zondag 31 augustus 2014

Gedachten over Dylan #5: De laatse middag

Nog een dag en dan moet ik naar school. Eigenlijk heb ik er wel zin in, die ellenlange dagen
thuiszitten is maar voor een paar weken leuk. Ik vul m'n laatste middag niet in met lp's luisteren. Nee, ik kreeg gisteren een mail met de tip de bootleg 'Blue Eyed Boston Boy' eens te luisteren. Mede omdat ik in de vorige 'Abum voor Album' gezegd heb dat 'Ballad Of A Thin Man' bij mij altijd door merg en been gaat. Na een half uur werk, de bootleg branden en de hoesjes uitprinten, zit hij in de cd-speler.  Met deze versie van 'Ballad Of A Thin Man' die op dit liveconcert uit 1994 staat is dat niet anders. Morgen moet ik pas laat op school zijn. Ik denk dat ik ervoor, of erna nog even de lokale platenzaak 'Vinyl And More' instap. 'Boy' van U2, 'The Wall' van Pink Floyd en, als ze hem hebben, 'The Basement Tapes' van Bob Dylan natuurlijk, staan op het verlanglijstje. Ik moet voorbereid op 4 november de complete Basement Tapes kopen natuurlijk. In een eerder deel van deze serie heb ik al gezegd hoe ik van deze plaat geniet. Toch is het me nog niet gelukt om hem op lp te scoren. Of ik nou op de verkeerde momenten platenzaken ben binnengegaan, of toch niet door alle bakken op rommelmarkten gegraafd heb, ik weet het niet. Ik hoop dat ik morgen met deze lp onder m'n arm de winkel uitloop en op de fiets naar huis stap. Ondertussen klinkt de bootleg op de achtergrond, eigenlijk wil ik dit niet. Zo door het schrijven heen hoor ik hem maar half. Vandaag en morgen is er geen tijd. Maar overmorgen moet ik om m'n bed gaan liggen, m'n ogen sluiten en bewust luisteren, dan kan ik mijn oordeel pas vellen. Al weet ik nu al dat het waarschijnlijk erg positief wordt.Ik vraag me af hoe het geweest moet zijn om Dylan vroeger op het podium hebben zien staan. Ik heb Dylan 1 keer live gezien, een jaar terug weer al bijna. Maar nooit heb ik hem echt in de legendarische era's van zijn carrière gezien, al vond ik 2013 en 2014 een erg goed tour jaar. Maar het zou toch tof zijn geweest om te kunnen zeggen: 'Ja, ik heb Dylan z'n gitaar voor het eerst zien inpluggen, of ik heb hem vier uur met een wit geschminkt gezicht zien spelen, of ik was er bij toen de bootleg 'Blue Eyed Boston' werd opgenomen'. Helaas heb ik geen tijdmachine en kan ik niet in die menigte vol mensen staan. Het enigste wat ik kan doen is erover dromen en me inbeelden dat ik wel in die menigte sta. 'All I Have To Do Is Dream' zoals die legendarische zin in het lied van The Everly Brothers luidt. Enfin, ik ben nog wel een middag zoet met 'Blue Eyed Boston Boy'.               
 

zaterdag 30 augustus 2014

Blogschema

Inmiddels is min schoolrooster bekend. Ik zal proberen om voor de vaste series dagen af te spreken wanneer ik ze op de blog zet. Voor de losse stukje kan ik niet echt vaste dagen af spreken, dit zal afhangen op welke dagen ik het het minste druk heb en wanneer ik iets nieuw te vertellen heb. Als je dus van ieder bericht op de hoogte wil blijven kun je het beste eens per dag m'n blog checken. Totdat ik een nieuw rooster heb zal dit schema aanhouden.

Maandag - 'Op de draaitafel'
Woensdag - 'Gedachten over Dylan'
Donderdag - 'Album voor album'
Vrijdag - 'Op de draaitafel'
Zaterdag - 'Album voor Album'







Op de draaitafel #8: Art Blakey And The Jazz Messengers - Moanin'

Dit album wordt algemeen gezien als een van Blue Note's beste. Met een van de succesvolste jazzsingels 'Moanin'' en niet alleen een geweldige drummer, maar ook orkestleider Art Blakey. Een album wat overloopt van talent en plezier in het muziek maken. Gevuld met de sax va Benny Golson, met de trompet van Lee Morgan, met de piano van Bobby Timons en natuurlijk niet te vergeten de bass van Jymie Merrit. Stuk voor stuk zijn dit genieën in wat ze doen, genaamd The Jazz Messengers. Natuurlijk bezit ik niet al het geld van de wereld en was ik in Concerto toegewezen op de heruitgave van 'Wax Time Vinyl'. Ik mis de originele hoes, de Liner Notes, maar de geluidskwaliteit is uitermate goed. Als nooit te voren hoorde ik het authentieke Blue Note jazzgeluid op een lp die niet grijsgedraaid is, vol met krassen en dus eigenlijk z'n beste tijd heeft gehad. Wat ik soms mis in de soort jazz die bijvoorbeeld: Glenn Miller en Dave Brubeck maken, is de losbandigheid. Het geluid van het plezier, het geluid van het ultieme staaltje jazz en waar niet op een noot die verkeerd wordt gespeeld wordt gekeken. Dat geluid hoor je wel terug op deze lp, artiesten die, vaak om dat ze zwart waren, niet een contract kregen bij een groot label als 'Rca', en daarom bij , wat het grootste jazzlabel ooit zou worden, aanklopten. Ik hoor de misère die er in die tijd voor de Afro-Amerikanen speelde, dat de muziek die ze maakten, welk genre dan ook, een van de weinige lichtpuntjes in hun leven was. Van het moment dat de naald op kant 1 valt tot hij het einde van kant twee bereikt, zie je de glimlach van de artiesten voor je, wat een plezier en kracht ze uit deze muziek haalden. Wat is jazz toch een mooi genre. Deze plaat is voor iedere bui goed, of je nou moe, boos of blij bent. Als ik in één woord dit album zou moeten samenvatten is het: jazz. Dat ene kleine woordje vat het hele album samen.      

vrijdag 29 augustus 2014

Bob Dylan album voor album #24: Real Live

Algemene informatie:

Releasedatum: 29 november 1984
Opnamedata: Regens midden 1984
Duur: 50:15
Producer: Glyn Johns

Vandaag is 'Real Live' het beste livealbum van Dylan, met de nadruk op vandaag, eigenlijk vind ik dit album maar niks. Ik heb eigenlijk altijd gevonden dat dit album gewoon een poging van CBS was om weer wat geld uit Dylan te trekken en dan maar een livealbum uit te brengen van matige kwaliteit. Dit gevoel kwam vooral doordat de producer van dit album voor mij compleet onbekend is. Maar nu ik hem vandaag na een lange tijd weer eens luister ben ik positief verrast. 'I and I' is prachtig op z'n eigen manier, totaal anders dan het album, maar in een positieve manier. Een euforisch nummer met een prachtig stemgeluid. Met in het refrein een reggaeachtig orgeltje. Toch is bij ieder nummer weer die commerciële toon te horen. Het gaat nog wat worden als 'Empire Burlesque' behandeld gaat worden. Ik vind het fijn dat Dylan toch de akoestische nummers in ere laat en er geen poespas aan toe heeft gevoegd. Ik zeg niet dat ik het niet fijn vind als Dylan z'n nummers in een compleet ander jasje stopt, integendeel. Vaak vind ik deze versie minstens zo mooi als het origineel. Maar nu ben ik moe van het niets doen en wil ik gewoon de oude vertrouwde 'Girl from The North Country' horen, al is het met een compleet andere stemgeluid. 'License To Kill' is redelijk trouw aan het album. Al is weer dat stemgeluid te horen, wat misschien ietwat nonchalant aandoet. Als Dylan mag je nonchalant zingen. Tenminste als hij het op de manier doet die ik mooi vind, dat doet hij hier uitermate. Toch blijf ik het gevoel houden alsof k naar een bootleg luister, de geluidskwaliteit is namelijk niet al te goed. Tenminste de lp, de cd heb ik nog niet geluisterd. Oh ja, die cd dat Dylan 30 jaar een contract bij Columbia had, als we 'Planet Waves' ook als Columbia rekenen, en die rode plastic hoes. Wat een herinneringen die door m'n hoofd spoken als ik aan die series cd's denk. Laten we nu niet 'memory lane' opgaan, het gaat om het album. 'Tangled Up In Blue' met aangepaste tekst, normaal vind ik de vernieuwende Dylan geweldig, maar, zoals ik al gezegd heb, heb ik behoefte aan een versie die trouw blijft aan de originele. Oh, nou klink ik net een anti-Dylannoloog. Een Dylanminimalist dus, als dat een woord is. Een elektrische 'Master Of War', wat een verschil. Oh ja, ondertussen heb ik alweer behoefte aan een vernieuwende Dylan. 'Ballad of A Thin Man' gaat bij mij altijd door merg en been, welke versie dan ook. Al is deze versie wel weer even wennen. En dan eindelijk, als afsluiter, 'Tombstone Blues'. Dylan gaat letterlijk helemaal los.

Vandaag was een rare dag, zo ook deze luistersessie. Ik moet nog steeds wennen aan dit album, al ken ik hem al redelijk lang.
          
Cijfer: 7,5

donderdag 28 augustus 2014

Nummer van de dag: Ridin' Home

Toen ik daarnet naar de lp 'Really' van JJ Cale aan het luisteren was, kon ik niets anders dan dit nummer met jullie delen. In het bericht hieronder kun je lezen wat het plan van aanpak is met dit blog wanneer ik weer naar school moet. Ik vind het niet leuk, maar school komt nog steeds op de eerste plaats.

Het loopt op z'n eind

Gisteren verscheen er op de 'Rolling Stone' een voorproefje van de nieuwe 'Bootleg Series'. Een
alternatieve versie van het nummer 'Odds and Edds'. De kwaliteit van streamen is natuurlijk lang niet zo goed als ie uiteindelijk op het album zal verschijnen, maar er is duidelijk te horen dat er zeker een vooruitgang is geboekt op de ontelbare bootlegs die verschenen zijn van deze wereldberoemde sessie. Ik weet nog steeds niet met welke versie ik de vierde november de platenzaak zal uitlopen.

De vakantie loopt op z'n eind. Nog vier dagen en dan zit ik weer in de schoolbanken. De zee van vrije tijd is dus voorlopig afgelopen. Dat betekent dat er minder tijd is om muziek te luisteren en dus ook minder tijd om albums die ik besproken wil hebben op dit blog kritisch te beluisteren. 'Album voor Album' is nog lang niet op z'n eind en er zijn nog talloze 'Gedachten over Dylan' te bedenken. Maar de frequentie waarmee deze series op dit blog komen zal een beetje naar benden gaan. Er gaat altijd veel tijd zitten in deze series en die tijd zal meer in leren een huiswerk maken gaan zitten. Ik zal proberen om wel nog een bericht eens in de 1, 2 dagen te schrijven. Op zaterdag verschijnt er sowieso altijd een 'Album voor Album' en doordeweeks een 'Op de draaitafel'. 'Gedachten over Dylan' zal verschijnen als ik er tijd en zin in heb, dat zal afhangen hoe m'n schoolrooster in elkaar zit. De dagen die over zijn zal ik besteden aan losse stukjes, over een nummer, een platenzoeksessie, of gewoon iets wat ik wil vertellen. Als ik het een tijd erg druk heb zal de serie 'Songtekst van de dag' weer voor een tijdje ingezet worden. Nu nog maar genieten van de laatste paar dagen dat ik vrij heb.              

woensdag 27 augustus 2014

The Bootleg Series Vol. 11: The Basement Tapes Complete / Raw

Gisteravond zag ik tot mijn verbazing dat er een nieuwe 'Bootleg Series' zit aan te komen. 'The Basement Tapes Complete'. Wel 6 cd's met 138 nummers. Ook komt er nog een soort van samenvatting van dit album met 38 nummers, die tevens op vinyl verschijnt. Het punt is dat mijn budget eigenlijk veel te klein is om de volledige cd-set te kopen. Ik moet dus keuzes maken. M'n verlanglijstje van platen even een stuk inkorten en sparen, heel veel sparen. Ik had veel liever gezin dat voor de prijs die de cd-set gaat kosten, een vinylversie zou komen. Ik snap natuurlijk wel dat in de productiekosten dit veel te duur zou zin om voor de consument een betaalbare prijs te bieden. Maar nu zijn vinylliefhebbers, zoals ik, toegewezen op een veel mindere schat van ongehoord materiaal. Misschien daalt, zoals met het vorige deel, de prijs nog erg in de platenzaak van Nederland. En dan koop ik de cd-set en misschien in een verre toekomst de ingekorte vinylversie. Waarschijnlijk is deze aankomende uitgave de reden dat er nog steeds geen officiële datum is gekomen waarop 'Shadows In The Night' zal verschijnen. Er werd gezegd eind augustus, maar daar zitten we al midden in. Nu wordt er gezegd eind 2014, maar dan komt de nieuwe 'Bootleg Series'. Misschien, ik hoop het niet, is Dylan wel niet tevreden over het resultaat en komt er helemaal geen hommage voor Frank Sinatra, al is er ook nog steeds niet bekend of het album alleen maar Frank Sinatra covers zal bevatten. Enfin, ik kijk uit naar 4 november, dat is zeker.        

dinsdag 26 augustus 2014

Bob Dylan album voor album #23: Infidels

Algemene informatie:

Releasedatum: 27 oktober 1983
Opnamedata: april - mei 1983
Producer: Bob Dylan, Mark Knopfler
Duur: 41:39

Ja, 'Infidels' wat een plaat. Het afscheid van de gospel en het opnieuw verwelkomen van het protest.
En dat is nou juist hetgeen wat deze plaat zo ijzersterk maakt. Diepgaande teksten zoals 'Neigborhoud Bully' wat over Israël gaat. En 'Jokerman' waar je niet van weet of het nou over God, Jezus, of Dylan zelf gaat. Doordat Dylan wat meer ruimte aan zichzelf geeft en niet meer perse vindt dat het over het geloof moet gaan, gaan de teksten in kwaliteit zeer omhoog. De eenlagigheid van de teksten, waar mensen bij 'Saved' en 'Shot Of Love' over vielen, is compleet weg. Er is ruimte voor kritiek op mensen, en ruimte voor zingen over zijn geloof. Nee, deze plaat ken ik nog niet ontzettend lang en heb er ook niet zo'n persoonlijke band mee als zijn christelijke platen. Daarom geniet ik niet zo van deze plaat als van 'Saved' of 'Shot Of Love'. Soms zijn de nummers overgeproduceerd en heb ik het gevoel dat Dylan steeds meer naar de commerciële kant opgaat. Wat bij de opvolger verre van goed uitpakte. Maar als ik dan 'I and I' hoor heb ik het gevoel alsof ik in het het diepste van Dylans ziel kijk, al heb ik geen idee waar het over gaat. En 'License  To Kill' is geweldig, omdat ik weet dat het over de kruisiging van Jezus door de ogen van zijn moeder Maria gaat, maar iemand anders kan zijn eigen interpetatie eraan geven. En dan gaat  de tekst misschien wel over een topcrimineel. Nog een van de sterke kanten is het prachtige gitaarspel van Mark Knopfler natuurlijk. Dylan heeft hem als het ware een publiek gegeven met 'Slow Train Coming' en in de tussentijd boekte hij met zijn groep Dire Straits groot succes. Maar het succes was hem niet naar de bol gestegen en ziet nog steeds in dat op een album van een van grootse muzikanten ooit een grote eer is.

Ik luister niet vaak naar deze plaat. Maar als ik er dan, na een week of 4, de naald op leg, dan ben ik overweldigd door dit geweldig staaltje muziek.

Cijfer: 8                 

zondag 24 augustus 2014

Op de draaitafel #7: War- U2

'War' is het derde studioalbum van U2. Integendeel tot hun debuutalbum 'Boy' werd hun tweede
studioalbum 'October' lang niet door iedereen goed ontvangen. Dit kwam vooral omdat de religieuze boodschap zo dik op de teksten lag dat er geen ruimte meer voor een eigen invul aan was. Met 'War' is de groep meer de politieke kant opgegaan met, zoals de titel al doet denken, een hevige kritiek op oorlog. Doordat de boodschap hevig en krachtig is, is dit album dan ook ijzersterk. Niet alleen tekstueel, maar vooral de gitarist' The Edge' komt er goed op uit. Er is veel ruimte voor zijn kleine en soms ook wat langere solo's.  Het openingsnummer 'Sunday Bloody Sunday' is een nummer wat 'The Edge' zelf geschreven heeft. Hij was boos op Bono doordat hij vond dat zijn schrijfkwaliteiten onderdeden in vergelijking met vroeger. Om zijn frustratie kwijt te kunnen gebruikte hij als inspiratie de oorlog tussen Engeland en Ierland. Vandaar ook de titel, Het 'Bloody Sunday Incident' waar Engelse troepen ongewapende protesteeders die opkwamen voor de Burgelijke rechten in koele bloede afschoten. Doordat veel mensen dit als gegronde kritiek op Engeland zagen werd het nummer als singel erg populair. Andere zeiden weer dat het te Iers-nationalistisch was. 'New Year's Day was origineel bedoeld als een liefdeslied voor de vrouw van Bono en misschien wel als opvolger op het nummer 'Tomorrow' wat over de dood en begrafenis van zijn moeder ging. Maar uiteindelijk kwam Bono uit op een tekst die over de Poolse solidaire protestgroep  ging. Een groep die, soms erg gewelddadig, tegen het communistische regiem van Polen protesteerde. Bono zei dat dit nummer niet bedoeld was als een popnummer die in de top-100 zou staan.Hij vond dat de echte betekenis van het nummer niet begrepen is doordat het veelvuldig op de radio een feesten werd gedraaid. Dit zijn de twee nummers waar ik wat dieper op in wilde gaan, omdat deze nummer een goed middel zijn geweest om oorlog te bestrijden. Ze geven aan dat het soms niet ander kan om geweld met geweld op te lossen, maar je met muziek en ongewelddadig protest ook veel kunt verzetten tegen de mensen die achter die verschrikkelijke oorlogen zitten. De inhoud van deze nummers is ook te vinden in de rest van de steengoede nummers van de plaat. Bijvoorbeeld: 'Surrender', of 'Like A Song'. Ik ben blij op deze lp in mijn collectie te mogen verwelkomen en de boodschap uit de teksten, maar ook de muzikale gedeeltes van het album zijn ijzersterk. Kortom: een geweldig album.               

zaterdag 23 augustus 2014

Gedachten over Dylan #4: Uitgekeken op Dylan?

De afgelopen dagen zijn er geen berichten over Dylan verschenen. Ik zit nog steeds in de rare periode
dat ik niet echt veel behoefte aan bepaald albums of nummers heb. Toch heeft de platenspeler overuren gedraaid met allemaal nieuwe lp's die gekocht zijn. Ik heb me veel afgevraagd wat nou de oorzaak kan zijn dat Dylan niet zoveel gedraaid is. Ben ik uitgekeken op Dylan? Nee, dat niet . Ik kan niet wachten totdat er eindelijk officieel een releasedatum voor 'Shadows In The Night' komt en kijk nog touw op allerlei Dylan-gerelateerde websites. Misschien is het ook wel even goed om afstand te nemen van zijn muziek. Er is zoveel andere muziek die nog ontdekt moet worden en er is nog geen einde gekomen aan de lp's waar ik naar opzoek ben. Dylan staat op dit lijstje. En als ik dan weer eens de naald op wat nieuws van Dylan kan leggen komt het gevoel vast wel terug. In een reactie op de laatste 'Gedachten over Dylan' schreef een trouwe lezer van deze blog dat het gevoel na verloop van tijd vast wel weer terug komt en misschien zelfs heviger dan ooit. En ja, het gevoel is al een beetje aan het terugkomen. 'Highway 61 Revisited' leek bijna onweerstaanbaar om even te draaien. Maar vandaag is er geen tijd voor. De nieuwe lp's moeten nog een aantal keer beluisterd worden voor een flink aantal nieuwe Óp de draaitafel' en vanavond ga ik naar een concert van Matthew Ward. Een van de grondleggers ven een subgenre in Gospelmuziek 'Jesusmusic' genaamd. En net als met Buddy Greene zeer bekend in Amerika. Ik weet niet hoeveel mensen er komen, of  de stem die hij vroeger had nog steeds zo prachtig klinkt als ie was, hij heeft namelijk kanker gehad, en of ik er tevreden buiten ga lopen. Veel zin heb ik wel. En als ik morgen slaapdronken m'n bed uitkom en onder de douche kruip, weet ik zeker dat 'Highway 61 Revisited'op de achtergrond draait en ik uit volle borst meezing.          

vrijdag 22 augustus 2014

Een geslaagde zoeksessie

Vandaag ben ik ongeveer 2 uur op platenjacht geweest. Eerst naar de lokale platenzaak 'Vinyl and
More' waar ik lang getwijfeld heb tussen de lp 'War' van U2 en 'Ocean Boulevard' van Eric Clapton. Uiteindelijk is het U2 geworden. Eigenlijk kon ik ook iet anders, want ik ben al een tijd naar deze lp opzoek. Ik had net niet genoeg geld over om daar nog een lp die ik graag wilde kon kopen. Maar nog ruim genoeg om met minstens een lp het kringloop uit te lopen. Ik stapte op m'n fiets en ja hoor, het begon  keihard te regenen. Na een tijd gewacht te hebben besloot ik toch maar een nat pak op te lopen. Toen ik daar aankwam zag ik 'Another Ticket' van Eric Clapton. Het is lang niet het beste werk van Clapton, maar voor die paar euro ben ik er zeer tevreden mee. Er is altijd twijfel geweest of Clapton wel of niet gelovig is, maar dit album zit vol met christelijke verwijzingen. Ik hoop het oprecht. Het natte pak heb ik voor deze twee aanwinsten meer dan over.

Lang niet alle lp's die ik de afgelopen tijd gekocht heb zijn besproken. Dat zal nog een lange tijd duren denk ik. 'War'zal sowieso snel besproken worden. 'Another Ticket' moet ik nog even over nadenken. 

donderdag 21 augustus 2014

Op de draaitafel #6: Naturally - J.J. Cale

Dit album is misschien wel een van de meest invloedrijke albums aller tijden. Niet dat J.J. Cale
miljoenen albums verkocht heeft en altijd voor uitverkochte zalen optrad. Maar doordat Cale begonnen is met muziek maken zijn veel artiesten beïnvloed in de manier hoe ze muziek maken. Er is niet voor niets recent een tribute-album verschenen met artiesten als Eric Clapton, Mark Knopfler en Willie Nelson. Het album is getekend door een 'layback' stijl met vele genres. Country, Blues, Gospel en zelfs Jazz. Doordat dit album een soort van cocktail van stijlen is, is ie uniek en is er geen één album wat hierop lijkt. Nou, misschien heeft Tonny Joe Bennet ook wat weg van Cale. Ik moet zeggen dat ik hooguit vier keer de naald op dit album heb gelegd. Dit is ook geen album waar ik altijd zin in heb. Ik moet in een relaxte bui zijn en niets aan m'n hoofd hebben. Ondanks dit alles is dit album van zeer hoog niveau en is dit album als het ware de geboorte van wat velen een blueslegende noemen. Door het nummer 'Call Me The Breeze' is hem de term 'The Breeze' aangesmeerd. Als je naar zijn unieke stem luistert lijkt het soms ook net alsof het een briesje van de wind is; hij gebruikt zijn stem bewust heel zacht en doordat hij dit zo knap doet heeft hij een prachtige stem. Je zou als kritiekpuntje kunnen hebben dat de teksten eenlagig zijn en er geen filosofische boodschap achter schuilt. Maar soms is het het beste om gewoon te zingen over de normaalste zaken van het leven, zo kom je bij veel mensen binnen. Ach, er is zoveel te zeggen over dit album. Het enige wat ik nog wil meebrengen: Geen enkele platencollectie is compleet zonder dit prachtige album.

woensdag 20 augustus 2014

Bob Dylan album voor album #22: Shot Of Love

Algemene informatie:

Releasedatum: 10 augustus 1981'
Opnamedata: maart - mei 1981
Duur: 40:15
Producer: Chuck Plotkin en Bob Dylan

 Shot Of Love' heb ik in de zelfde luistersessie als 'Saved' voor het eerst gehoord. Eigenlijk hangt aan
deze plaat dus een beetje hetzelfde verhaal. Ik was 8 jaar, had bijna geen muzieksmaak, enz.  enz. Maar toen de cd naar binnen schoof en ik de stem van Dylan hoorde, begon als het ware een hobby die meer dan 6,5 jaar een belangrijk deel van mijn leven uitmaakt en ik eindelijk een verzameling kon beginnen waar ik niet na een half jaar interesse in verloor. Eigenlijk wil ik net als 'Saved' niet ingaan op teksten, nummers of wat dan ook. Ik wil verder borduren op het verhaal waar ik met 'Saved' aan begonnen ben. Waar was ik gebleven? Oh ja, de liefde voor muziek begon. In die 6,5 jaar sinds dat mijn liefde voor muziek begon is veel veranderd. Ik kon doordat ik veel naar muziek luisterde en films keek op m'n tiende Engels volgen en redelijk goed spreken. daarvoor luisterde ik niet naar de boodschap in nummers. Als er maar iets hard op een album stond was het al gauw goed. Maar toen ik Dylan fameuze teksten begon te begrijpen, vond ik op veel vragen antwoord. Doordat ik compleet anders in elkaar zit dan andere kinderen van mijn leeftijd, begon ik als snel met vragen aan mezelf te stellen. Dylan en andere muziek gaven daar vaak precies de goede antwoorden op. Ik ontdekte dat er meer albums bestonden dan 'Shot Of Love' en besefte me hoezeer ik me tekort had gedaan door niet naar andere periodes uit Dylans oeuvre te luisteren. Maar toch, ieder keer al ik 'Shot Of Love' opzet denk ik weer terug aan die tijd en hoe snel ik hem door en door kende. Ik weet precies welke noot komt, welk nummer er opvolgt.Daarom durf ik me niet te laten beïnvloeden door zoveel beroemde muziekcritici die 'Shot Of Love' tot op het bot afkraken en eigenlijk snap ik volledig dat Dylan veel beter kan dan dit. Maar door mijn verhaal wat erachter schuilt geniet ik van deze plaat op een manier die ik met geen enkele andere heb.

Cijfer: je raadt het al, een 10            

dinsdag 19 augustus 2014

Huishoudelijke mededelingen

Ik heb inmiddels via de mail een aantal luistertips ontvangen, waarvoor veel dank. Het mysterie is
ondertussen ook opgelost, ik kreeg een persoonlijk mailtje van Nico Dijkshoorn waarin hij meldde dat hij degene was die het Twitterbericht geplaatst heeft. Leuk natuurlijk om te lezen dat een bekende Nederlander op mijn blog gestuit is. Ik ben volop bezig met de nieuwe 'Album voor album'. Morgen zal het nieuwe deel op de blog verschijnen. Eerst moet ik nog een keer, of twee keer aandachtig naar 'Shot Of Love' luisteren. De nieuwe 'Op de draaitafel' zal waarschijnlijk donderdag, of vrijdag verschijnen. 'Naturally' van J.J. Cale zal dan behandeld worden. De foto bij dit bericht kon ik jullie niet onthouden. Dylan loopt in Rio en stuit op een fan, leuk toch.     

zondag 17 augustus 2014

Gedachten over Dylan #3: Terwijl ik naar 'The Basement Tapes' luister

De laatste tijd luister ik wat minder naar Dylan dan anders. Dat komt door verschillenden redenen: Ik
heb de laatste tijd veel lp's gekocht, maar geen één daarvan is Dylan en ik heb de laatste dagen niet echt behoefte aan een bepaald nummer, of album. Het concert van woensdag heeft ervoor gezorgd dat ik weer een keer aandachtig naar 'The Basement Tapes' aan het luisteren ben. Dit is niet de Dylan waar ik altijd graag naar luister en ik vind dat bepaalde bootlegs deze zogenaamde tapes beter hebben neergezet dan de officiële cd. Maar toch, heb ik geen één negatief woord voor deze Dylan. Stiekem hoopte ik dat bij de vorige zoeksessie in het kringloop heel misschien de plaat van 'The Basement Tapes' er zou tussenzitten en nog onwaarschijnlijker voor een schappelijke prijs, maar tevergeefs. Sterker nog, er was helemaal geen Dylan. Ondanks de overweldigende indruk van dit album heb ik nog steeds geen plaat van Dylan gevonden die ik vanmiddag wil luisteren.  Het wordt tijd dat ik eens wat nieuws van Dylan op de kop tik, al is het maar een boekje. Dan kan ik eindelijk weer een nieuwe Dylanervaring opdoen, maar tot die tijd weet ik niet wat ik moet draaien, misschien heeft een van jullie een suggestie? Wat een lol moet ze met elkaar gehad hebben in het 'Big Pink' house. een groepje mannen die muziek maken, maar vooral een hoop lol met elkaar hebben. Dat valt op dit album terug te vinden. Eigenlijk zou ik later een reis naar Amerika moeten maken en bepaalde plekken opzoeken die belangrijk zijn geweest in het ontstaan van muziek.: Graceland, Big Pink, Carnegie Hall, Newport, The Johnny Cash House en nog veel meer plekken. Dat zou geweldig zijn. Maar ik weet nog steeds niet waar ik naar moet luisteren. Misschien maak ik wel een afspeellijst van de nummers van het afgelopen concert in hun originele uitvoering. Of zet ik 'Biograph' op en spring van de ene Dylan naar de andere. Misschien moet ik maar voor het stukje Dylan in de kast  gaan staan en er zomaar wat uitpakken. En, ook als ik tegenzin voel, de plaat opzetten.

Nog even een korte vraag: Gisteren heeft iemand, waarschijnlijk op twitter, een bericht geplaatst waardoor er een significant aantal nieuwe lezers bij is gekomen. Als iemand weet wie dit gedaan heeft, zou je dat dan aan me willen laten weten via een reactie op dit bericht, of een mailtje naar : marnixdeboer@hotmail.com? Dan kan ik hem of haar bedanken. Bij voorbaat dank!

zaterdag 16 augustus 2014

A Tribute to Bob Dylan: Tweede set

Na een 15 minuten en een aantal gratis drankjes gingen m'n vader en ik weet terug naar het noord balkon.
Niet veel later liep de cabaretier Dolf Jansen op. Hij zong zijn versie van het nummer 'Taking New Bob Dylan'  van Loudon Wainwright. Ik kende dit nummer natuurlijk wel, maar het was alweer opgeslagen in een herinnering die niet vaak naar bovenkomt. Natuurlijk is dit nummer een prachtige hommage aan Dylan en die kop van Dolf maakte het alleen maar amusanter. En toen kwam een van de hoogtepunten van de avond: Anne Soldaat, de gitarist van Tim Knol, met 'Days Of 49'. Niet een nummer van Dylan, maar een nummer wat hij vertolkt heeft op 'Self Portrait'. Alles klinkt beter met een gitaar, helemaal als ie elektrisch is. Daar was ik toen mijn liefde voor Dylan begon van overtuigd. Toen Anne na ieder couplet losging op z'n gitaar en me deed denken aan de solo's van Eric Clapton, was ik voor die paar minuten weer overtuigd van die stelling. Het enige kritiekpuntje wat ik heb: had toch de 10 coupletten helemaal gedaan En toen kwam het nummer waar we al een klein voorproefje van hadden gehad bij Knevel & van den Brink: Nico Dijkshoorn en Tim met 'Most Of The Time'. Nico opende het nummer met een echt Nico Dijkshoorn verhaal/gedicht. Toen eenmaal de  rauwe stem van Nico begon met zingen was ik verkocht. Eigenlijk had ik gehoopt dat Tim ook een coupletje mocht zingen, maar dit nummer is niet bedoeld als een duet, nee, zo was het goed genoeg. In een reactie op deel 1 van deze bespreking werd gezegd dat met Nico bijna niet te praten valt over Dylan in zijn 'Born again' periode en de verwijzingen die in latere nummers te vinden zijn, hier ben ik het helemaal mee eens, maar hij kan wel een prachtige Dylancover neerzetten. En toen begon de ellende. Het publiek wat rechtsachter van het podium zat kon Tim niet horen. Tim werd van alles verweten en dat kleine onderdeel van het publiek begon te roepen en tieren en een klein aantal mensen verliet de zaal. Tim werd lichtelijk geirriteerd en op een gegeven moment zelfs boos en het bleek dat Dylan een groot voorbeeld voor hem is, want het leek bijna alsof ik in het publiek van het 'Judasconcert' ín 1966 zat. Maar gelukkig liet hij zich niet uit zijn concentratie trekken en zette hij een prachtige 'The Man In Me' neer. En aan de mensen die de zaal met een zuur gezicht de zaal hebben verlaten: jullie hebben een geweldige avond gemist. Ik heb een hekel aan de persoonlijkheid en daardoor ook de muziek van David Bowie,maar het enigste nummer wat hij geschreven heeft dat me raakt is 'Song For Bob Dylan'. Bent Van Looy zette als een ervaren entertainer het hele publiek op stelten en gebruikte hij daarvoor het hele podium. En toen kwam eindelijk Ernst weer het podium op gelopen en zetten zijn goede vertaling van 'Deselation row' neer. Hij had wel de moed om hem helemaal volledig te spelen.  De domineeszoon Leo Blokhuis kwam daarna in een chique pak het podium opgelopen. Natuurlijk moest hij weer over zijn traumatische jeugd vertellen en de naam van Jezus een paar keer oneervol gebruiken. Het lijkt wel alsof hij,ondanks zijn droombaan en prachtige hobby, zijn verleden niet achter zich kan laten. En als je niets met Dylan hebt, waarom kom je dan naar deze avond? van mij had hij in zijn massieve muziekcollectie thuis mogen blijven. Gelukkig had hij wel een goed woord voor 'Slow Train Coming' over, maar Dylan live is natuurlijk weer geen pretje. De grote band samen met Henk Hofstede met 'I'll Be Your Baby Tonight' maakte dit gelukkig weer goed. Toen eenmaal clown Freek de Jonge, in een glimmend pak, het podium opliep en een compleet geïmproviseerd stukje opzette, waar hij de zogenaamde akoestiek van het concertgebouw en het boe-roepende publiek in de zeik nam. Hij liet zien dat Dylan wel een heel groot gevoel voor humor heeft. Hij zei o.a.:  'Ik weet zeker als Dylan met zijn rug naar het podium, onverstaanbaar die grappen had gemompeld, dat ze duizend keer grappiger waren'. Toen hij een loopje met de tekst van 'Tweeter And The Monkey Man' nam was ik helemaal om. Eindelijk kwam het 'shine-momentje 'van Tim. Eerst zette hij met Djurre en Nederlands enige countryzanger Jan Van Doorn 'Wallflower' neer. Door deze versie kon ik bijna niet wachten totdat ik een bootleg op kon zetten waar dit nummer opstond. Misschien zelfs de originele versie van Doc Sam. Och en 'Maggie's Farm, dat was de beste van de avond. Het enige nummer waar hij  Dylan imiteerde.,maar wel met een zo'n goede gitaarsolo dat het bijna net leek alsof ik Dylan met The Hawks en een levensgrote Amerikaanse vlag achter zich in Engeland in 1966 zag optreden. "Not Dark Yet' was dan weer niet terug te herkennen. Tim heeft een prachtige stem, dat moge duidelijk zijn. Leun maar achterover,sluit je ogen en denk nergens aan behalve het nummer. Ik kon niets anders dan dat. En toen kwam de finale,'Like A Rolling Stone' met misschien wel de jongste persoon die ooit in het concertgebouw heeft gestaan Arno Mijnten, 15 jaar is ie maar. Ik sta dus gelukkig niet alleen in Nederland. Hij verdiende het grootste applaus van de avond.

Ik ben dus meer dan tevreden de zaal uitgelopen. De hoogste verwachting die ik van deze avond had is uitgekomen. De grootheid van Dylan kon deze avond niet aan tippen, maar het kwam wel zeer in de beurt.

Cijfer: 9      

donderdag 14 augustus 2014

A Tribute to Bob Dylan: Eerste set

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Het tribute-concert van Tim Knol en vrienden was
geweldig, of zoals ze het in het Engels zeggen: superb. Ik heb gezegd dat ik bang was dat het een hommage aan de Bob Dylan zou worden waarvan ieder non-Dylanfan wil dat ie is en blijft. Maar nee, pakweg 20 mensen die letterlijk een hommage aan Dylan brengen. Het begon al toen Tim Knol opkwam en zijn versie van 'Going To Acapulco' speelde. Niet Dylan willen nadoen en net doen alsof je die stem precies hebt als je zingt. Nee, er zijn versie van maken, die bij mij en de rest van de zaal binnenkwam en ons liet genieten en liet beseffen wat voor voorbeeld Dylan voor velen is. Maar toen Djurre De Haan 'Hard Rain' inzette werd ik gelijk weer uit die droom getrokken. Het is toch niet waar hé, dacht ik: 'M'n ergste voorspelling is uitgekomen, Dylan wordt geïmiteerd en letterlijk gecoverd'. Maar toen eenmaal de stem kwam, kon ik weer verder gaan dromen. 'It's a hard rain a-gonna fall'.  Aan het begin van de avond zei ik tegen m'n vader dat ik hoopte dat 'Man In The Long Black Coat' zou gespeeld worden, dat is zoals je misschien wel weet m'n favoriete nummer van Dylan. En ja, als Admiral Freebee de eerste toon op z'n gitaar aansloeg, schreeuwde ik tegen m'n vader een kort, maar krachtige: 'Man In The Long Black Coat!' Eigenlijk mag van mij niemand aan dit nummer komen, maar zoals hij het deed, liet me even die regel vergeten. Misschien wel het meest verrassende nummer van de avond speelde hij daarna 'Trust Yourself''. Hoe hij zijn verhaal over Dylan vertelde door het nummer heen, raakte me op een of andere manier. Misschien kwam het omdat hij het in het plat Antwerps deed en ik het gevoel had alsof ik de enige in de zaal was die kon verstaan wat hij zei. Maar goed, als je opa zegt dat toen jij 4 was hij 5 was, dan is dat natuurlijk waar. Het stukje van Jan Donkers was wel indrukwekkend, maar niet die van een trouwe Dylanfan. Dylan is meer dan gestalkt in z'n leven door AJ webberman en dat verhaal van die naald en dat Webberman in elkaar is geslagen door Dylan, kennen we nu ook wel. Maar toch, het was een indrukwekkend stukje. Daarna kwam Henk hofstede met zijn versie van 'Love Minus Zero' en eigenlijk op het laatst 'If Not For You'. Knap gedaan en zeker goed in elkaar gezet, meer wil ik er niet over kwijt. En toen kwam Marike de Jager, hoogzwanger, de gevreesde trappen afgelopen. En toch wist ze,  met een stem die me aan Jeff Buckely en eigenlijk ook een beetje van Joan Baez doet denken, de zaal te betoveren met een loepzuivere interpetatie van het prachtige 'Mama You Been On My Mind'.  Roos Roosbergen, van de groep Roosbeef, zette een geweldige 'Lay Lady Lay' neer, met een goedgevonden hummeltje. Maar toen ze eenmaal samen met Djurre 'Simple Twist Of Fate' ging zingen, zij is het Nederlands en hij in het Engels, viel het een beetje in het water. Haar stem was net niet krachtig genoeg om zonder versterking goed over te komen. En Dylan gaan vertalen, dat kun je alleen als Ernst Jansz aan. Ivo Victoria kwam met een gedicht opgebouwd uit allemaal losse regels uit Dylanteksten aanzetten. Heel goed gedaan en goed vertaald. Ik vond het jammer dat ik hem bij de uitgang niet kon pakken en thuis nog eens nalezen en de Dylananalist in mezelf naar boven laten komen en de strofen terugleiden naar de songtekst. En toen kwam Ernst Jansz van de trap afgelopen, waarschijnlijk de artiest die het dichtst bij Dylan kwam. Zijn vertalingen hebben het origineel eer aangedaan, maar toch het zo weten te draaien dat het precies goed rijmt. Pas halverwege het nummer besefte ik me dat ik echt naar Ernst Jansz zat te kijken en dat zal me nog lang bijblijven. 'Girl From The North Country'is een nummer wat ik alleen als de als de stemming er goed voor is luister. Het kwam precies zo uit dat op het moment dat Tim Knol begon te spelen  de stemming daarvoor intrad. En m'n ogen sloot en luisterde, en toch af en toe even kijken of Tim er echt stond. En als afsluiter van de eerste set kwam de groep waar ik het meeste op had gewacht: Tangarine. En dan komt, eehm, 'Blowin' In The Wind'. Het nummer wat ik juist hoopte dat niet gespeeld zou worden. En toch betrapte ik mezelf erop dat ik dit nummer toch wel heel goed vind en  datTangarine het heel goed vertolkte.

En toen werd er geroepen: 'Pauze'!. Ik last voor mezelf ook even een pauze in. Dit is waarschijnlijk het stuk waar ik het meeste tijd in heb gestoken. Schrik niet, maar het was minstens 2,5 uur werk, dat is bijna net zo lang als het concert geduurd heeft.. Niet morgen, maar overmorgen komt deel twee.

dinsdag 12 augustus 2014

Wat gaat het worden?

Zoals ik gisteren gezegd heb ben ik ziek. Niet meer zo ziek als ik was, maar toch voel ik me slecht.
Maar ik moet er niet aan denken, morgen is het een veel te belangrijke dag. morgen is er natuurlijk het tribute-concert in het Concertgebouw met o.a Tim Knol, Nico Dijkshoorn en Tangerine. Gisteren was er al een klein voorproefje in Knevel & Van Den Brink. Ik heb het inmiddels gezien, maar, buiten het liedje, kreeg ik uitslag over heel m'n lijf. De standaard liedjes laten zien, onzin uitkramen over 'Blowin' In The Wind' en natuurlijk de discussie over de stem. Oh ja, dan ben ik ook nog die koppen van Knevel en Van Den Brink vergeten. Nauwelijks weten wie Dylan is en wat ie allemaal gedaan heeft, maar toch lachen en net doen alsof je precies weet waar Tim Knol en Nico Dijkshoorn het over hebben. Niets ten nadele van Tim en Nico natuurlijk, zij kunnen er ook niets aan doen dat ze de standaard vragen worden gesteld. De cover van 'Most Of The Time' vond ik mooi en het deed me uitkijken naar morgen. Toch deed deze cover me verlangen naar het origineel en kon ik me bijna niet inhouden om 'Oh Mercy' te draaien.

Ik heb geen idee wat het morgenavond gaat worden. Wordt het een leuke avond met niet alleen maar de evergreens in Dylans oeuvre, of wordt er toch het standaard woord gezegd en het standaard lied gespeeld? Staan er wandelende Dylanencyclopedieën op het podium, of staan er personen die claimen dat ze Dylanfan zijn, maar alleen 'Blonde On Blonde' en 'Blood On The Tracks' in de kast hebben staan? Eigenlijk moet ik me niet druk maken. Ik ben de hele avond en misschien een stuk van de nacht in Amsterdam en vind mezelf een groot genoeg Dylanfan om het oordeel over deze avond te kunnen vellen. Morgen gaat het een leuke dag worden, of het concert me nou wel of niet bevalt.            

maandag 11 augustus 2014

Mededeling

Omdat ik helaas, nog wel in de vakantie, ziek ben, kan ik totdat ik weer redelijk opgeknapt ben even geen berichtjes op dit blog schrijven. Verwacht dat dan weer een stel 'Album Voor album', 'Op de draaitafel' en 'Gedachten over Dylan' komen.  

zaterdag 9 augustus 2014

'Zaterdagwaves'

Het is zaterdagavond en ik draai 'Planet Waves'. Hoeveel zaterdagavonden zou ik zo doorgebracht
hebben?  'Planet Waves' draai ik regelmatig, dus ook wel een aantal zaterdagavonden. Vandaag voelde ik me niet helemaal lekker en dus betekent dat: niets doen, een film kijken en een beetje muziek luisteren. Er komen dagen voor dat ik niet naar Dylan luister, maar eigenlijk gaat er vrijwel geen dag voorbij zonder dat muziek even is langsgekomen. Ik kijk graag naar films, eigenlijk bijna net zo graag als ik naar muziek luister. Hoeveel films zal ik in m'n leven gekeken hebben? 300, 400 misschien. In hoeveel van deze films is Dylan voorbij gekomen? 10, 20 misschien. Dylan in de film. Dat is eigenlijk wel goeie. Er zijn ontelbaar veel documentaires over Dylan gemaakt. Maar Dylan heeft zelf ook in films gespeeld. 'Pat Garret & Billy The Kid', 'Hearts Of Fire' en natuurlijk 'Masked And Anonymous'. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar geen van deze films heb ik ooit gezien. Op een of andere manier kan ik me er niet toe zetten. Misschien ben ik bang om teleurgesteld uit te komen? Of misschien ben ik bang dat Dylan te commercieel is geworden. er zal vast wel een tijd komen dat ik en van deze films ga kijken. maar nu luister ik nog even naar 'Planet Waves'. Ik had me eigenlijk voorgenomen om nog een keer naar een aantal platen die ik recent gekocht heb. Ik wilde nog eens de betoverend worden door de stem van Jeff Buckley en de bluesgitaar van J.J. Cale horen aswingen, maar toch heb ik dit niet gedaan. Nee, Dylan is de afgelopen tijd veel te weinig gedraaid en nu is het weer tijd om zijn spel te horen. Ik heb bijna altijd wel zin om ´Planet Waves´, ´Blood On The Tracks, of ´Oh Mercy´te luisteren. ´Oh Mercy´is morgen aan de beurt. Als ik uit de kerkdienst kom en hetgeen wat ik onder de leden heb niet uitbarst en niet ziek met een deken op de bank lig. Maar ik vrees ervoor.      

vrijdag 8 augustus 2014

Gedachten over Dylan #2: Het masker van Dylan

Stel je voor het is 21 november 1975, je staat in de 'Music Hall' in Boston en je ziet Bob Dylan
opkomen. Gitaar in z'n hand, mondharmonica om z'n nek, hoed op z'n hoofd en zijn gezicht prachtig wit geschminkt. Toen ik met gesloten ogen voor het eerst naar de bootleg 'Cowboy Angel Blues' luisterde leek het bijna echt alsof ik tussen de menigte Dylan live zag spelen. Ik heb me altijd afgevraagd wat Dylan achter dat witte masker probeerde te verschuilen. Misschien zijn huwelijksproblemen met Sara, misschien zijn grootste geheimen.In 'Covenant Woman' zingt hij dat hij zijn vrouw de geheimen die verscholen zijn voor de wereld wil toevertrouwen. Dylan heeft dus wel degelijk geheimen die niemand mag weten en die hij misschien achter dat masker verborgen houdt. Is het überhaupt wel een masker? Ik heb een tijd  moeten wennen aan de periode in het midden van de jaren-70. Die viool vond ik irritant en toen ik voor het eerst een filmpje uit die periode zag vond ik die schmink een rare dwangstoornis van Dylan.  Maar na een tijdje ben ik ben ervan overtuigd geraakt dat er een soort van boodschap achter heeft gezeten. Misschien moest hij van zichzelf die schmink opdoen om in de rol Bob Dylan te kuipen. Alsof hij wilde laten blijken dat geen één van zijn fans werkelijk wist wie Bob Dylan echt was en hij op het podium niets meer dan een artiest was. Ik ben iemand die zich altijd veel vragen over dingen stelt en uren over dingen kan nadenken. Dylan is het ultieme persoon om oneindig veel vragen ver te stellen. misschien luister ik daarom wel zoveel naar zijn muziek.  Ik zou wel nooit een gesprek met Bob Dylan hebben en al zou ik dat hebben, dan is het nog maar de vraag of hij wil vertellen waar die schmink voor stond. Nee,ik wil het eigenlijk ook niet weten, zo kan ik er niet meer over nadenken. En als ik thuiskom is het weer tijd om even naar 'Comboy Angel Blues' te luisteren en mezelf nog meer vragen te stellen.    

donderdag 7 augustus 2014

Gedachten over Dylan #1: De man op het podium

Zoals ik gezegd heb ben ik gestopt met de serie 'Songtekst van de dag'. Na een tijdje na te denken
over een nieuwe serie ben ik op de titel 'Gedachten over Dylan' gekomen. Eigenlijk kan ik niet beter mijn verhaal over Dylan vertellen dan te zeggen wat ik over hem en z'n muziek denk. Gedachten is natuurlijk een wijd spectrum waar veel in besproken kan worden. Daarom zal er geen chronologische volgorde in deze serie te vinden zijn. Het ene deel kan het over Dylan en Woody Guthrie gaan en de andere keer over Dylan in de jaren-80. Deze serie wil ik wel lang volhouden, er is immers veel om over na te denken als je het over Bob Dylan hebt. Nu zal ik het hebben over Dylan die live speelt.

Ik zal nooit vergeten toen ik voor het eerst liveconcerten van Dylan ging luisteren. Ik denk dat het nu
3 jaar geleden is dat ik meer dan 360 bandjes voor een belachelijk goedkope prijs vol met bootlegs van Dylan kocht. Het fenomeen Dylan live was ik nog niet mee bekend. En toen ik die bandjes een voor een ging luisteren, waar ik nu nog steeds me bezig ben, maakte vooral de liveconcerten een onuitwisbare indruk op mij. Ieder concert was en is compleet anders en toen ik het verschil hoorde tussen alles 1964 en 1965 ging er een wereld voor me open. Ik ben sindsdien van bepaalde concerten gaan houden en van sommige voelde ik medelijden met het publiek hoe slecht verstaanbaar Dylan was, of in welke arrangement Dylan 'Like A Rolling Stone' nu weer had gestopt. Maar nooit of nooit heb ik niet kunnen genieten, of tenminste een lach op m'n gezicht laten verschijnen als ik toch weer een voor de duizendste keer compleet vernieuwde Dylan hoorde. Nee, Dylan zingt en speelt zeker niet altijd even best op een concert, maar je raakt nooit uitgekeken op hem. Nou heb ik effe genoeg van die kapotgedraaide albumversie van 'Blowin' In The Wind', dan zet je toch gewoon de versie van een liveconcert van 'The Rolling Thunder Revue', of dat prachtige vioolarrangement uit de tour van 2013. En dan kun je morgen weer terugkeren naar 'Blowin' In The Wind' zoals die echt bedoelt is en beseffen dat dit liedje nooit genoeg beluisterd kan worden kan worden.

Een liefde voor de liveconcerten uit de jaren-90 is pas later ontstaan. Toen ik de muziek op zo'n manier kende dat zijn beginnend kapotte stem me vastgegrepen heeft en niet meer heeft losgelaten. Dylan is voor mij het beste op het podium als de jaren zichtbaar beginnen te worden en hij niet meer zo zuiver zingt zoals hij ooit zong. In de jaren-90 is het stadium van die veroudering van z'n stem precies goed en kan ik ervan genieten. Naarmate 2000 begint en zijn stem hoorbaar aftakelt en er duidelijk iets mis mee is, wordt het het af en toe een irritatiepuntje en overheerst de kraak het genieten. Zo rond 2005 spreekt zij stem me wel aan. Dylan zingt alleen nog maar met een kraak en een rasp, maar hij is wel puur en echt en je kunt horen dat hij meent wat hij zingt. Nu is z'n stem weer aan de beterende hand en heeft hij er misschien wel iets aan laten doen. Zijn stem heeft naar mijn mening nog nooit zo goed geklonken. De juiste hoeveelheid gekraak en de juiste hoeveelheid zuiverheid, maar heel af en toe mis ik de Dylan uit de jaren-90 en dan kan ik niet anders dan even een concert uit die tij opzetten, m'n ogen sluiten en me inbeelden dat ik in de menigte sta en meedans op het ritme.  

Zelf heb ik Dylan maar één keer live gezien. Dat was 30 oktober vorig jaar in Amsterdam. Toen speelde hij de nummers van 'Tempest' ongeveer op het album bedoelt waren; waarschijnlijk was ie er nog niet op uitgekeken. ik vond dat teon niet erg, want zoveel luister ik echt niet naar 'Tempest' en de nummers ken ik niet zo goed las bijvoorbeeld 'Ballad Of A Thin Man'. Toch werden de andere nummers veel anders gespeel dan op hun album. Doordat die afwisseling er was sprongen bepaalde nummers er tussenuit en raakte die me alsof het de eerste keer luisteren was.

Ik zou Dylan niet anders willen hebben dan dat hij op het podium doet. Ik ben blij dat alles steeds weer anders klinkt en indruk op me maakt. Nee, gelukkig is hij geen wandelende jukebox die altijd de noten en de akkoorden precies zo zingt en speelt als op die plaat die ongelooflijk veel verkocht is. en gelukkig zingt hij niet als een nachtegaal.          

woensdag 6 augustus 2014

Bob Dylan album voor album #21: Saved


Releasedatum: 23 juni 1980
Opnamedata: 11-15 februari 1980
Producers: Barry Beckett en Jerry Wexler
Duur: 42:39

Ik wil het met dit deel even wat anders aanpakken dan normaal. 'Saved' is absoluut niet het beste
werk wat Dylan in mekaar heeft gestopt en zit misschien zelfs wat slap in elkaar. Daarom wil ik niet op de tekst of de muziek ingaan. Ik wil m'n persoonlijke verhaal bij dit album vertellen.

In een van mijn eerste berichten op deze blog heb ik verteld dat de eerste keer dat ik met de muziek van Dylan in aanraking kwam nu ruim 6 jaar terug is. 'Saved' is de eerste of tweede plaat die ik ooit van Dylan gehoord heb. Misschien komt het omdat ik bijna niks van Dylans werk kende waarmee ik dit album kon vergelijken dat dit album zo'n indruk op me gemaakt heeft. Misschien kwam het omdat ik bijna geen persoonlijke muzieksmaak ontwikkelt had  en daarom alles wat ik hoorde goed vond. Zolang het maar een beetje hard was en er niets van bergreep was het voor dat moment het beste wat ik gehoord had. Maar toen ik dit album hoorde ging er een wereld voor mij open, een album wat een liefde voor Dylan als gevolg zou hebben. Iedereen heeft wel een film die ongelooflijk slecht is, maar doordat je er een prachtige herinnering aan hebt voor jou een van de beste ooit is. Nou 'Saved' is voor mij een van de beste platen ooit gemaakt en dat zal nooit veranderen. Ik weet Dylan was hier niet op z'n best en zijn ooit zo poëtische teksten lijken in een ver verleden te zijn verdwenen. Maar toch, Dylan heeft een pareltje gemaakt, gewoon door mijn oren te passeren op het goede moment, op de goede plek.  En nu, 6 jaar en een Dylancollectie om trots op te zijn, later krijg ik dat gevoel nog steeds. Ik moet dan denken aan mijn kindertijd, toen ik net een jaar in Nederland woonde en de cd's en platen van m'n vader als iets onbereikbaar leken. Toen ik op een school zat waar ik een goede tijd heb gehad, maar toch moeite met bepaalde stromingen van het christendom had. Toen ik met m'n vader naar 'Transformers' keek en van die film helemaal gek was. Toen mijn liefde voor muziek begon. Daarom is deze plaat een onmisbaar iets in mijn leven.

Cijfer: En door dit alles krijgt 'Saved' een 10       


dinsdag 5 augustus 2014

Op de draaitafel #5: What's Going On - Marvin Gaye

Ik ben zo'n beetje een muziekvuilnisvat en vind veel soorten muziek mooi. Soulmuziek heeft me
altijd erg aangesproken, maar vaak hebben veel van deze artiesten een turbulent leven gehad en dat is met Marvin Gaye niet anders. Ik wil niet verder uitwijken over welke fouten hij in zijn leven gemaakt heeft en de verschrikkelijke dood die hij gehad heeft. Ik wil ingaan op dit prachtig staaltje muziek.

Waarom dit album zo'n grote impact heeft gehad en nog steeds heeft, komt natuurlijk doordat dit album problemen aansnijdt die in de jaren-70 en nu nog steeds gelden. Er is nog steeds oorlog, de wereld wordt nog steeds vervuilt en uitgeput door de mens en er is nog steeds een hoop haat in de wereld. Het album klinkt nog steeds alsof het gisteren gemaakt is. Dit album is erg vernieuwend geweest, omdat de enigste onderbreking tussen nummers het eind van kant 1 en begin van kant 2. Zo zit je in een muzikale achtbaan en ga je van de liefde van God, naar olie die in de wordt gestort, naar de nadelen van drugsverslaving, naar de verschrikkelijke Vietnamoorlog. Toch klinkt dit album niet van hot naar her. Nee, dit album voelt en klinkt als één geheel met als hoofdonderwerp liefde van- en voor elkaar. Gaye heeft een hoop meegemaakt en dat hoor je ook. Er wordt vaak gezegd dat de beste liedjes geschreven worden door mensen met de meeste problemen en zorgen van de wereld. Gaye heeft in zijn jeugd en verdere leven veel moeite gehad met zijn vader. In het nummer 'God Is Love' zegt hij: "Don't go and talk about my father, God is my friend, Jesus is my friend'. Je zou kunnen zeggen dat hij God meer als zij vriend dan vader zit, maar je kunt ook zeggen dat hij niets met zijn vader op aarde te maken wil hebben en genoeg heeft aan zijn Vader in de hemel. De stem van Gaye is loepzuiver en er geen foutje of raspje te bekennen. Ik houd erg van een doorleefde bluesstem, maar deze stem klinkt ook niet verkeerd. Soms kun je niet zeggen of er een vrouwen- of mannenstem zingt en als je dat als man weet te bereiken heb je een dijk van een stem. In het nummer 'Save The Children' is dit goed te horen en natuurlijk is dit een geweldig nummer. Kleine kinderen zijn vaak het slachtoffer van ruzie en oorlog. Kinderen moeten geen doel zijn om op te schieten. Ze moeten vrij zij om te kunnen spelen en vrij te zijn. In het nummer 'Mercy, Mercy Me (The Ecology)'zingt hij over de vervuiling van de aarde. Olie wordt in zee gestort, radioactieve straling zit overal, niet is meer zoals het zou moeten zijn. Dit probleem speelt al heel wat jaren en de mens is zou afhankelijk van deze producten dat er ook bijna niets aan te doen is. Maar langzaam maar zeker raken deze brandstoffen op en moet er wel wat veranderen. En het slotnummer 'Inner City Blues' is misschien wel het beste van het hele album. Het onderwerp is verschillen te interpreteren Maar man, wat kan hij zingen. Dit album staatterecht op de zesde plek in de Top 500 lijst van Rolling Stone. Normaal geef ik in deze serie geen cijfer, maar dit album is zeker een tien waard.

maandag 4 augustus 2014

Het einde van 'Songtekst van de dag' en wat nu met 'Album Voor Album'?

Zoals je wel gemerkt zult hebben, heb ik al een tijdje geen nieuwe 'Songtekst van de dag' geschreven. Ik wil dan ook, misschien voor een tijdje, misschien wel voor altijd, stoppen met deze serie. Het wordt tijd voor wat nieuws en ik wil graag meer tijd steken in de serie 'Album voor album'. De komende tijd zal ik nadenken over een nieuwe serie, adviezen voor onderwerp of titel van deze serie zijn altijd welkom. Laat het weten in de reacties, of stuur een mailtje. Misschien zul je denken: Waarom maar 31 delen?. In eerste instantie was deze serie ook bedoelt om even een rustperiode in te lasten en de frequentie waarmee 'Album voor album' op de blog kwam even wat naar beneden te schroeven. En ik vind dat er meer ruimte voor zomaar wat losse stukje, zoals de afgelopen week verschenen zijn, moet komen. Waarschijnlijk komt er wel weer een tijd waar andere dingen belangrijker zijn dan dit blog en deze serie weer wordt ingevoerd. Ook zijn er nog een hoop nieuwe vinylaanwinsten die besproken moeten worden. 'Op de Draaitafel' zal dus weer verder gaan. Misschien zul je ook wel gemerkt hebben dat het hoofdonderwerp en de reden dat deze blog begonnen is, Dylan, de laatste week een beetje minder aan bod is gekomen dan anders. Mijn liefde is voor zijn muziek in niet minder geworden, integendeel. Dylan is gewoon wat minder door m'n hoofd gepasseerd dan anders. Dat is veranderd toen de religieuze periode van Dylan weer volop aanwezig was toen 'Slow Train Coming' aan de beurt was. De volgende twee en een voor een groot deel de derde zullen een gevoelig punt aansnijden. Ik heb hier eerder al iets over gezegd en wil er nu ook niet verder over uitweiden. Omdat dit een gevoelig punt is, gaat er veel tijd in het schrijven van deze stukjes zitten. Ik wil niet te veel tijd tussen albums laten zitten, maar soms kan het even niet anders. Wees dus niet verbaast als er een week, of misschien wel meer, geen nieuw album wordt besproken. Je zult wel denken, wat een klager. En ja voor een deel klaag ik over het feit dat er veel tijd in dit blog gaat zitten en het misschien nog wel meer energie kost, maar ik krijg er het driedubbele aan positieve feedback aan terug en ik ben hier ook zeer dankbaar voor. Er gaat dus een kleine verandering plaatsvinden, en zoals ik al zei, suggesties zijn altijd welkom. Het stukje hieronder moet je zeker niet vergeten om te lezen.       

Drie heerlijke dagen

De afgelopen drie dagen waren heerlijk. Waarom? Nou, de eerste dag ging ik naar mijn geboorteland België toe. Ik ben er altijd graag; de bekende buurt doorlopen, de supermarkt bezoeken en natuurlijk het kind in mezelf naar boven halen en atlijd met de Vlaamse strips thuiskomen. Helaas ben ik niet naar 'The Vinyl Touch' in Mechelen geweest, maar goed ik kan niet altijd m'n zin krijgen. Wel heb ik, toen m'n zus en moeder de welbekende Vlaamse frites gingen halen, dik een half uur over muziek met m'n oude buurvrouw gesproken. Over de tijd dat Marvin Gaye in Mechelen heeft gewoond, over Dylans religieuze periode, over vinyl en nog veel meer. Het is altijd heerlijk om met een mede muziekliefhebber te praten en een nieuwe mening te horen.


Gisteren ben ik met m'n hele gezin naar Buddy Greene en Jeff Taylor geweest. Twee namen die in de gospelscene in Amerika erg bekend zijn en voor duizenden mensen optreden. Hier in ons kleine cultuurbarbaarse landje maar zo'n 150 man. Aan het eind van het voorprogramma verzorgt door The Country Trail Band werden ze opgeroepen als twee van de beste artiesten ter wereld. Dat klopt, want Buddy Greene heeft een prachtig warme stem en speelt geweldig mondharmonica en gitaar. Jeff Taylor, ja, die kun je zo'n beetje ieder instrument in zijn handen geven en hij weet er een prachtig lied op te spelen. Zijn handen zijn niet te volgen als je hem op een piano of accordeon ziet spelen, zo snel bewegen ze en geen een foutje te bekennen. Hij speelt ook niet voor niets in de band 'The Time Jumpers' uit Nashville.   

Vandaag is het vooral nagenieten van dit geweldige concert, maar ook heb ik nog een bezoekje aan de lokale platenzaak 'Vinyl And More' gebracht. Ze gaan onder het motto: 'It's All About The Unique  Listening Experience'.  De luisterervaring van vinyl is ook uniek en kan nooit door een mp3tje verslagen worden. Twee platen van J.J. Cale en twee van Billy Joel rijker, maar weer geen Dylan. Misschien loopt het verzamelen van Dylanplaten toch een beetje op z'n eind. Althans, de officiële platen dan, bootlegs is nog een verhaal apart. Als er niet veel verschil zit tussen drukken, zoals zwarte letters bij de Engelse druk van 'Shot Of Love', vind ik het niet waard om m'n geld daar aan uit te geven. Misschien voor later, als ik het allemaal voor mekaar heb en een salaris verdien.  

zondag 3 augustus 2014

Bob Dylan album voor album #20: Slow Train Coming

Algemene informatie:
Releasedatum: 20 augustus 1979.
Opnamedata: 30 april tot 11 mei 1979
Duur: 46:19
Producers: Jerry Wexler en Barry Beckett

Hier is ie dan eindelijk de nieuwe 'Album voor album'. Zoals ik al eerder zei,zie hier, heb ik moeite om de christelijke periode van Dylan op zo'n manier te brengen omdat dit voor mij misschien wel een aantal van zijn beste albums bevat.

Toen ik voor mijn 12de verjaardag, ruim 2,5 jaar terug, mijn eerste platenspeler kreeg was dit de eerste lp die ik ooit zelf zou opzetten en luisteren. Mede door dit feit is 'Slow Train Coming' erg belangrijk geweest en is het nog steeds. Veel mensen zeggen dat dit album muzikaal gezien het beste in elkaar zit van zijn albums, maar zeggen dat de teksten nergens op slaan een geen diepgang bevatten. Ik vind dit juist een van albums waar Dylan het diepste van zijn ziel laat zien en vertelt wat hem heeft beziggehouden en waar hij uiteindelijk is in gaan geloven. Ik ben heel mijn leven christelijk geweest en waarom ik iedere keer als ik dit album opzet een rilling door heel m'n lijf voel en het voelt alsof het de eerste keer luisteren is, maar toch zo vertrouwd is, komt doordat ik in de teksten die Dylan vol puurheid zingt geloof en ik de boodschap van het album snap. Het begint al bij het openingsnummer 'Gotta Serve Somebody', je kunt het hoofd van de nationale bank zijn of de armste van heel de wereld, toch moet je een keuze maken voor of tegen God, voor of tegen de duivel. Mensen kunnen zich hier aan ergeren en de boodschap als opdringerig ervaren en zich verraden voelen door de ooit zo virtuoze Dylan die tegen het systeem was en zich nooit zou verantwoorden aan een leider. Maar nu volgt hij zelf een leider en zingt en preekt over Hem. Dylan heeft nooit na die periode ontkent dat hij christen was en in God geloofde, soms heeft hij het zelfs een klein beetje toegegeven. Daarom vind ik dat je dit album niet slechts als een periode of fase waar hij inzat, een rol die hij aannam, alleen maar om zichzelf te blijven vernieuwen kunt afschrijven. Dan sluit je jezelf af voor de verborgen boodschap in dit album. De tekst van  'I Believe In You' hangt al een hele tijd op mijn kamer. Ik leef voor deze tekst. Dylan is niet bang voor de mensen die hem verachten omdat hij de kant van het geloof is opgegaan. Voor hen die eerst zijn vrienden waren, maar hem nu in de steek laten. Nee, want hij heeft God in zijn leven en niemand kan hem dat afnemen. Uit de Bijbel zijn wijze lessen te halen, zelfs als je niet gelooft. Het spreekwoord: Wie een put graaft voor een ander, valt er zelf in, komt er bijvoorbeeld uit. De tekst van 'Do Right To Me Baby', sluit aan op de les uit de bijbel dat je je naaste lief moet hebben en de mensen om je heen niet moet aandoen wat je zelf niet wil dat je overkomt. Ook zijn er prachtige verhalen in de Bijbel te vinden zoals: Adam die de taak kreeg om alle dieren een naam te geven. De namen van dieren moeten toch ergens vandaan komen, of niet? 'Man Gave Names To All The Animals' gaat over dit prachtige Bijbelverhaal. 'Slow Train' is altijd een van mijn lievelingsnummers geweest. Dylan vertelt vol passie over zijn bekering, over Caroline Dennis die hem vertelde over dat het leven verdergaat na de dood en waar je dan wil eindigen. Ik hoop dan ook dat Dylan echt die keuze heeft kunnen maken. Het slotnummer 'When He Returns' gaat over de terugkomst van Jezus op aarde en wat voor heerlijkheid de hemel wel niet moet zijn. Wees niet bang voor dat moment, laat het je overkomen en maak een keuze, die boodschap schuilt in dit nummer.

Ik wil zeggen tegen degene die niets van dit album moeten hebben. Leg de naald nog eens een keer op 'Slow Train Coming', of schuif hem nog eens in de cd-speler en laat je overweldigen door Dylans prachtige stem en de geniale band die op de achtergrond speelt. Sla misschien eens de Bijbel open en bekijk uit welke verhalen dit album is voortgekomen. En mocht je dan nog niet van dit album kunnen genieten, luister dan nog eens naar 'Blonde On Blonde'. Want dat is toch wel een steengoed album.

Cijfer: 10   


vrijdag 1 augustus 2014

'Bob Dylan album voor album': Dylan en religie

Ik weet dat ik de komende tijd als ik de 'Born Again' albums van Dylan ga behandelen een gevoelig
punt voor menig Dylanfan zal aansnijden. Zoals je misschien wel gemerkt zult hebben ben ik al mijn hele leven een christen. Ik heb dan ook totaal geen moeite met deze albums, integendeel ik vind dit belachelijk goeie albums. Het zou dus kunnen dat ik dingen ga zeggen waar jij het helemaal niet eens mee bent en misschien wel aanstoot aan neemt. Ik zou je willen aanraden om nog eens een keer zonder vooroordelen naar deze albums gaat luisteren, ik durf te zeggen dat er minstens wel één nummer uitspringt die je aanspreekt en misschien wel mooi vindt. Doordat ik christen ben kijk ik natuurlijk niet helemaal neutraal aan tegen de periode voor en na zijn christelijke tijd en probeer ik allemaal Bijbelse verwijzingen uit de teksten te halen. Ik snap dat je je verraden kan voelen door Dylan doordat hij deze kant is opgegaan en je misschien wel van een zware kerk ontvlucht bent en een beetje tegen alles wat met religie te maken heeft afzet. Dylan zei dan ook: 'Don't Follow Leaders'. Ik wil zeggen dat ik helemaal niet uit een zware kerk kom en al helemaal niet zo ben opgevoed. Als dit zo zou zijn zou sommige muziek waar ik naar luister als duivels en werelds opgevat worden. God heeft aan iedere artiest een talent gegeven om mooie muziek te kunnen maken. Ik ben dan ook van mening en heb altijd van mijn vader geleerd dat als muziek niet tegen of anti het geloof en haatdragend is er in principe niets mis mee is. Ik kan mezelf dan ook soms tegen m'n kop slaan als 'zware' christenen constant alleen het slechte van dingen inzien en altijd maar over het zondige van de mens en het leven ingaan en niet vertellen dat je ook mag genieten van het goede dat de wereld te bieden heeft en de muziek die God ons gegeven heeft, dat soort mensen slaan de plank volledig mis vind ik. Wel heb ik op een zwaar christelijke school gezeten en heb gezien hoe allerlei regels aan het geloof worden toegevoegd. Meisjes moeten rokken aan en ik ben zelfs door de meester voor de klas uitgescholden voor afgodendienaar toen ik voetbalplaatjes op m'n tafel had liggen. Het doet me pijn dat sommige mensen deze visie van christenen krijgen. Ik wil zeggen dat de meeste christenen helemaal niet zo zijn en eigenlijk op 'gewone' mensen lijken. Ik hoop dus dat ik uit de albums die ik de komende tijd ga bespreken kan laten blijken dat er een heleboel mooie kanten aan geloven en christelijke muziek zitten. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...