou, ik moet mezelf vermanen en een eind aan dit stuk breien. Tot morgen dan maar als de finale aanbreekt en een fijne zondagavond.           

zaterdag 18 oktober 2014

Zoals ik gezegd heb laat ik het schema in de herfstvakantie even varen. Daarom komt vandaag niet de laatste 'Album voor album'.

vrijdag 17 oktober 2014

Op de draaitafel #21: Stage Fright - The Band

Als je tegen mij The Band zegt zeg ik 'Music From Big Pink'. Ik had ook verwacht dat dit het eerste
album zou zijn wat ik van deze Canadese gasten zou bespreken. Dit zal vast ooit nog wel het geval worden, maar er is iets aan dit album wat me vandaag erg aansprak en nog meer verwonderde.

The Band is voor mij altijd een speciale groep geweest. Dat komt natuurlijk door het de nauwe samenwerking met meneer Dylan. Toch is dit niet het enigste, want hun eigen werk spreekt me ook al een aardig tijdje aan. Dit album is dan ook een typisch The Band album, maar toch is er iets nieuws te bespeuren. Velen zeggen dat er meer een rockinvloed te horen is. Hier ben ik het deels mee eens, maar echt rock kun je dat vernieuwende geluid ook niet noemen. Er is niet echt een genre te plakken op dit album. Het is geen Country, Rock en al helemaal geen Folk. Het experimentele geluid aan dit album is nou precies hetgeen wat me vandaag verwonderde. Tussen dit album en 'Music From Big Pink' zit een wereld van verschil. Over het algemeen heb ik er totaal geen problemen mee als een artiest of groep zich vernieuwd. Kijk maar naar Dylan. Maar zo door de aantal jaren heen dat 'Music From Big Pink en hun tweede album 'The Band' in de kast staan ben ik vertrouwd geworden met dat soort muziek. Ik moet als het ware even de knop reset in drukken en met een frisse blik en gehoor naar dit album kijken en luisteren. Dat probeer ik te doen, maar het lukt me niet. Toch vind ik dit album wel erg goed, gek hé. Muziek werkt op een onnavolgbare manier. Het zal dan ook nog wel even duren totdat dit album echt tot me doorgedrongen is. En tot die tijd heb ik altijd 'Music From Big Pink' nog.

Cijfer: Een cijfer is moeilijk te geven aan een album waar ik nog niet echt een mening over heb, maar tot nu toe is wat ik gehoord heb erg goed, dus zeker een 8 

donderdag 16 oktober 2014

Bob Dylan album voor album #35: Together Through Life

Algemene informatie:

Releasedatum: 28 april 2009
Opnamedata: december 2008
Producers: 'Jack Frost', Robert Hunter van 'Grateful Dead'
Duur: 45:33

Weinig mensen weten dat dit geweldige album eigenlijk de soundtrack boor de film 'My Own Love Song is. Vandaar ook het romantische tintje door de nummers heen, op een Dylan manier wel te verstaan. De film flopte fenomenaal en werd na een aantal weken al uit de bioscoop gehaald. Een prachtig album hebben we er wel aan over gehouden, waar je niet aan kunt merken dat iets geflopt is. Een bluesey album met 'Beyond Here Lies Nothin' en 'My Wife's Home Town' om maar een paar pareltjes te noemen. En natuurlijk de hartverscheurende 'Forgetful Heart' waarmee de afgelopen jaren menig concertzaal diep mee geraakt is. Och, wat moet ik nu denken aan vorig jaar oktober toen Dylan in de HMH stond en ik de groot dichter voor het eerste in levende lijve zag. Zelf draai ik dit album  zo nu en dan, lekker hard met de bass lekker hoog en het genieten kan dan beginnen. Ik moet van mezelf altijd even gaan zitten en dan kun je wel raden hoe ik heen en weer geschud wordt door de muziek. En dan zeg ik iedere keer weer dat ik veel te weinig naar dit album, zelfs naar Dylan luister. Het is een topper, al verschillen de meningen daarover. En ja, Dylans stem klinkt nog steeds als een pruttelende koffiepot met een blender op de achtergrond en nog eens een vrachtwagen die langs de deur rijdt waardoor van top tot teen alles door elkaar schudt. Maar toch zingt Dylan als een nachtegaal, het zij een nachtegaal die tien pakjes sigaretten per dag rookt. En daar wil ik het voorlopig bijhouden.

Cijfer: 9  
    

woensdag 15 oktober 2014

Gedachten over Dylan #11: Precious Memories

Als ik dit bericht schrijf heb ik net een berg schoolwerk afgemaakt. Het is altijd erg druk de week
voor de vakantie. Veel docenten willen nog net in die week een toets proppen zodat we na de vakantie met een fris, nieuw hoofdstuk kunnen beginnen. Het vele leren is nog niet zo erg, maar wat ik wel erg vind is de weinige tijd om een plaat te draaien. De kast blijft deze week vrijwel onberoerd. De enigste platen die ik gedraaid heb zijn: Animals van Pink Floyd, een plaat die ik nog erg moet leren kennen en 'Slow Train Coming', een plaat die van a-z en z-a ken. Iedere keer als ik 'Slow Train Coming' op de draaitafel leg, wat al ontelbare keren gebeurd is, klinkt ie zo bekend en toch weer totaal nieuw. Dylans platen kan ik honderden keren geluisterd hebben en toch klinken ze iedere keer weer anders en ontdek ik er nieuwe dingen in. Maar ook komen er weer veel herinneringen naar boven. Bij 'Slow Tarin Coming' is bijvoorbeeld mijn liefde voor vinyl begonnen, het was namelijk de eerste lp waar ik een naald op liet vallen, of 'Blood On The Tracks', die vanaf het eerste moment tot de laatste luistersessie me diep raakt, of 'Saved' en 'Shot Of Love' waar mijn liefde voor Dylans muziek mee is begonnen. Zo heeft ieder plaat van Dylan of anderen een persoonlijk verhaal te vertellen. Er is trouwens een prachtige traditional over dit onderwerp. 'Precious Memories' natuurlijk waar J.J. Cale een ongelooflijk goeie versie van heeft gemaakt op zijn plaat 'Okie' en zelfs Dylan heeft een totaal vernieuwende versie opgenomen op 'Knocked Out Loaded' wat eigenlijk één van de weinige hoogtepunten op dit album is. Ik moet straks deze twee platen eens uit de kast pakken en alleen 'Precious Memories' luisteren, dan is m'n dag weer helemaal goed.

          

maandag 13 oktober 2014

Op de draaitafel #20: Animals - Pink Floyd

Ik vind dit een van Pink Floyds meest ondergewaardeerde album, zelfs één van de meest ondergewaardeerde albums aller tijden. Natuurlijk overtreft dit album absoluut niet hun meesterwerken als 'The Wall' en 'Dark Side On The Moon'. Ze hebben de lat nou eenmaal hoog gelegd op het moment dat ze met die albums kwamen, maar als ik naar dit album luister zonder te denken aan de rest valt me op dat dit een meesterlijk album is. Misschien wel net zo goed als 'The Wall'. Het album heet 'Animals' omdat de 'hoge piefen' die de landen in hun macht hebben worden aan- gesproken als 'Pigs', 'Sheep' en 'Dogs'. Die kritiek is te voelen en te horen bijvoorbeeld in de regel uit het nummer 'Dogs': 'And when you loose control, you'll reap the harvest that you have sown'. Net als in deze regel zit in ieder nummer  veel beeldspraak en je zult dan ook tijdens het luisteren niet merken dat er kritiek gegeven wordt op mensen. Maar toen ik daarnet de binnenhoes waar de teksten volop uit zijn geschreven werd me ineens duidelijk wat het concept van het album nou was en waar al die dieren nou voor stonden. Iedereen heeft natuurlijk een eigen interpetatie hierover. Ik weet ook niet precies welke mensen beledigd worden op dit album. Eigenlijk maakt me dat ook niet zoveel uit; er zijn altijd wel zaken die spelen met mensen aan het hoofd waar je niet tevreden over bent. Daarom is dit album ook tijdloos. Het is dan ruim 37 jaar geleden uit gekomen het is nog steeds van deze tijd. Zoals je wel merkt is dit album warrig en niet te volgen, maar toch ook weer precies te snappen. Ik snap niet wie zij bedoelden. Ik weet wel welke mensen ik bedoel. Als je snapt wat ik bedoel :) Het onderwerp is moeilijk te snappen, maar dit album is en blijft een topper!  En zoek nou voor de grap even uit hoe ze dat varken op de hoes nou in de lucht hebben gekregen.

Cijfer: 9          

zondag 12 oktober 2014

Een bericht vol mededelingen

Het zal je niet ontgaan zijn, de serie 'Album voor album' loopt op z'n einde. Nog twee albums en dan heeft deze hoofdserie helaas alle delen gehad. ik weet dat er een aantal albums is wat niet besproken is. Dat heb ik bewust gedaan en ben ook niet van plan om die in deze serie nog te gaan behandelen. Dat betekent twee dingen: Het schema waar ik me zo goed en zo kwaad als dat gaat aan houd wordt lichtelijk aangepast en er moet natuurlijk een nieuwe serie komen. Ik heb wel een beetje gebrainstormd over ideeën voor een nieuwe serie, maar echt iets concreets is er nog niet uitgekomen. Ik heb nog iets minder dan een week de tijd. Als een van jullie nou een idee heeft is dat altijd welkom. Stuur me een bericht op Facebook, of mail me naar marnixdeboer@hotmail.com. Dan nog iets, 'de Nederlandse Dylan' Jacques Mees komt in november met een nieuwe E.P. 'Dream House'. Ik heb de eer om deze iets eerder dan de rest te ontvangen en te recenseren. Zou jij nou ook wel deze E.P. op je blog, website, of ander format willen recenseren kijk dan hier. Het laatste voor dit bericht: ik moet nog één week naar school en dan heb ik een week vakantie. In die week is er veel gepland, maar zal ik ook veel tijd hebben om dingen omtrent dit blog te doen. De nieuwe serie zal dan van start gaan  en wie weet ga ik nog een aantal dagen op platenjacht en komen er weer een paar nieuwe 'Op de draaitafel'. Er zullen waarschijnlijk dus meer berichten dan normaal verschijnen. Als je van alles op de hoogte wil blijven kun je in die week het beste iedere dag mijn blog checken. Zo, en nu is het tijd om het eerste plaatje van de dag eens op te gaan zetten.Wat zal het worden? Eehmm..'Slow Train Coming? Ja, dat doe ik. Het komende uur ben ik niet aanspreekbaar.....                

zaterdag 11 oktober 2014

Bob Dylan album voor album #34: Modern Times

Releasedatum: 29 augustus 2006
Opnamedata: februari 2006
Producer: 'Jack Frost'
Duur: 63:04

Ja, 'Modern Times', daar kan ik geen slecht woord over zeggen. Het gaat op en neer en de beruchte kraakt als een blender die iets zwaars te verwerken heeft.Ik ben altijd gecharmeerd geweest door Dylans 'kapotte 'met poliepen bezaaide stem. Dat komt misschien omdat ik hier vrij snel naar mijn kennismaking met de man al dit album heb gekocht, of het zal misschien wel aan m'n persoonlijke liefde voor de blues liggen. Wat dan ook Dylan zingt de sterren van de hemel,al is het met de bijbehorende kraakjes. Dat heb je met een ouwe lp toch ook ;) De band blijft van zeer hoog niveau en spelen naadloos met elkaar en Dylan mee. Wat een eer zou het moeten zijn om een drumstel, of gitaar aan mag raken als je in dezelfde ruimte als Dylan bent en dat dat dan ook nog eens een keer op z'n nieuwe album kan spelen. Ik zeg het nog eens, "Modern Times, daar kan ik geen slecht woord over zeggen! Nee, tekstuele hoogstandjes zijn de nummers niet, dat zou nog tot 'Tempest' duren voordat Dylan weer eindeloze coupletten uit z'n mouw schudt. Maar hij heeft zo'n beetje alle genres uitgeprobeerd die de mens kent en zelfs nog een beetje meer en dan hoor je mij niet klagen over 'Frank Sinatraisch' geschreven teksten. En zo op een zaterdagochtend heb ik daar wel behoefte aan. Ik zeg het nog maar een keer, 'Modern Times, daar heb ik geen slecht woord over te zeggen.

Cijfer: 8,5  

vrijdag 10 oktober 2014

Op de draaitafel #19: Highwayman

Dit album heb ik een aardig tijdje. Ik heb het ooit eens bij het kringloop voor een prikkie gevonden.
Zo af en toe draai ik dit album en verdwijnt ie weer voor een tijdje tussen de honderden titels in de kast. Ik draai dit album dus verreweg van regelmatig.Toch geniet ik iedere keer weer van deze supergroep. Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en  Kris Kristofferson zijn grote namen in de country. Ik heb een beetje een haat - liefde relatie met dit genre en dat is ook de reden dat deze lp niet zoveel op mijn draaitafel te vindenia . Nee, dit album is niet helemaal mijn ding, maar slecht is  ie ook niet. Ik beleef er toch weer ruim een half uurtje plezier aan en kan ik effe achterover leunen. Met niks aan m'n hoofd behalve deze plaat. En dan kijk ik altijd naar dat symbooltje wat linksonder staat. 'Home Taping Is Killing The Music Industry. Zelf heb ik heel wat  SA-90 bandjes is de kast staan. Maar ik heb niet de leeftijd om te kunnen zeggen dat iets opnam voor een vriend,of iets op band kreeg om een keer te beluisteren. Nu gaat dat veel minder charmant dan vroeger. Goed, toen had een band niet de kwaliteit van een plaat en nu heeft zeker een stom mp3'tje dat niet. Muziek is bedoelt om te kopen en zorg voor te dragen, ook dit album. Er staan zeker een aantal 'kippenvelnummertjes' op. 'Desperados' bijvoorbeeld en natuurlijk het titelnummer 'Highwayman'. Als ik nu zo alles op een rijtje zet is er eigenlijk niks mis mee. Toch heb ik deze artiesten liever solo met hun vertrouwde eigen liedjes, maar zo samen klinken ze zeker ook niet verkeerd. Ik heb geen spijt dat ik dit album gekocht is, al is het maar voor dat half uurtje plezier.

Cijfer: 7       

donderdag 9 oktober 2014

Dylan en de Nobelprijs

Vandaag zou eigenlijk de nieuwe 'Album Voor Album ' verschijnen, maar er is een item waar ik wel vandaag wel aandacht aan moet besteden.

Gelukkig heeft Dylan de Nobelprijs niet gewonnen. Ik zeg dit niet omdat hij hem niet verdiend, integendeel. Dylan had op het moment dat die geboren werd en het licht van de wereld zag de oorkonde en prijs in zijn handen moeten hebben gestouwd en een speech van een uur hebben moeten houden. Ik ga ervan uit dat Dylan als pas geboren baby al een prachtig lied, of moet ik zeggen gedicht uit z'n mouw kon schudden en toen al als een kraai een prijs in ontvangst zou hebben genomen. Dylan verdiende hem als geen ander, waarom ik blij ben dat die  hem toch niet heeft gekregen kom ik later in dit bericht op terug. In de media kwam de naam Bob Dylan ongelooflijk veel voor. In alle kranten, nieuwswebsites, enz. enz.. En natuurlijk dat prachtige item in 'De Wereld Draait Door', zie einde bericht. Toen ik dat item zag moet ik bekennen dat er een glimlach op m'n gezicht verscheen. En toen ik Nico Dijkshoorn weer langs zag komen moest ik denken aan die geweldige avond in het Concertgebouw en dat de dag daarna mijn blog ontplofte, omdat Dijkshoorn een Twitterbericht over mijn blog had geschreven.  Natuurlijk zou de Nobelprijs een grote eer zijn geweest om te mogen ontvangen en zou Dylans rol in de geschiedenis nog eens gemanifesteerd worden.  Maar toch ben ik blij dat Dylan hem niet gekregen heeft. 'Waarom dan?!', hoor ik je al vragen. Nou, het zou voor mij geen extra waarde toevoegen aan mijn grote liefde voor Dylans muziek en als voornaamste reden: Dylans teksten zijn gewoonweg geen literatuur, of poëzie. Het gaat veel verder dan dat!


woensdag 8 oktober 2014

Gedachten over Dylan #10: Dylan en Knopfler

Het laatste album wat ik van Dylan geluisterd heb is 'Love And Theft'. Dat is alweer een aantal dagen
geleden. Voor de 'normale' gang van zaken is dat veel te lang geleden. Zelfs nu luister ik niet naar Dylan. Ik luister namelijk naar het album 'Communique' van Dire Straits. Een erg ondergewaardeerd album, vind ik. Sterker nog ik mag de simpele opzet van dit album wel. De connectie tussen Dylan en Mark Knopfler is natuurlijk groot. Knopfler heeft onder andere een bijdrage geleverd aan Dylans eerste religieuze album 'Slow Train Coming' en het 'overgansalbum' 'Infidels'. En niet te vergeten de tour in 2011 waar ze samen de sterren van de hemel speelden. Al deze samenwerkingen tussen de twee rasartiesten zijn geweldig en lopen over van muzikaliteit. Ik houd erg van dit soort samenwerkingen. Eigenlijk zou ik nog eens een keer moeten luisteren naar een opname van die tour. En eigenlijk zou ik ook weer 'Slow Train Coming' en 'Infidels' moeten luisteren, dat is al veel te lang geleden.     

maandag 6 oktober 2014

Op de draaitafel #18: Dire Straits - Dire Straits

Dit is het eerste album van wat één van 's werelds beroemdste bands zou worden. In een eerdere 'Op de draaitafel' schreef ik dat ik één album van hen in de kast had staan, zie hier. Dat is inmiddels wel veranderd. Dat Dire Straits een
verschrikkelijk goeie band is is op dit album dan ook te horen. Het album is lekker rustig en kabbelt zo een uur door. Het gitaarspel en zang is geweldig. De nummers zijn allemaal goed. Eigenlijk kan ik niks bedenken wat ik negatief over dit album moet zeggen. Ik vind dit album zelfs zo goed dat ik hun latere werk hier op onder vind doen, niet dat dat dan slecht is. Als je me de eerste luistersessie had verteld dat deze groep al tientallen albums had gemaakt zou ik je direct geloven. Je zou niet zeggen dat 'Sultans Of Swing' hun eerste singel is en al helemaal niet dat dit het eerste album is wat ze gemaakt hebben. Het album spreekt van een bom vol muzikaliteit en de groep speelt perfect op mekaar in. Toch is dit album niet voor altijd geschikt. Ik persoonlijk moet niets aan m'n hoofd hebben en rustig en bewust naar dit album moeten kunnen luisteren. Maar als ik dan in zo'n bui ben is dit album een absoluut pareltje.        

zaterdag 4 oktober 2014

Bob Dylan album voor album #33: "Love And Theft"

Releasedatum: 11 september 2001
Opnamedata: mei 2001
Producer: Jack Frost, oftewel Bob Dylan
Duur: 57: 25

11 september doet me niet alleen denken aan de aanslag op het World Trade center. "Love And Theft"kwam natuurlijk toen uit. Al was ik me op die dag daar niet bewust van.

Een heerlijk album, dat is het zeker. Een album waar plezier en prachtige muziek afspat. Een stem die kraakt en pruttelt, maar toch de sterren van de hemel zingt. Ik bezit dit album nog niet erg lang, dat is ook wel te merken. Echt kennen doe ik het nog niet. Wel durf ik zo af en toe dit album op een zaterdagochtend op te zetten en dan geniet ik met volle teugen. "Love And Theft", de aanhalingstekens horen bij de titel, waar staat die titel eigenlijk voor. 'Love' laat zich natuurlijk vertalen als liefde en 'Theft' als diefstal. 'Liefde En Diefstal' dus. Echt snappen doe ik die keus voor de titel niet, een mooie titel vind ik het wel. De muziek is geweldig. Dylans stem ook. De band en Dylan vullen elkaar goed aan. De ene blueskreet en -rif na de andere, geweldig. En natuurlijk de producer 'Jack Frost'. Het pseudoniem van Dylan doet z'n intrede als producer. Al met al is dit album een prachtig album en de volgende keer dat ik dit album luister zal ik nog een poging doen om uit te vogelen waar die titel nou voor staat.

Cijfer: 8          

vrijdag 3 oktober 2014

Op de draaitafel #17: Newport Jazz Festival 1958 - Mahalia Jackson

Vandaag is het een speciale 'Op de draaitafel'. Het is namelijk het eerste album wat ik van een vrouw
en het eerste echte gospelalbum wat ik bespreek. Ik bezit aardig wat lp's van Mahalia Jackson, maar dit is toch een van de beste.

Ik was de koning te rijk toen ik eergisteren dit album tussen een hoop troep vond. Dat de hoes in erg goede staat en de plaat in bijna nieuwstaat verkeren vergrote dit alleen maar . Ik houd erg veel van Gospel. Dat komt door veel redenen. Daar wil ik nu niet op ingaan,het gaat om de muziek. Jackson is was een vrouw met een stem uit duizenden. Krachtig,ongelooflijk veel dynamiek en mooi, bloedmooi. Die stem komt als geen ander uit op dit album. Je weet niet wat je hoort als je haar al die prachtige nummers hoort zingen. Er staan veel welbekende traditionals als 'He's Got The Whole World In His Hand, 'Didn't It Rain' en natuurlijk 'An Evening Prayer', op. Maar ook bijvoorbeeld het slavennummer 'It Don't Cost Much' en mijn persoonlijke favoriet van haar hand 'I'm Going To Live The Life I Sing About In My Song'. Dit laatste nummer heeft me altijd kippenvel bezorgt en deze liveversie doet niets anders. Nee, dit album is niet voor iedereen geschikt. Ik kan me voorstellen dat de christelijke boodschap voor sommige een punt is om dit album niet te luisteren. Ik zou toch willen adviseren om over dat punt heen te stappen en zeker dit album mee te nemen als je het een keer tegen komt in de bakken. Het is z'n geld meer dan waard.          

donderdag 2 oktober 2014

Bob Dylan album voor album #32: Time Out Of Mind

Algemene informatie:

Releasedatum: 72:50
Opnamedata: 1996- 1997
Producer: Daniel Lanois
Duur: 72:50

Dit is misschien wel de Dylanplaat waar het grootste verhaal bij mij aan vast hangt. Een jaar of vier geleden stond ik in de toen nog bestaande 'Free Record Shop'. Daar heb ik toen deze cd meegenomen. Ik kende toen Dylan en zijn muziek pas een fractie van nu en ik was totaal niet bekend met deze plaat. Sterker nog ik vond hem verschrikkelijk. Ik herkende de vrolijke Dylan niet terug en hij kwam op me over als een oude, donkere man. Zo is de muziek ook samen te vatten donker, heel donker. Ik heb in die periode amper naar deze plaat geluisterd en als ik hem dan een keer uit de kast durfde te halen stopte ik hem daar snel weer in terug. Maar toch, na een flink aantal moeilijke luistersessies, is dit album op me in gaan werken en op een gegeven moment is het én van mijn lievelingsalbum geworden. Zo zie je maar, muziek heeft soms een tijd nodig om volledig bij me binnen te komen.

Op dit album is de bijdrage van Daniel Lanois  weer terug te vinden als op mijn lievelingsalbum 'Oh Mercy. Dit album heeft ook een beetje hetzelfde hokje bij mij als 'Oh Mercy'. Alleen brengt dit album het 'swamp-sound' nog een stapje verder. Zo komt de plaat als donker, maar op sommige momenten ook weer zacht over. Dylan hing voor dit album op het randje van de dood en datis dan ook terug te horen. Hij zingt feilloos door de volle 70 minuten van dit album heen met een prachtige stem. De aftakeling begint meer en meer zichtbaar te worden,maar dat is verre van een slecht punt. Die krakende stem voegt aan de onderwerpen waar dit album over gaat een extra dimensie toe. In 'Love Sick' zingt hij over hoe liefde pijn kan doen en in 'Dirt Road Blues' bezingt hij de elektrische blues als geen ander. 'Standing In The Doorway' voegt meer en meer aan dit album toe. 'Million Miles' beschrijft hoe je iets of iemand intens kan missen en hoe een kleine afstand als een miljoen mijlen kan voelen. 'Trying' To Get To Heaven' is een van de vele religieuze punten in dit album. Het gaat over, in mijn interpetatie, over hoe belangrijk het is om een keuze te maken voor God, voordat het te laat is en de hemelpoorten dichtgaan. ''Till I Fel In Love With You' vind ik niet te snappen, maar toch ook weer zo herkenbaar. Je zult merken dat ik veel tegenstrijdige dingen in de album vind. 'Not Dark Yet' is een absoluut hoogtepunt van dit album. 'It's not dark yet,but it's getting there'. Daar valt niets meer aan toe te voegen. 'Cold Irons Bound' beschrijft, denk ik,het moment voordat en wanneer de ijzeren handboeien omgaan. Dit onderwerp is natuurlijk ook weer verschillend te interpreteren. Gaat het over een slaaf, crimineel? Wie zal het zeggen? En ja, 'Make You Feel My Love' een liefdeslied hoe het moet zijn. Geen zoetsappig gezwets over hoe je van iemand houdt, maar de basis van liefde samenvatten.Je bent bereid om door het vuur voor die persoon te gaan. 'Can't Wait' is weer zo'n geval apart. Wat wil Dylan hier nou mee zeggen? Inmiddels zijn we aan gekomen bij kant vier waar het langste Dylannummer ooit opstaat, 'Highlands'. Één nummer, ruim zestien minuten lang, 20 coupletten. Daarmee is dit nummer samen te vatten. Alleen Dylan kan het flikken om zo'n nummer te schrijven.                    

Wat een prachtplaat is 'Time Out Of Mind'. Het duurde even voordat hij z'n inslag bij me deed, maar uiteindelijk zou ik me een leven zonder niet meer voor kunnen stellen.

Cijfer: een welverdiende 10

woensdag 1 oktober 2014

Gedachten over Dylan #9: Een speciale woensdagmiddag

Ik luister naar 'Blood On The Tracks'. Het is lang geleden dat ik nog eens de tijd heb genomen om
naar dit album te luisteren. Veel te lang eigenlijk. Ik was een beetje vergeten hoe goed dit album is. Prachtig is ie zelfs. Dit zal niet het enige album zijn wat er van Dylan vandaag gedraaid zal worden in Nederland. Laat me weten welk pareltje jij vandaag draait in de reactie, of je kunt me natuurlijk ook altijd mailen. Ik ben benieuwd.

Vanmiddag ga ik voor het eerste in een paar weken weer op de ouwe vertrouwde platenjacht. M'n vader heeft gisteren een winkeltje waar wel wat vinyl te halen valt. In kasten door elkaar. Ik houd van dit soort graafsessies. Ieder album doornemen wat er ligt niet wetende wat er in het verschiet ligt. En als ik dan de winkel uitloop, het zij met rugpijn, voel ik me voldaan. Wellicht vind ik wel een uitgave van Dylan die ik nog niet heb. De Engelse druk van 'Slow Train Coming', of, die kans is heelklein,het singeltje van 'Like A Rolling Stone'. Tot nog toe is dat alleen maar speculeren. Ikben er nooit geweest en ik weet überhaupt niet of er wel wat te graaien valt.

Tot die tijd ligt 'Blood On The Tracks' op de draaitafel. En dat maakt m'n dag, of ik straks nou wel of niet wat vind, al meer dan goed.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...