dinsdag 30 september 2014

30 september: er is er één jarig

Vandaag is het 17 jaar geleden dat 'Time Out Of Mind' verscheen. Iets minder dan twee jaar voordat ik het licht van de wereld zag. Ik kan dus niet zeggen dat ik op die bewuste dag in de platenzaak stond met een bak koffie in m;n hand wachtend totdat de leverancier met de gloednieuwe cd's aankwam. Wel heb ik een zeer speciale band met dit album. Hier zal ik in de aankomende 'Album voor Album' dieper op ingaan. Eerder is op dit blog een uitgebreid bericht verschenen over 'Time Out Of Mind' namelijk de recensie van de uitgave van 'Music On Vinyl', zie hier. De jarige plaat is vandaag nog niet m'n oren gepasseerd, daar moet verandering in komen.  

maandag 29 september 2014

Op de draaitafel #16: Harvest - Neil Young

Een heerlijke plaat dat is ie zeker. In de vorige 'Op de draaitafel' heb ik gezegd hoe ik onder de indruk
'After The Gold Rush' was. Ik kan je zeggen deze heeft een nog grotere indruk achtergelaten. Er zit dan ook een een speciaal verhaal achter deze plaat. Terwijl Young op zijn ranch aan het werken bezeerde hij zijn rug en was hij niet in staat om goed elektrische gitaar te spelen, een nadeel is dit zeker niet, en dan ben ik nog niet begonnen over de hoes. De nummers laten stuk voor stuk een diepe indruk achter. De krachtige opener 'Out On The Weekend', het nummer 'A Man Needs A Maid' wat over zijn vrouw gaat met een prachtig orkestarrangement, 'Old Man' waar niemand van weet wie die oude man nou is, het enige rocknummer 'Alabama' waar zijn band Crazy Horse de sterren van de hemel speelt  te vergeten,  'Heart Of Gold' waar een prachtige boodschap uit 1spreekt en natuurlijk niet te vergeten 'The Needle And The Damage Done' wat aangeeft hoe drugs een persoon langzaam vanbinnen opvreet en zijn hele leven kan beheersen. Dat dit  nummer live is opgenomen is natuurlijk een grote bonus. Oh ja, en 'Words'. Wat valt er te vertellen over dit nummer. Het is prachtig dat wel en lekker lang, een sterke afsluiter. Eigenlijk heb ik de afgelopen dagen dit album wel een aantal keren per dag geluisterd en iedere keer genoot ik op en top. Kortom, een prachtig album met een krachtige boodschap. Niets ontbreekt en alles klopt. Ik kan dus alleen maar zeggen dat dit album absoluut een aanrader is.         

zondag 28 september 2014

Een dagje plaatjes draaien

Vandaag is het een dag dat er non-stop muziek uit de boxen komt. Ik ben de dag begonnen met  'Bridge Over Troubled Water', 'The Wall' draait nu. Wat zal ik nog meer draaien vandaag? Een beetje Dylan, 'Blood On The Tracks' misschien. Die heb ik een tijdje niet gedraaid. daarna 'Harvest' als voorbereiding op de nieuwe 'Op de draaitafel'. Daarna 'Born In The Usa'. 'The Boss' mag niet ontbreken. 'Strong Persuader' van Robert Cray. Die heerlijke mix van blues en soul. En dan, om het af te leren, 'Making Movies' van Dire Straits. Dat zijn 7 albums in totaal, dat moet wel lukken. Heerlijk vind ik het zo'n dag.           

zaterdag 27 september 2014

Bob Dylan album voor album #31: World Gone Wrong

Algemene Informatie:

Release datum: 26 oktober 1993
Opnamedata: midden 1993
Producer: Bob Dylan
Duur:43:51

 Het vervolgalbum van 'Good As I Been To You'. Dezelfde stijl, soort liedjes, gitaarspel en vooral het zelfde plekje in m'n hart. Dit album is minstens net zo goed als zin voorganger. Het sterke openingsnummer 'World Gone Wrong', de vreselijk goede 'Blood In My Eyes, de welbekende 'Delia'. Dit zijn zomaar wat prachtige pareltjes die op dit album staan.Nee, zelfgeschreven werk staar er niet op. Maar moet dat dan per se om een album goed te maken. Denk bijvoorbeeld aan de bekende 'American Recordings' albums van Cash. Daar staan toch ook erg veel covers op en dat vindt iedereen geweldig. Daar komt bij dat Dylan als geen ander covers of traditionals naar zich toe kan trekken. Hij doet er zijn ding, doet er een sterk 'Dylansausje' overheen en dan voldoet dit album aan alles waar een Dylanalbum aan moet voldoen. En zeg nou zelf, hoe kan Dylan een album meer eigen maken dan het zelf te produceren. Misschien ben ik wel bevooroordeeld, want dit album is weer een van de eerste die ik van hem gehoord heb. Ik heb er vreemde 'kenningsmaking'  met Dylan gehad. Eerst het nieuwe en de o zo bekritiseerde 'Born Again' tijd. En uiteindelijk, toen ik een aantal jaren geleden met m'n vader in de 'V & D' liep, wanneer de muziekafdeling nog iets voorstelde, kwam 'The Freewheelin'' voor het eerst in m'n kast. Ik zou zeggen geef nog eens een draai aan dit album en trek er een middagje voor uit. Ik weet bijna zeker dat je er geen spijt van gaat krijgen.

Cijfer: 8,5

vrijdag 26 september 2014

Op de draaitafel #15: After The Gold Rush - Neil Young

Na 'Deja Vu' gehoord te hebben moest ik meer horen van Neil Young. Daarom heb ik een aantal
dagen geleden een oproep op Facebook geplaatst waar ik vroeg of iemand platen van zijn hand had om te verkopen. Vier dagen later kwamen 'After The Gold Rush' en 'Harvest' aan.

Dit album wordt algemeen gezien als een klassieker. Die titels is ie ook meer dan waard. Ieder nummer heeft wel iets speciaals. De hits 'Only Love Can Break Your Heart' en 'Oh Lonesome Me' zijn niet voor niets hits geworden. 'Southern Man' met een zware kritiek op de racistische groep de Ku Kluk Klan. Het Openingsnummer 'Tell Me Why' en natuurlijk niet te vergeten 'After The Gold Rush'. Dit zijn zomaar een paar klassiekers die op dit album staan. Het artwork van het album is erg mooi. Een originele albumhoes, een klaphoes met prachtige foto,enz.enz..  Dit album spreekt van talent en dat is wat het zo goed maakt. Er staat geen één misser op, z'n stem is prachtig en uniek, een goeie mix tussen akoestisch en elektrisch en prachtige teksten. Kortom alles wat een album in zich moet hebben. Eigenlijk is dit album gewoon niet in woorden samen te vatten, je moet het gewoon horen.

Nog even wat anders. Dit bericht is al het 150ste wat op dit blog verschijnt. Ik kan het bijna niet geloven en had niet gedacht dat het zo'n vaart zou lopen. Ik wil iedereen bedanken die me steunen, leuke reacties achterlaten, mailcontact met me aangaan en vooral m'n berichten lezen. Of je nou al sinds het begin leest, of dit het eerste bericht is.  Maandag zal ik de tweede aanwinst 'Harvest' bespreken, maar eerst natuurlijk de langverwachte 'Album Voor Album' en iedereen een prettig weekend. 

donderdag 25 september 2014

Mededeling II

Zoals ik al gezegd heb ben ik sinds gisteren ziek. De nieuwe 'Album voor album' moet dus nog even op zich wachten. Vandaag heb ik in de post twee lp's van Neil Young ontvangen,waarvoor veel dank. Morgen hoop ik dat ik me goed genoeg voel om iets te zeggen over één van deze prachtige albums.  

woensdag 24 september 2014

Mededeling

Eigenlijk zou er vandaag een groot bericht over 'Gotta Serve Somebody' komen, maar helaas ben ik, net als een groot van Nederland, ziek. Als ik enigszins opgeknapt ben verschijnen er weer berichten.

maandag 22 september 2014

Op de draaitafel #14: Déjà Vu - Crosby, Stills, Nash & Young

Zoals ik al eerde ineen bericht heb vertelt was de laatste graafsessie bij het kringloop een buiten
gewoon goeie en ben ik weer een flink aantal lp's rijker. Verreweg de beste lp die ik heb gevonden was 'Déjà Vu'.

Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen. Dit album is eigenlijk te goed om in woorden te kunnen uitdrukken. Tot vrijdagmiddag was ik niet zeer bekend met het werk van deze groep en kende ik vooral de grote hit van Neil Young. Maar om nou te zeggen dat ik een kenner was, nee dat was en ben ik zeer zeker niet. Ik ben al twee dagen in de weer om dit album goed tot me te laten dringen. Er staan prachtige nummers op, stuk voor stuk.Zo is er een ongelooflijk harmonieuze samenzang te horen op het openingsnummer 'Carry On' en het lied met een krachtige boodschap 'Teach Your Children'. Ik dacht dat alleen Simon & Garfunkel het voor elkaar kregen om naadloos en perfect samen te zingen, totdat ik deze nummers hoorde. Toen ik eenmaal overweldigd op m'n stoel zat en het nummer 'Almost Cut My Hair' met de krachtige bluesstem van David Crosby begon te spelen, was ik helemaal verkocht en kon ik mezelf wel voor m'n kop slaan dat ik dit album nog nooit eerder gehoord had. Zo ging het de rest van het album door, diep geraakt door de muziek en zachtjes meeklappend op het ritme en als een nummer het einde had bereikt en de zachte ruis begon twijfelde ik aan mezelf of ik wel een muziekkenner was zonder dat ik dit album ooit te hebben beluisterd. Maar als het volgende nummer begon te spelen droomde ik weer weg in de muziek en genoot ik volop. Al met al ben ik zeer onder de indruk van dit album. Maar het nummer wat ik verreweg het beste vind is toch wel 'Helpless' waar Young z'n solomomentje heeft. Zijn stem raakte me diep, zo diep zelfs dat ik een Facebookdealtje aan het sluiten ben om zijn album 'Harvest' op de kop te tikken. Deze stem verdient terecht een prachtige solocarrière.

zaterdag 20 september 2014

Bob Dylan album voor album #30: Good As I Been To You

Dylan zoals ie hoort te klinken. Dat is mijn eerste gedachte als ik aan dit album denk. Niet te zuiver,
niet te rauw. Niet teveel, niet te weinig. Dit album is precies goed. Veel echt zelfgeschreven werk staat er niet op, maar dat maakt niet uit. Dylan is een meester in het zich eigen maken van andermans songs. Het spat over van de blues in z'n puurste vorm.Het spat over van muzikaliteit. Traditionals als: 'Frankie and Albert', 'Black Jack Davey', 'Arthur Mcbride' en natuurlijk niet te vergeten 'Tomorrow Night'. Het laatste is sinds de eerste luistersessie voor mij een van zijn beste. Ondanks dat het niet zelfgeschreven is raakt ie me diep. Het gitaarspel is buitengewoon goed. Ik kan z'n handen bijna zien dansen. Akkoord voor akkoord, lied voor lied. Z'n stem is prachtig. Het raspt, het kraakt en ik weet zeker dat een bezoekje aan de dokter zeker geen kwaad kan, maar toch is z'n stem wonderschoon. Ik vind nog steeds dat Dylan kan zingen als geen ander. Het gaat om het gevoel weten over te brengen, niet om alle noten naadloos weten te raken. Je kunt dan nog de stem van een nachtegaal hebben als je niet zingt vanuit je hart heb je er geen ene sikkepit aan. Het album vertelt verhalen. Over personen, het leven en het plezier van muziek maken. Dylan is altijd vreselijk goed geweest in het vertellen van verhalen, daarom past dit album hem zo goed. En is het vooral een album wat een diep plekje in m'n hart heeft.

Cijfer: 8,5

vrijdag 19 september 2014

Ieder nadeel heeft z'n voordeel

Ik weet dat er normaal gezien een nieuwe 'Op de Draaitafel' vandaag zou verschijnen. Maar het
album wat ik wil bespreken 'Deja Vu' van Crosby, Stills, Nash And Young heb ik vandaag pas weten te vinden. Eerst moeten er nog een paar kritische luistersessie plaatsvinden voordat ik m'n oordeel over dit album kan vellen.

Woensdag was het jaarmarkt en ik ben met volle verwachting er naartoe gedaan. Maar met nagenoeg NIETS thuisgekomen. Bijna had ik die grijze plaat 'Live In California' van Bob Dylan gekocht, gelukkig heb ik dit niet gedaan. Later in het bericht zal blijken waarom. Na afloop ben ik dan maar naar het kringloop gefietst in de hoop om daar wat te vinden, maar, je raadt het al, natuurlijk was ie DICHT. Ik ben behoorlijk balend thuisgekomen. Nee, dit bericht wordt niet allen maar gezeur en geklaag. Ik ben namelijk vandaag een heleboel tegengekomen. Omdat ik niet erg dicht bij het kringloop in de buurt woon ga ik meestal in een tussenuur, of na schooltijd. Vandaag had ik een tussenuur, dus dan moest ik er wel even binnen stappen. Eenmaal aangekomen bij het kringloop zag ik tot mijn verbazing wel 6 lp's voor een gepaste prijs. Dit ben ik niet gewend van het kringloop. De lp's waar ik op loop zijn meestal duurder, of zelfs overprijsd. Ik erger me vaak aan het duurdere segment. Je kunt merken dat ze geen verstand van zaken hebben en er maar een beetje op los prijzen. Zo zag ik het debuutalbum van Dylan voor 15 euro,gelukkig heb ik die al, maar een album van Emmylou Harris, die net zoveel waard zou moeten zijn, voor 3 euro. Toch kijk ik altijd nog even bij de 'rotzooi' lp's. Meer dan eens ben ik hier met een lp naar buiten gelopen die maar 1 euro was. 'Love Over Gold' van Dire Straits bijvoorbeeld. Vanddaag lag er wel uitzonderlijk veel goed werk tussen. De twee beste album van Gordon Lightfoot, Billy Ocean, Fats Domino, Het Carnegie Hall concert van Pete Seeger. Zo ben ik uiteindelijk toch met 6 lp's de winkel uitgelopen, allemaal voor een prikkie gekocht. Als ik 'Live In California' op de jaarmarkt had gekocht was ik niet 6 lp's rijker geweest. Zoals de beroemde uitspraak van Cruyff luidt: 'Ieder nadeel heeft z'n voordeel'. In dit geval een heel groot voordeel.       


donderdag 18 september 2014

Bob Dylan album voor album #29: Under The Red Sky

Ik vind dit album lang zo slecht nog niet. Sterker nog van tijd tot tijd durf ik hem nog wel eens
keihard op te zetten. Natuurlijk voldoet dit album weer niet aan de marge die Dylan had gezet voor de jaren-80 en een geweldig krachtige afsluiting van dat decennia. Tekstueel is Dylan onder het gemiddelde en probeert dit met flauwe grapjes in de teksten op te lossen, maar toch vind ik dit album lang zo slecht nog niet. Z'n stem begint nu duidelijk sporen van slijtage te vertonen, maar  dit vind ik alleen maar een voordeel. Er hangt een goedkoop, commercieel sfeertje rondom, maar hier kan ik wel om lachen. Ik moet bekennen dat ik veel van dit album houdt en er een hoop jeugdsentiment aan plakt. Daarom vind ik dit album zo goed, het is een album waar ik naar luisterde in m'n jonge kinderjaren en er uren mee heb doorgebracht. Met andere woorden vind ik dit een goed tussendoortje, een voorbereiding op de 'killerlabums' uit de jaren-90. Dan kan ik allen maar tot de conclusie komen dat er een groot deel van de fans toch nog eens een draai aan dit album
zouden moeten geven.

Cijfer: 7

dinsdag 16 september 2014

Gedachten over Dylan #8: Het zal nooit over gaan

Omdat ik morgen een groot deel van de dag op platenjacht verschijnt de nieuwe 'Gedachten over Dylan' vandaag al.

Zoals ik in een aantal eerdere delen al verteld heb heb ik een tijdje weinig naar Dylan geluisterd. Ik
beschreef ook hoe het gevoel langzaam maar zeker weer naar boven kwam. De afgelopen dagen heb ik niet veel vrije tijd gehad en heb dus hooguit een aantal liedjes van Dylan per dag geluisterd. Ik vind het altijd lastig als ik een tijd weinig naar muziek kan luisteren en helemaal als Dylan amper aan bod kan komen. Ik vraag me af hoe het kan dat ik dat gevoel een tijd kwijt ben geweest. Ik kan niet wachten totdat Dylans muziek weer op de draaitafel ligt en van haar schoonheid kan genieten. Ik heb de afgelopen dagen een groot aantal 'vrienden' op Facebook erbij gekregen en een vroeg aan mij hoe ik kan genieten van 'die valse kraai'. Het zal wel een tik van me zijn dat ik bijna niet zonder die muziek kan en Dylans stem de schoonste van allemaal vind, trost ben op de platen die van hem in de kast staan en bovenal er geen woorden voor heb hoe iemand zulke muziek kan maken. Ik bevind mij tussen een grote groep 'Dylannologen' en dat is een apart groepje mensen met exact dezelfde tik als ik. Ik ben al een aantal jaren in de ban van Dylans muziek en  ben bang dat dat nooit meer over zal gaan.

maandag 15 september 2014

Op de draaitafel #13 - Sophisticated Giant - Dexter Gordon

Wat een plaat! Zoals jullie misschien wel weten houd ik veel van jazzmuziek en dan vooral het
subgenre 'Bop' en 'Hardbop'. In de tijd dat deze plaat gemaakt is was jazz en al helemaal bebop een beetje in de vergetelheid geraakt. Artiesten zoals Dexter Gordon waren gedwongen om een contract bij CBS te tekenen en het ooit zo grote 'Blue Note' kende een dip. Zo kwam er een nieuw genre 'Post-Bop', zoals de naam al doet vermoeden het genre na het succes van de 'Bop'. Voor wie deze termen niets zegt is de plaat samen te vatten als gewoon goeie jazz met een prachtig saxofoonspel. Toch is de muziek op deze plaat net zo goed, dan niet beter als zijn fenomenale plaat 'Our Man In Paris'. Gordon is oud. Niet zozeer in leeftijd, maar door de dingen die hij heeft meegemaakt. Het geluid wat uit zijn sax komt kun je vergelijken met de oude stem van Dylan, doorleefd. De sax wordt ondersteund door allerlei geweldige instrumenten, maar het spel van Gordon komt er recht bovenuit. Hij was de meest ervaren muzikant op deze plaat. Hij speelt al de lucht uit z'n longen en neemt bepaalde nummers helemaal over, toch weet hij ook het spel rustig te houden en heel zachtjes de rest te ondersteunen. Het gaat op en neer en is een feest voor het oor. Dexter gordon was een van de belangrijkste figuren in de ontwikkeling en het in stand houden van jazz. 'Sophisticated' laat zich vertalen als verfijnd en dat is nou precies wat je terughoort.

zondag 14 september 2014

Wat zal de toekomst brengen?

De afgelopen weken heeft het web vol gestaan met muzikaal nieuws. De nieuwe 'Bootleg Series' van Dylan, het nieuwe U2 album 'Songs Of Innonence' waar de meningen erg over verdeeld zijn, zie hier en hier, een opvallende cover van J.J.Cale's 'Magnolia' door Lucinda Williams, zie hier, en natuurlijk het album 'The Endless River' van Pink Floyd wat ruim 20 jaar na 'The Divison Bell' zal uitkomen, zie hier. Dit grote aantal aan nieuws roept allerlei vragen bij me op. Zal ik de nieuwe U2 kopen als ie eenmaal uitkomt? Is de ruzie tussen David Gilmour en Roger Waters eindelijk echt opgelost en zal Waters een bijdrage aan het album leveren? Welke versie moet ik nou kopen van de nieuwe 'Bootleg Series'. Waar haal ik de tijd en geld vandaan om al dit nieuws te volgen? De toekomst zal het uit wijzen. De nieuwe U2 heb ik vluchtig door geluisterd. Ik moet binnenkort echt het album goed en aandachtig luisteren. Ik heb er dus nog niet echt een mening over. Als mijn mening slecht uitkomt ga ik me geld er niet aan uitgeven. Als ie positief is zal ik er nog over nadenken of het album het geld ook waard is. Gelukkig heb ik nog zes weken. Vandaag moet ik me voorbereiden op de nieuwe 'Op de draaitafel'. Dat betekent dat ik minstens nog één keer de naald op 'Sophisticated Giant' van Dexter Gordon moet leggen. De ene keer dat ik naar dit album heb geluisterd was ik overweldigd door zijn saxofoonspel, dat staat vast. De andere nieuwe lp is 'Stage Fright' van The Band. De man bij de kassa vertelde dat hij dit het beste album van hen vond. Ik ben bang dat ie 'Music From Big Pink' niet zal overtreffen, toch is en blijft het een geweldig album. Ik de laatste dag van het weekend nuttig besteden en genieten totdat ik morgen weer vroeg m'n bed uit moet. Toch kijk ik uit naar volgende week, want woensdag is het jaarmarkt. Ik verwacht niets anders dan dat ik met een tas vol nieuw vinyl thuiskom en dat is nooit weg.          

zaterdag 13 september 2014

Bob Dylan album voor album #28: Oh Mercy

Algemene Informatie:

Releasedatum: 18 september 1989
Opnamedata: Vroeg in 1989
Duur: 38:46
Producer: Daniel Lanois

Dit is het allerbeste album wat er ooit gemaakt is. Naar mijn mening dan. Vanaf het moment dat ik de naald er opleg totdat hij het einde van kant twee heeft bereik word ik in een tunnel van emotie gezogen. Eigenlijk heb ik altijd wel zin om dit album te luisteren. Het gekke is dat ik dit album heel lang maar niks vond. Dit was ongeveer in de periode dat ik Dylan net ontdekte. Ik vond hem eng en nergens op slaan. Ik luisterde praktisch nooit naar dit album, totdat het moment dat de vonk oversloeg. Ik opeens niet wist wat ik hoorde. Dat opeens 'Man In The Long Black Coat' het beste nummer ooit werd. En vooral dat ik niet meer zonder dit album kon en kan. Ik denk niet dat veel mensen dit album ook echt het beste ooit vinden. Waarschijnlijk heb ik wel veel mensen mee als ik zeg dat Dylan in de jaren-80 lang nog niet zo slecht is als je naar het luistert. Lang niet zo slecht doet dit album voor mij geen eer aan, op gebied van muziek is dit het aller aller aller allerbeste. Ontelbare keren is dit album mijn oren gepasseerd en het raakt nooit oud. Dat ik iedere noot, ieder stukje woord, zelfs dit album van a-z in m'n hoofd of kan spelen, voelt alleen maar goed, heel goed. Vaak zie je op Facebook van die vragen staan welk album je mee zou nemen als je er echt maar één mee kon. Je raadt het al, dat is dit album. Het spoelt over van muzikale genialiteit, van een vriendschap tussen Lanois en Dylan, van een Godsgeschenk geschonken aan Dylan. Ik ben er vertrouwd mee op een manier die geen enkel album heeft. Er iets aan dit album wat precies de goeie snaar raakt en ik iedere keer weer door kippenvel overspoeld word. Of het nou de stem, het welbekend 'swampsound', of de prachtige teksten is. Er zijn geen woorden voor!

Cijfer: eigenlijk is dit album niet in een cijfer ui te drukken, maar toch een 10+.    

vrijdag 12 september 2014

Op de draaitafel #12: Songs In The Key Of Life - Stevie Wonder

Dit is misschien wel het beste wat Stevie Wonder gemaakt heeft. Het album spat van muzikaliteit en
plezier. Een mix van vele genres met als uitgangspunt soul. Gospel komt tot uiting in 'Have A Talk With, Blues met een zacht randje in 'Village Ghetto Land' en jazz in 'Sir Duke', wat volgens mij een hommage aan Duke Ellington is. Meer dan honderd mensen hebben aan dit album gewerkt en Wonder heeft uren in de studio doorgebracht om alle nummers stuk voor stuk te perfectioneren. En dat is te merken, geen een noot ligt slecht in het oor. Er spreekt uit ieder nummer een sterke boodschap, ondanks dat de tekst niet erg diepgaand zijn. De nummers zijn niet zonder reden geschreven. 'Isn't She Lovely' is bijvoorbeeld voor zijn dochter geschreven. 'Motown' was en is een label met veel klassieke platen op hun naam deze hoort daar absoluut bij. Dit album is meer dan een luistersessie waard. Ruim anderhalf uur heb ik met gesloten ogen geluisterd en dat zegt een hoop.  

donderdag 11 september 2014

Bob Dylan album voor album #27: Down In The Groove

Ik begin de moed te verliezen, drie keer achter elkaar heb ik 'slechte' albums moeten luisteren. Toch
erger ik me nog minder aan dit album dan 'Knocked Out Loaded'. Dit komt omdat mijn beste album aller tijden 'Oh Mercy' dit opvolgt en omdat 'Silvio' natuurlijk op dit album staat. Op alle drie de albums die door vrijwel iedereen als slecht worden ervaren staat én meesterwerk. Alsof Dylan toch wilde bewijzen at hij het nog in zich had. De rest van de nummers voldoen absoluut niet aan de marge van de rest van Dylan. Toch vind ik de boodschap die uit 'Death Is Not The End' spreekt erg sterk, vind ik 'Ugliest Girl In The World' hilarisch en is 'Let's Stick Together' nog steeds beter dan de originele van Bryan Ferry. Zoals ik al zei, ik probeer altijd de positieve kanten van het album te belichten. Nee, Dylan had een redelijke lange tijd een 'writers block', maar er is licht aan het einde van de tunnel. Namelijk: 'Oh Mercy' 

Cijfer: 5

woensdag 10 september 2014

Gedachten over Dylan #7: Door de ogen van een vijftienjarige

Zoals jullie misschien al weten ben ik gisteren vijftien jaar geworden. Bedankt aan iedereen die me gefeliciteerd heeft op Facebook. Jarig zijn is altijd leuk. Wat gisteren nog leuker maakte was dat ik eindelijk weer echt zin had om Dylan te draaien. Het is er helaas nog niet van gekomen. Eerste moeten er nog een aantal nieuwe lp's beluisterd worden, en dan is het eindelijk zover. Welke plaat zal ik eens gaan luisteren? 'Oh Mercy', 'Slow Train Coming', 'Blood On The Tracks'. Eigenlijk heb ik zin om ze allemaal te luisteren. Misschien doe ik dat wel en las ik een Dylanavond in. Het is lang geleden dat ik dat nog gedaan heb, eigenlijk te lang. Heel Dylans oeuvre zal wel niet lukken, maar ik ik zie wel waar het schip strand. Ik ga gewoon voor de kast staan en trek er wat uit, totdat ik er genoeg van heb. Volgende week is het in Alphen jaarmarkt. Daar zijn altijd wel wat kraampjes met platen. De prijzen variëren altijd heel erg. Bij het ene kraampje betaal je maar een euro, bij de andere 5, soms zelf 10. Ik vind het altijd moeilijk om op een rommelmarkt wat meer voor een plaat te betalen. Ik heb altijd het gevoel dat dezelfde plaat ergens anders voor een spotprijs ligt. Evengoed verwacht ik dat ik met zeker een aantal platen thuis zal komen, misschien zelfs iets van Dylan. Tot die tijd staat er nog genoeg in de kast.

Het schema bevalt me tot nu toe goed. Ik zal het voorlopig aanhouden.          

maandag 8 september 2014

Op de draaitafel #11: Really - J.J. Cale

Het tweede album van J.J. Cale en een echt pareltje. Ik heb dit album al ongeveer een maand. Toch
voelde ik nog niet echt de behoefte om een 'Op de draaitafel' erover te schrijven. Dit komt absoluut niet omdat het niet goed genoeg is, maar omdat ik simpelweg te weinig naar dit album had geluisterd om het van a-z in me op te nemen en te beoordelen. Dit album bevat net als zijn debuutalbum vele genres. Daarom past het ook niet in een hokje, Cale heeft een heel originele stijl. Waar ik bij zijn debuutalbum nog wel eens tegenaan liep is hier niet te bespeuren, het klopt allemaal naadloos. Het zijn nummers over het dagelijks leven, niet meer niet minder. Er is geen diepere boodschap, of betekenis. Maar dat maakt het ook zo goed, het is recht voor z'n raap. Of het nou "Lies', 'Ridin' Home', of 'Louisiana Women' is.  J.J.Cale heeft nooit onwijs groot succes gekend en de enigste hits die hij heeft zijn door Eric Clapton uitgevoerd, maar toch heeft hij veel betekend voor de ontwikkeling in de muziek en daardoor ook veel artiesten geïnspireerd. Het is een album wat ik nog honderden keren ga luisteren en ultiem van ga genieten.

Morgen word ik vijftien en zal er dus geen bericht verschijnen.            

zondag 7 september 2014

Bob Dylan album voor album #26: Knocked Out Loaded

Releasedatum: 14 juli 1986
Opnamedata: Vroeg in 1986
Duur: 36:11
Producer: Bob Dylan

Jongens, ik kan niet wachten tot de volgende twee albums zijn besproken en ik eindelijk mijn lievelingsalbum 'Oh Mercy' kan bespreken. Maar tot die tijd moeten we nog langs Dylan zonder inspiratie.

Dit album is slecht, heel slecht. Toch nog niet zo slecht als zijn voorganger. Op een of andere manier durf ik dit album in een gekke bui weleens op te zetten en eigenlijk vind ik hem dan lang zo slecht nog niet.  Misschien komt dit wel omdat dit album heel slecht is voor een Dylanalbum, maar ik bij ieder album probeer wat ik minder tot slecht vind even de rest van Dylans geweldige oeuvre te vergeten en me te focussen op hetgeen waar ik het even mee moet doen. Misschien komt dit wel omdat het nummer 'Precious Memories' er op staat en ik de tekst hiervan erg mooi vind. Misschien komt het wel omdat ik in een goeie bui ben en ik dit album wel amusant vind. Maar waarschijnlijk komt het omdat er, net als bij 'Empire Burlesque', een meesterwerk opstaat. 'Brownsville Girl' het nummer wat de rest van het album goed maakt.

Ik beloof jullie dat als ik eenmaal bij 'Oh Mercy' ben aangekomen de lengte van de stukjes omhoog gaan, maar tot die tijd is er niet veel te zeggen over de albums.

Cijfer: 5         

zaterdag 6 september 2014

Mededeling

Helaas ben ik de hele dag weggeweest en heb ik dus geen tijd meer om een nieuwe 'Album voor album' te schrijven. Morgen zal 'Knocked Out Loaded' besproken worden.

vrijdag 5 september 2014

Op de draaitafel #10: The Wall - Pink Floyd

Het moest er een keer van komen, een 'Op de draaitafel' voor een album van Pink Floyd. Eigenlijk is
'The Wall' veel te mooi en eigenlijk veel te lang om in een bericht van hooguit 300 woorden te bespreken, maar ik zal m'n best doen.

Ik heb nooit zo vaak naar dit album geluisterd. Het is er simpel weg nooit echt van gekomen, maar toen ik maandag de naald op dit album liet vallen was ik overdonder en heb ik meer dan een uur met gesloten ogen genoten. Ik heb altijd van autobiografische albums gehouden. Dit album is deel gebaseerd op het leven van Roger Waters, hij zingt onder andere over het verlies van zijn vader in de oorlog en daardoor een overbeschermende moeder, de geboorte van zijn kind en moeite met docenten. Door de sterke band die er achter zit en het gebruik van geluidsfragmenten en -effecten is dit album baanbrekend geweest. Dit geluid had nog niemand eerder gehoord en daardoor is dit album het meest verkochte dubbelalbum ooit geworden. Zelf vond ik de eerste luistersessie het experimentele gedeelte van dit album soms moeilijk om naar te luisteren. Het nummer 'Don't Leave Me Now' is bijvoorbeeld misschien wel iets te  vals gezongen. En 'Is There Anybody Out There' vond ik maar creepy. Maar de tweede keer begon ik de context van deze nummers in het album te snappen en de derde keer vond ik ze geweldig. Het verspreiden van het nummer 'Another Brick In The Wall' is geniaal gevonden. "Comfortably Numbed' is een nummer wat me diep raakt, heel diep. En 'Hey You' is misschien wel het beste van het album. Dit zijn zomaar een aantal nummers uit de schat van de 26 nummers die op dit album staan. Ik vergeet vast nog een heleboel dingen die ik over dit album wil zeggen, maar ik heb nog meer te doen vandaag. Het laatste wat ik wil zeggen is : Trek dit album nu uit de kast en luister, of als je hem nog niet in de kast hebt staan ren dan heel snel naar de platenzaak en laat je overweldigen door dit ultiem staaltje muziek.               



  

donderdag 4 september 2014

Bob Dylan album voor album #25: Empire Burlesque

Algemene informatie:

Releasedatum: 10 juni 1985
Opnamedata: februari - maart 1985
Producer: Bob Dylan
Duur: 46:24

 Ja, 'Empire Burlesque'. Wat valt daar allemaal over te vertellen? Dit album is slecht, heel slecht zelfs.
Ik zeg dit niet altijd. Geloof het of niet, maar er zijn periodes dat ik dit album wel kan waarderen en snap dat Dylan dit genre heeft uitgeprobeerd. Maar, zoals ik in de laatste 'Gedachten over Dylan' al heb gezegd, ik zit in een rare periode. Ik luister alleen nog maar naar Dylan als ik een nieuwe 'Album voor album' op de planning staat. Dit waait vanzelf over, maar nu luister ik met grote tegenzin naar dit album.  Ik luister naar het  album wat zo mooi had kunnen zijn. Mooie teksten, een prachtige stem en weer vrijheid om over andere dingen te schrijven. Maar door het disco-pop sausje wat eroverheen zit slaat Dylan de plank volledig mis. Stuk voor stuk zij de nummers pareltjes als ze live worden gespeeld, maar hier komen ze niet goed tot hun recht. ik luister heel vaak naar de versie van 'Tight Connection' op de bootleg 'The Supper Club Soundboards' en er zijn nog talloze andere versies te noemen die mijn kippenvel bezorgen. Maar op dit album heb ik eigenlijk meer zin om de knop van de versterker uit te drukken en de muziek plots te laten stoppen. De Dylan die ooit zo'n taalvirtuoos en geweldige componist was lijkt in een ver verleden te zijn verdwenen. Ik heb op dit moment een hekel aan dit album en dat mogen jullie weten ook. Is er dan niets positiefs aan dit album? Nee, 'Dark Eyes' blijft altijd nog over. Een nummer waar ik bereid voor ben om 'Self Portrait, 'Knocked Out Loaded' en 'Empire Burlesque' van voor naar achter te beluisteren alleen om dit pareltje te horen. 'Dark Eyes' maakt de rest van dut album meer dan goed. Dylan bewijst dat ie het nog in zich heeft.

Cijfer: ondanks 'Dark Eyes' een 4

Vergeet niet het berciht hieronder te lezen.          

woensdag 3 september 2014

Facebookpagina

Omdat ik graag m'n persoonlijke Facebook en dingen omtrent deze blog gescheiden wil houden, heb ik een aparte pagina aangemaakt, zie hier. Als je me via Facebook wil bereiken, of op de hoogte wil blijven van updates kun je het beste deze pagina volgen. Als je de pagina 'liked' komen nieuwe berichten op je tijdlijn te staan. Vergeet niet het stuk hieronder te lezen.

Gedachten over Dylan #6: Alweer!

Ik zit weer in een periode dat ik weinig naar Dylan luister. Dit is nu al de tweede keer in een zeer
korte tijd. Waardoor het komt weet ik niet. Zoals ik gezegd heb ben ik gisteren na schooltijd langs 'Vinyl and More' geweest. Ik heb hopend dat het gevoel terug zou komen naar een nieuwe plaat van Dylan gegraven, maar tevergeefs. Wat er stond had ik al, of was te duur. Ik ben niet ontevreden naar huis gegaan, verre van zelfs. Ik heb weer vier nieuwe platen erbij en dat is nooit mis. Maar Dylans muziek heeft me in moeilijke, of leuke tijden altijd geholpen en dan is nu het gevoel ineens weg. Toen ik in een ander deel van deze serie zei dat ik bijna niet meer naar Dylan luisterde kreeg ik een reactie van een trouwe lezer  van deze blog dat het misschien een idee was om een tijd meer naar andere muziek te luisteren dan naar Dylan. Ik heb een aantal dagen niet naar Dylan geluisterd en veel J.J. Cale en U2 gedraaid en langzaam maar zeker kwam het gevoel weer terug. Ik heb voor het laatst 'Real Live' geluisterd en dat was voor een stuk op dit blog, sindsdien is er geen naald op het werk van Dylan gevallen. Ik ben nog maar bijna vijftien en ben dus nog volop bezig om allerlei soorten muziek te ontdekken en vinyl te verzamelen. Er is sinds die grote verandering in 2008 enorm veel muziek bijgekomen en ik luister lang niet alleen naar Dylan. Misschien is het dus ook wel goed om even afstand te nemen van zijn muziek en over een aantal dagen weer een keer 'Blood On The Tracks' te luisteren.  Tot die tijd staat er genoeg andere muziek in de platenkast en ben ik nog wel even zoet.

De afbeelding heeft verder niets met dit bericht te maken. ik wil gewoon even laten zien dat Dylan niet alleen goed is in muziek maken.   

maandag 1 september 2014

Op de draaitafel #9: 'Parsley, Sage, Rosemary And Thyme' - Simon & Garfunkel

Een aantal weken terug zag ik dit album voor slechts een euro in de bakken van het kringloop staan.
Ik heb hem toen gelijk gekocht, want vaak eindigen albums als deze in de duurdere categorie van het kringloop. De muziek van Simon & Garfunkel betekent veel voor me. Ik luister bijna net zolang naar hun muziek als Dylan en daardoor ken ik iedere liedje door en door. Dit album ken ik al heel lang, maar, tot die aantal weken terug, stond hij nog niet in de kast. Ik ben heel trots op het plekje wat dit album inneemt, want dit is misschien wel het beste album wat ze ooit gemaakt hebben. Het begint al bij de prachtige bewerking van het wereldberoemde eeuwenoude lied 'Scarborough Fair/Canticle'. Hun stemmen blenden als geen ander en bij de stukken dat ze in canon zingen schiet al het haar op m'n lijf omhoog. Of 'Homeward Bound' dat perfect het gevoel van heimwee beschrijft. En natuurlijk niet te vergeten 'ASimple Desultory Philippic' wat een hele grote knipoog naar Bob Dylan is. Ze bezitten het totaalplaatje, twee prachtige stemmen, een geweldige componist en het vermogen om naadloos synchroon, maar ook in solo te kunnen zingen. De producer Bob Johnston heeft dit maximaal uit ze gehaald, dat mag ook wel voor een producer die veel albums van Dylan heeft geproduceerd. Het nummer 'For Emily, Whenever I May Find Her' vind ik het beste van het album, zonder een speciale reden. Dit nummer raakt me gewoon enorm, misschien weet ik over een paar jaar wel waarom. Ik kan niet genoeg over dit album zeggen. De twee dingen die ik jullie wil meegeven zijn: Koop het album en laat je overdonderen door deze klassieker.

Vandaag ga ik weer wat nieuw vinyl scoren. Vrijdag zal er een album uit deze vondst besproken worden.        

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...