donderdag 31 juli 2014

Op de draaitafel #4: Grace - Jeff Buckley

Ik weet nog goed dat ik voor het eerst 'Grace' hoorde en wat voor onuitwisbare indruk het op me
maakte. Ik was toen nog niet zo bezig met muziek fysiek te bezitten, maar dat is de afgelopen tijd erg veranderd. Ik moest dan ook dit album op vinyl hebben. Aangezien dit album in een nog kleinere oplage dan 'Time Out Of Mind' op vinyl is verschenen kon ik niet anders dan de 'Music On Vinyl' versie kopen.

Wat me misschien wel het meeste aanspreekt is de sombere relaxte sfeer die op het album is te vinden met af en toe een uitschieter zoals 'So Real' en natuurlijk 'Eternal Life'. Buckleys stem is dan ook het beste is als hij zacht en gevoelig zingt, doordat hij prachtige trucjes met zijn stem kan doen wordt het niet saai. Ik wil niet teveel op nummers zelf ingaan maar meer op het geheel en het gevoel van het album. Zoals ik al zei heeft dit album een beetje een 'layback' gevoel, relaxt, vooral niet teveel met de muziek doen, minimaal. Dat is niet slecht, dat is juist de kracht van het album. Zo is het album ultiem geschikt om je ogen bij te sluiten en je mee te laten slepen door de betoverende stem en het prachtige gitaarspel. Af en toe wordt het wat harder of zelfs erg hard en word je als het ware wakker geschud. En kun je weer indummelen als het volgende nummer begint. Ik zou niet willen zeggen dat dit album voor alle humeuren geschikt.Ik zou dit album niet opzetten als ik in een boze bui ben, dan heb ik meer behoefte aan scheurende gitaren en keiharde drums. Nee, dit album is meer geschikt om even alles te laten vallen en zoals ik eerder zei, je laten meeslepen. Ik denk even nergens aan, behalve aan de muziek. Ik kan ook niet veel anders dan luisteren, ik zou teveel worden afgeleid door de muziek. Het mooie aan vinyl is ook dat je geconcentreerd luistert, zo komt de muziek nog meer binnen. Wetende dat Buckley een tragisch einde heeft gehad en nog zo jong was, laat me denken aan wat hij nog meer voor een prachtige platen had kunnen maken. Nu is er niet meer dan dit album, een paar demo's en liveconcerten. Ik hoop dan ook oprecht dat zo'n talent als hij in betere oorden is dan deze wrede aarde, wie weet waar hij allemaal voor bespaart is. Ik wil niet de betekenis van 'Eternal Life' uitleggen, ik weet ook niet precies waar het over gaat. Dat het een religieuze tint heeft is duidelijk, een verwijzing naar de brede en smalle weg uit het christelijke geloof, het eeuwige leven, hemel en hel, een engel. Ik weet niet of dit ook daadwerkelijk over echt een leven na de dood gaat, of juist dat hij er niet in gelooft. Het feit dat dit het enige harde rocknummer is van dit album, zegt wel dat het onderwerp het eeuwige leven en de zin van het leven afvragen hem veel doet. Toen dit album uitkwam werd ie matig ontvangen en niet bepaald veel verkocht. Maar toen mensen hoorde dat hij verdronken was werd hun interesse in dit album groot en tegenwoordig wordt het een van de beste albums aller tijden genoemd. Ik snap wel als er een verhaal achter een persoon schuilt dat je dan meer van zijn/haar muziek kan genieten. Ik heb dit ook, doordat zij tragische verhaal me iets doet luister je anders naar bepaalde nummers en teksten. Dat hij dit jaar net zo oud als mijn vader zou zijn vergroot dit alleen maar. Ik wil het hier even bij laten anders wordt het stukje wel erg lang. Ik zou nog zoveel meer willen vertellen. Misschien over een jaar als dit album echt in m'n systeem zit en ik hem door en door ken. Later zal ik nog meer nieuwe vinylaanwinsten bespreken. Maar eerst moet de nieuwe 'Album voor album' er toch echt komen.      

Jammer, maar eindelijk weer...

De afgelopen dagen ben ik meer met andere artiesten bezig geweest dan met Dylan, dat komt omdat
de platen die ik de afgelopen tijd gekocht heb in Amsterdam geen Dylanplaten zijn. Dat was niet de bedoeling, maar in 'Concerto' waren  Dylanplaten  die ik nog niet had niet aanwezig. Ik had de afgelopen tijd niet m'n platenkast tot beschikking, gelukkig wel een platenspeler. Ik kon dus niet even 'Blonde On Blonde' uit de kast halen, de plaat eruit halen, op de draaitafel leggen en de naald erop  zetten. Als 'Blonde On Blonde' wilde luisteren was ik beperkt tot Spotify en een koptelefoon, dat is leuk voor onderweg,maar niet voor een hele week. Ik vind het jammer om mijn tweede thuisstad en 'n opa en oma achter te moeten laten, maar ben blij om weer bij m'n platen te zijn. Vandaag ga ik nog één keer naar 'Concerto' om een J.J. Cale plaat die besteld is op te halen en dan ga ik naar huis toe. Helaas is er geen tijd en eigenlijk ook geen geld om nog naar 'Second Life Music' te gaan. Dat was ik wel van plan, maar goed, er blijven nog genoeg vakantiedagen over. En vanmiddag als ik m'n koffer heb uitgepakt eindelijk eindelijk weer bij m'n oude vertrouwde platen terug en heel veel Dylan, vlug en snel.

dinsdag 29 juli 2014

Dag 1 en 2: Concerto

Gisteren was het zover na een maand of drie eindelijk weer naar 'Concerto'. Gisteren ben ik meer dan tevreden de winkel uitgelopen. Voor een redelijk goedkope prijs heb ik 'What's Going On' van Marvin Gaye gekocht. Nog uit zijn goede periode. Een lp met prachtige soulmuziek. Op de nummers 'God Is Love' en 'Mercy Mercy Me' weet hij op een goede manier zijn overtuiging van het Christlijke geloof naar voren te brengen, daar had hij later wat meer moeite mee. Hij zegt dat een van de weinige dingen die God van ons vraagt liefde voor elkaar en liefde voor Hem hebben is, zo is het maar net. En de heruitgave van het debuutalbum van Art Blakey. Een prachtig jazzalbum, hij weet als geen ander het maximale uit een drumstel te halen. Zoals ik al eerder zei was ik op zoek naar 'Grace' van Jeff Buckley Dat is niet de eerste dag gelukt, maar na hem gereserveerd te hebben, kon ik hem vandaag op halen. Door de prachtige remaster die de technici van 'Music On Vinyl' hebben gecreëerd, komt hij nog meer binnen dan de keren dat ik hem op Spotify geluisterd heb en is mijn liefde voor dit album alleen maar groter geworden, dat had ik ook niet anders verwacht. Later zullen voor deze albums een aantal 'Op de draaitafel' komen. Toen ik de reclame voor het tribute album 'The Breeze' voor J.J. Cale gezien te hebben, kwam weer een lang vergeten herinnering terug van een gesprek met een oom van mij en hoe goed hij deze muziek vond. Na een aantal van zijn albums gehoord te hebben heb ik zijn  debuutalbum 'Naturally' besteld. Het tribute album ga ik niet kopen, een cover is zelden beter dan het origineel en dat is met dit album niet anders. Overmorgen ga ik naar 'Second Life Music'. Geen enkele Dylan plaat die in 'Concerto' te verkrijgen was had ik nog niet, ik hoop dus dat in deze winkel daar verandering in gaat komen. Toch ben ik zeer voldaan met mijn vondsten.

zondag 27 juli 2014

De dag voor morgen

Gisteren ben ik veilig en wel aangekomen in Amsterdam.
Na een tweetal familiebezoeken ben ik nu voor een week huisgenoot van m'n opa en oma. Het voelt goed om in mijn tweede thuisstad te zijn.Zoals velen van jullie weten ga ik naar 'Concerto' en daar ga ik morgen naartoe. Dinsdag staan er nog twee zaakje op me te wachten 'Second Life Music' op de Prinsengracht en een tweedehands winkeltje in de Vijzelstraat. In beide zaken ben ik nog nooit geweest,ik laat me dus verrassen. Wie weet loop ik daar wel met onverwachte vondsten de winkel uit. Mijn budget is niet groot,maar net groot genoeg om te kopen wat ik in m'n hoofd heb en misschien nog ietsje meer. Onder andere wil ik de lp 'War'van U2 kopen. een album waar ik zeer graag naar luister en nu eindelijk fysiek ga bezitten. Het gevoel van 'Hard Rain' kopen in de 'MOV' versie, is alweer een beetje ingezakt. Ik moet en zal hem op vinyl bezitten, maar dan niet nieuw, maar tweedehands. Zo blijft er nog genoeg over voor andere geweldige artiesten. Ik denk dat de 'MOV 'lp deze keer 'Grace' van Jeff Buckley wordt. het tragische verhaal van zijn dood heeft me altijd aangegrepen en hij had nog zo veel geniaal werk kunnen maken. Maar ik hoop dat hij nu in betere oorden verkeerd dan deze aarde, wat een nummer als 'Eternal Life' wel doet vermoeden, en daar kan geen enkele vorm van erkenning en roem tegen op. 'Grace' heeft me altijd diep geraakt,maar ik heb hem tot nog toe niet op vinyl weten te scoren. Iets waar verandering in moet komen. Ik wil een aantal uur uitrekken voor het bezoekje aan 'Concerto', graven in de bakken met lp's kost veel tijd en het beslissen wat er mee naar de kast thuis mag misschien nog wel meer. Voor de ene lp moet ik misschien een andere lp afwijzen en dat is niet makkelijk. Er is zo veel geweldige muziek te vinden op al die duizenden lp's die er staan, maar men kan niet alles bezitten wat het hartje begeert en dus ik ook niet. voor de rest zoek ik niet naar specifieke albums, maar meer artiesten en genres,zoals: Johnny Cash, natuurlijk Dylan, en Dave Brubeck en andere jazz, maar vooral Blues. Ik kan niet wachten tot morgen en overmorgen.

Sontekst van de dag #31: Went To See The Gypsy

Klik hier om de songtekst van de dan te lezen.

Vanaf de eerste keer dat ik dit nummer hoorde was ik overdonderd door zijn schoonheid. Dylan
beschrijft een dag in het leven, maar doet het op zo'n manier dat er een mysterie overblijft; Wie is die zigeuner? Die vraag komt iedere keer als ik naar dit nummer luister in me op. Is het een stereotype zigeuner? Die zigeuner lijkt me een wijs man, iemand die op iedere vraag een uitgebreid antwoord heeft. Een persoon die veel kan doen met je, indruk op maakt. De zigeuner verdwijnt plots samen en het kleine meisje is ook niet te vinden. Er komt geen antwoord op de vraag of hij ooit terugkomt. Is hij voorgoed verdwenen, in rook opgegaan, of komt hij terug om vragen van his Bobness aan te horen en er een wijs antwoord op te geven? Dat is aan de luisteraar zelf, het is een open plot.. Houd je van een 'happy end' of ben je meer van het soort verhaal waar de hoofdpersoon een heroïsche dood lijdt. De prachtige versies van dit nummer hebben we in ieder geval.   

vrijdag 25 juli 2014

Akoestisch of elektrisch

Vandaag is het 49 jaar gelden dat Dylan de geschiedenis van de popmuziek veranderde door zijn
gitaar in te pluggen op het 'Newport Folk Festival'. Ik wil niet in dit berichtje het honderden keren beschreven en besproken onderwerp over de hippie die zich naar de zingende dansman transformeerde. Ik wil de vraag behandelen of de akoestische of de elektrische Dylan mij het meeste aanspreekt en dan wil ik me beperken tot de jaren-60.

Het is lastig om deze vraag te beantwoorden; er zijn tijden dat het even teveel wordt en ik me wil verschuilen in de prachtige, jonge folkzanger, die zijn protest en levensverhaal op zijn gitaar gitaar tokkelt, maar er zijn ook tijden dat ik er allemaal genoeg van heb en mee wil rebelleren met de schreeuwende, rockende Dylan met een grote bos haar. Laten we beginnen met waar ik het meeste naar luister. Dat zijn meestal de elektrische album, deze albums zijn voor mij een van de beste aller tijden. 'Blonde on Blonde' stroomt over van geniali- en creativiteit zowel elektrisch als akoestisch. De alleen akoestische albums kunnen niet tippen aan die vol adrenaline stromende zanger. Er wordt vaak
gezegd dat Dylan op zijn creatieve hoogtepunt zat in die periode. Als je naar liveopnames van midden jaren-60 kijkt, zie je dat Dylan stokstijf op het podium staat, de adrenaline giert door z'n lijf. Maar als ik dan naar de onervaren jongen uit begin jaren-60 kijk, komt er een glimlach op m'n mond en kan ik niet anders dan volledig in de muziek gesleept worden en me te laten raken door zijn breekbare stem. Meestal als ik net naar 'Bringing It All Back Home' luister, zal ik ik zo snel naar 'The Thimes They Are-A Changin'' luisteren. Nee, dan wil ik meer van die folkrock horen en zal ik eerder naar een concert uit die periode luisteren. Maar als ik eest naar 'The Times' heb geluisterd, verlang ik ook naar meer en luister ik naar een concert uit die periode. Ik houd van allebei ontzettend veel. Dylan is op alle twee de gebieden een genie.

Eigenlijk kan ik geen keuze maken.
Ik kom tot de conclusie dat ik als het echt zou moeten en maar één album uit de jaren-60 zou kunnen meenemen, dan zou het een Greatest Hits album worden. Van allebei een beetje. Vergeet niet het bericht over muziek meer dan een mp3tje hieronder te lezen.     

Muziek is meer dan...

Daarnet ben ik voor de tweede keer deze week naar het kringloop geweest. Dat deed ik niet zomaar,
ik wist dat er vandaag een nieuwe lading lp's zat aan te komen. Dat was ook zo, maar dit keer geen scherp geprijsde platen, de persoon die ze geprijsd had wist wat ze waard zijn. Een Elvis plaat voor 9 euro, Miles Davis voor 10 euro. Die prijzen heb ik niet over voor een plaat in het kringloop, dan kan ik net zo goed naar een platenzaak gaan. Uiteindelijk zijn het 2 U2 platen geworden, wel voor een gepaste prijs. Ik hoop altijd dat ik op Dylan stuit als ik door de bakken graaf. Vandaag helaas niet. Maandag ga ik naar 'Concerto' en daar weet ik wel dat er Dylan platen zijn, maar niet voor kringloopprijzen. Ik voel me fijnste als ik weinig betaal voor een geweldige lp, dat gebeurt altijd op beurzen of in kringloopwinkels. Maar ik heb best voor een genie als Dylan wat meer dan een paar euro over. In m'n gedachten ben ik al vaak 'Concerto' binnengelopen en weer naar buiten gelopen met precies de platen die ik wilde. Of dat gaat lukken weet ik nog niet, sowieso moet 'Hard Rain' er komen en als ik geluk heb nog een aantal anderen van m'n lijstje. In de ruim 2,5 jaar dat ik vinyl verzamel, heb ik mijn collectie zien groeien. Ben ik naar beurzen geweest, ontelbare keren naar het kringloop en veel platenzaken in Nederland en België bezocht. In het begin kocht ik maximaal een plaat per maand, dat is nu naar minstens een plaat per week uitgegroeid. Toch zijn er nog velen platen die ik nog niet bezit, maar wel graag wil bezitten. Ik weet dat mijn collectie nooit helemaal compleet gevuld zal zijn, maar dat maakt het zoeken alleen maar leuker. Er zal geen lol meer aan zijn als er geen nieuwe muziek meer was om te ontdekken en misschien wel van te gaan houden. Vroeger heb ik veel hobby's gehad, fossielen verzamelen, Lego en nog meer, maar geen één daarvan heb ik zoveel plezier gehad als ik nu heb met lp's verzamelen. Muziek wordt niet oud, je raakt er niet op uitgekeken en het raakt nooit op er is altijd iets nieuw om te ontdekken. Ik ben blij dat ik muziek niet zie als een bestandje op een laptop of telefoon, ik ben blij dat ik zowel fysiek als auditief met muziek kan bezig zijn. De beleving van een plaat opzetten en er bewust naar luisteren, haalt een mp3tje niet. Ik draag zorg voor mijn muziek, maak ze schoon en geniet ervan. Nog eens, daar haalt een mp3'tje het niet bij. Van de muziek van Dylan en alle andere artiesten ben ik niet gaan houden door een torrent van het internet te plukken en op m'n mobiel te zetten.Ik heb ze ontdekt door uren door bakken vol platen te graven. Ik betaal graag voor mijn muziek.

       

donderdag 24 juli 2014

Songtekst van de dag #30: Forever Young

Klik hier om de songtekst te lezen.

Ik heb dit nummer altijd  gezien als een nummer met een diepere boodschap. Dat kan ook niet anders
als je naar de titel kijkt. Dylan wenst een persoon om altijd jong te mogen blijven. Welke plek hij bedoelt, kun je niet weten. Misschien de hemel, misschien een plek in een oud mythisch verhaal. Het moet wel een plek zonder pijn en zonder zorgen zijn. Een mooiere wens kun je iemand niet wensen. Iedere keer als dit nummer voorbijkomt raakt het me nog dieper dan de vorige keer. Naarmate ik meer en meer na dit nummer luister, hoe mooier en dieper de boodschap lijkt te zijn. Er zit veel in de wens om altijd jong te zijn. Eigenlijk wens je iemand dan toe geen enkele tegenslag te krijgen in zijn leven, of om te geloven in God en naar de hemel te gaan waar je altijd jong blijft. Ik weet nier wat Dylan probeert te zeggen in deze tekst, ik wil het ook niet weten. Het nummer is prachtig en daar draait het om.

De afgelopen tijd heb ik niet veel tijd gehad om de nieuwe 'Album voor album' te schrijven. 'Slow Train Coming' betekent ook teveel voor me om even te kunnen weg typen wat ik van dit album vind. Ik hoop dat ik deze week tijd vind om hem te schrijven, anders wat later.

dinsdag 22 juli 2014

Een zomeravond

Het is warm, gelukkig niet meer zo warm als het weekend. Wat doe ik op deze zomeravond, ik luister naar 'Parsley Sage Rosemary & Thyme' van Simon & Garfunkel. Er zijn twee redenen daarvoor: Gisteren heb ik deze lp gekocht bij het kringloop. Hij was maar één euro, natuurlijk heb ik hem meegenomen. Alle lp's van S & G bezit ik nu. Dat voelt goed, zeer goed. De Tweede, er staat er nummer over Dylan op, 'A Simple Desultory Philippic'. Of het nou een hommage of parodie is, het is in ieder geval een nummer over Dylan. Voor dat nummer alleen heb ik die ene euro die ik ervoor betaalt heb over. Tijdens het luisteren dwalen m'n gedachte af naar 'Desire', het nummer 'One More Cup Of Coffee' in speciaal. De schoonheid van dit nummer, of meer de schoonheid die mij raakt, zit in vele aspecten, maar vooral de mystiek van het nummer. Ik weet niet of ik het nummer ga opzetten. Misschien morgenavond, als alle activiteiten achter de rug zijn, als afsluiter van de dag. Ondertussen is de lp al afgelopen, nu zet ik het debuutalbum van Paul Simon op. Deze lp heb ik een maand of twee geleden bij 'Plaatboef' in Rotterdam gekocht. Een winkel waar ik veel te kort ben geweest, met veel te weinig geld. Wat een hoop platen, wat een hoop mooie muziek. Goed, ik kan niet alles hebben. Zo gaat de lol van het zoeken en verzamelen er ook af. Het bezoekje aan Amsterdam is uitgesteld naar volgende week, nog een week wachten op 'Concerto' . Het lijstje waar ik over heb gehad, is gemaakt. Alles wat ik nog graag wil staat er niet op. Wel een klein deel daarvan. 'Hard Rain' is de enige nieuwe lp die ik ga kopen. Zoals ik zei is dit album een pareltje, zeg maar gerust parel. Ik heb er zin in, erg veel zin. Ik wil graag een plaat van Robert Johnson kopen, welke zie ik in de winkel wel. 'Blue Train' van John Coltrane staat op het lijstje, maar ik weet niet of het budget het toe staat. Ik zie wel. Nog een Dylan lp moet er komen, maar welke Ik heb nog een week om na te denken. Ik luister de lp die op de draaitafel ligt nog af en dan is het afgelopen van vandaag wat muziek betreft. Wat ik nu ga doen zie ik wel, misschien wel 'No Direction Home' kijken, of een andere documentaire.

maandag 21 juli 2014

Dylan en anderen

Zo'n beetje iedere goede kennis of vriend van mij weet dat ik een groot muziekfan ben. Muziek hoort bij mijn dagelijkse leven en is zeer belangrijk voor me. Ik zou me dan een leven zonder muziek ook niet voor kunnen stellen.

Bob Dylan is mijn grootste muziekliefde, dat is geweest sinds het eerste album wat ik hoorde en dat zal altijd zo blijven. Toch wil ik niet zeggen dat alleen de muziek van Dylan mij aanspreekt, ik zou het ook zonde vinden als dat zo was. Er is een veel grotere muziekschat dan alleen Dylan. Als ik dan ook naar mijn platen- en in zekere zin cd-kast kijk, dan is er veel meer te vinden dan vele persingen van Dylanplaten. Artiesten die mij buiten  his Bobness diep in het hart liggen zijn: Johnny Cash, Mahalia Jackson, Simon & Garfunkel en nog een paar meer. Die muziek betekent bijna net zoveel als van Dylan. Ik zeg bijna, want Dylan is nog steeds de beste muzikant ooit, naar mijn mening dan. Als er een mogelijkheid zou zijn om een map te maken van mijn gedachten aan muziek zou Bob Dylan het grootste gedeelte innemen, vele andere artiesten zouden gelinkt zijn aan het vakje Dylan en weinig zouden echt een vakje voor zichzelf hebben. Cash is gelinkt aan Dylan, Paul Simon is gelinkt aan Dylan, Joan Baez is gelinkt aan Dylan, en nog veel meer. Ik denk als je echt alle artiesten zou verbinden aan Dylan die dat waard zouden zijn er een een heus doolhof, zeg maar gerust Labyrint zou ontstaan. De titel van die gelinkte personen zou dan Dylan en anderen heten. Ach, ik raaskal maar wat.

Toen ik voor het eerst Dylan hoorde was ik verkocht, dat kwam ook door het feit dat ik toen niet veel van muziek afwist. Ik luisterde toen bijna altijd naar Dylan. Dat is de afgelopen paar jaar afgezakt naar het grootse gedeelte van de tijd dat ik naar muziek luister. Maar ik luister nu veel meer naar muziek dan toen, ik denk dus dat ik ook meer uren naar Dylan luister dan toen. Het meeste van Dylans werk ken ik, in ieder geval alles wat officieel is uitgebracht en dan nog vele outtakes en liveopnames. Ik ken het werk van geen één artiest zo goed als dat van Dylan. Geen enkele artiest is zo belangrijk voor mij. Zo belangrijk dat hij de titel van dit blog aan zich te danken heeft.

Vandaag is Dylan nog niet langsgekomen. Dat moet veranderen, maar eerste de vandaag gekochte platen beluisteren en dan Highway 61. Die is een tijd niet beluisterd.       

zondag 20 juli 2014

Songtekst van de dag #29: Blind Willie Mctell

Klik hier om de songtekst te lezen.

De reden voor de keuze van dit nummer komt door Frits Tromp. Ik zag vandaag een link op zijn blog een verwijzing naar de we 'Nummer van de dag'. Ik kende deze site nog niet voor vandaag, maar er staan leuke stukjes op en heb met plezier gelezen.

Dylan heeft een groot spectrum aan artiesten waar hij respect voor heeft/door geïnspireerd is. Maar als aan hen een hommage brengt zegt dat veel. Hij beschrijft niet Mctells persoonlijkheid. Nee, Dylan zegt dat er niemand beter de blues kan zingen dan Mctell. Dylan houdt te tekstuele stijl van zo'n beetje iedere vroege deltablueszanger die er is, maar de manier waarop hij zingt, het ritme. Alles is anders, alleen het gitaarspel van Mark Knopfler niet. Maar goed de stijl blues bevat nog vele subgenres en eigenlijk zijn veel muziekstijlen te definiëren als blues. Ach, het doet er niet toe.

Dylan heeft een prachtige tekst geschreven en weet dat op een of andere manier de gebeurtenissen waar Mctell zeer waarschijnlijk mee te maken heeft gehad te beschrijven en dat, dat is blues voor een vriend. In dit geval een vriend die hij niet gekend heeft.. Dat klinkt raar, maar ik vind ook dat ik Dylan goed ken, ik ken veel van zijn nummers, heb al zijn albums op cd's en de meesten op plaat, maar toch ken ik hem niet en weet ik niets over zijn persoonlijkheid. Dylan heeft ongetwijfeld een band met de blues van Mctell en kent veel van zijn nummers, maar heeft hem waarschijnlijk nooit gesproken, laat staan gekend. Toch kent hij hem goed.

Ik weet redelijk veel over de muziek van Dylan, maar bijna niets over zijn persoonlijk leven. Ik kan dus ook niet zeggen welke band Dylan met Mctells muziek had. Dylan geeft door dit soort nummers een kijkje in zijn hart, hij laat zien waar hij van houdt. Dat is moeilijk om de doen voor een artiest, maar hij weet het op zo'n manier te doen dat het niet te persoonlijk wordt, hij laat allen weten dat hij Mctell de beste vindt. Wat ik wel kan zeggen is dat Mctell inderdaad een geweldige blueszanger is en misschien nog wel een betere gitaarspeler. Een artiest zoals hij verdient een soort hommage als dit nummer.Vergeet niet het bericht hieronder te lezen.

Even (bijna) geen muziek

Ongeveer een maand lang ben ik erg druk geweest met iets persoonlijks.  Door de tijd die hierin ging zitten heb ik amper naar muziek kunnen luisteren. Nu dit achter de rug is, kan ik natuurlijk weer volop van haar schoonheid genieten. Muziek is niet volledig voor een tijd uit mij leven verdwenen, maar was veel te weinig een deel van de dag. Althans, veell minder dan normaal. Meestal even snel achter de computer, een kwartier, misschien een half uur. Daarom was de tijd tussen de serie 'Album voor album' ook wat langer, het kostte me meer dan een dag om een Dylan album te beluisteren. Maar nu, de platen speler staat er, platen staan in de kast, er is dus geen reden meer om niet veel naar muziek te luisteren. Helemaal niet nu het vakantie is.

De eerste plaat die beluisterd is vandaag, is 'Saved'. Zoals ik al in eerdere berichten heb gezegd heb ik een grote band met dit album. Daar zal ik een 'Album voor album' wel meer over vertellen. Het voelde goed om na een redelijk lange tijd dit album weer te horen en te beseffen hoeveel ie voor mij betekent.

Gisteren luisterde ik naar een plaat van 'Joan Baez' die ik een tijdje terug voor een euro gekocht heb. Eigenlijk kun je als Dylanfan niet enigszins respect hebben voor of houden van haar muziek. Ik zit er een beetje tussen in. Natuurlijk heb ik veel respect voor haar, haar rol in muziek en de rol in Dylans leven, maar sommige nummers vind ik ronduit prachtig en anderen vind ik dan weer een beetje over de top. Ik kan sommige klassieke soorten muziek echt wel waarderen, maar opera, dat is een van de weinigen vormen van muziek die ik niet kan uitstaan, ik krijg er uitslag van. En soms wordt de dynamiek in haar stem , die nummers ook prachtig kan maken, een beetje over de top en kan ik er het opera gevoel bij krijgen.Goed, ik moet niet klagen, het merendeel van het album is mooi en ik heb er niet veel voor betaald, dus.

Eigenlijk weet ik niet welke muziek er hierna moet komen. Er is zoveel wat minstens nog een luistersessie verdient en daar is moeilijk uit te kiezen. Misschien moet ik voor de kast gaan staan, m'n ogen sluiten en gewoon wat blindelings pakken en opzetten. Ja, dat ga ik doen.

woensdag 16 juli 2014

Songtekst van de dag #28: It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)

Klik hier om de songtekst te lezen.

Het is moeilijk om te beschrijven wat zo'n nummer als dit met me doet. Dat komt omdat het eigenlijk teveel met me doet om in woorden te kunnen uitdrukken. Dit nummer slaat de spijker precies op z'n kop, er valt niet toe te voegen aan het nummer, het is uitermate compleet. De onbeschrijbaarheid, als dat al een woord is, is de kracht van het nummer. Het is niet te volgen, noch te begrijpen, maar klopt toch helemaal. Een mens is niet meer dan vlees en bloed dat straalt het nummer uit. Zelfs de president van de Verenigde Staten. Niemand is meer of minder dan een ander.  Vaak aan het eind van een dag, als de lichten bijna uit gaan, denk ik aan dit nummer. Het herinnert me aan het doel van het leven, waar het werkelijk om gaat, al snap ik de tekst niet helemaal. Alleen het horen van het gitaarspel is al genoeg om betekenis te geven aan het nummer en het te snappen op m'n eigen manier, wat dus betekent dat ik het niet snap. Dit nummer heeft niet veel dynamiek in zich, nog een rijk instrumentale keuze, maar juist datgene wat er niet is, geeft de genialiteit aan van hetgeen wat er wel is. Als iemand van 23 dit kan schrijven is ie geniaal. Eigenlijk is dit nummer dan ook samen te vatten in één woord: Geniaal.  

dinsdag 15 juli 2014

Songtekst van de dag #27: 4th Time Around

Klik hier om de songtekst te lezen.

Soms zijn er van die dagen dat ik nier Dylan luister. Dat gebeurt niet vaak. De voornaamste reden is
meestal nieuwe lp's om te luisteren, dat was nu niet het geval. Alle lp's die ik de afgelopen week gekocht heb, zijn beluisterd en hebben een plaats in de kast. Vandaag kwam het door drukte, en het kleine beetje tijd wat er over was, had geen ruimte voor Dylan.

Daarnet kwam '4th Time Around' in me op. Het enigste stukje Dylan voor de dag dus. Ik wil het niet hebben over de verborgen boodschap in het nummer nu. Nee, daar is het nummer te mysterieus voor. Ik zou ook niet willen weten wat de boodschap is, ik ben bang dat ik alleen maar teleurgesteld uit zou komen. Ach, dit nummer heeft teveel in zich om op te noemen. Dat maakt het nummer zo goed. De melodielijn die bijna niet afwijkt, die vijf prachtige coupletten, het meesterlijke mondharmonicaspel. Vaak denk ik aan de tekst bij een nummer, vaak ook als ik naar dit nummer luister. Nu niet, ik denk aan al de rest wat het nummer maakt en hoe Dylan dit zingt. Ik heb dit nummer ook niet gehoord vandaag. Ik heb er alleen maar aan gedacht. Morgen, dan is het tijd voor dit nummer. De enigste strofe die ik wil delen is: And I, I never took much. De opsomming van twee keer ik, die de regel meer kracht geeft. Dylan speelt met deze woorden. Niet veel doet dit nummer ook goed aan. De eenvoud van het nummer, de minieme gebruik van dynamiek en  instrumenten, is de ultiemste kracht en toch heeft dit nummer enorm veel in zich. Even komt de gedachte wat de boodschap zou kunnen zijn. Nee, die gedachte is niet voor nu, de gedachte aan het nummer is genoeg. Zo laat op de avond is dat wel even genoeg.

Keuzes

Zo'n beetje ieder vakantie breng ik een tijd door in Amsterdam. Natuurlijk bezoek ik dan minstens 1 of 2 dagen een aantal platenzaken in Amsterdam. Met het geld dat gespaard is, moet ik keuzes maken welke lp's er toegevoegd gaan worden aan de collectie en welke er nog even moeten wachten. Sowieso komen er een paar lp's van Dylan bij, maar welke en nieuw of tweedehands. Het geluid van de uitgaves van 'Music On Vinyl' is natuurlijk het beste wat je kunt krijgen, maar het is toch weer 20 à  25  euro per lp. Ik wil nog zoveel andere lp's kopen van Johnny Cash, Paul Simon, van het Blue Note label, Blues, Soul, Gospel. Ik moet keuzes maken en dat is niet makkelijk. Het duurt nog een week en dan ga ik. Een lijstje maken, doorkrassen en keuzes maken. Ik ben door nooit goed in als het gaat om muziek. Er is zoveel om uit te kiezen, zo'n grote schat aan bekend en voor mij nog onbekend werk. Voor de nieuwe lp's is 'Fame' altijd een vaste platenzaak waar ik naar toe ga, daar kom ik met niet meer dan één lp naar buiten, dat heb ik al met mezelf afgesproken. Daarna 'Concerto' daar een stuk of vier, vijf, misschien zes tweedehandse lp's. Het lijstje moet er komen en dan nog een paar lp's die ik in de winkel zelf tegenkom en me misschien wel meer aanspreken dan die op het lijstje, wat doe ik dan. Een keer liep ik in 'Concerto' en daar hing 'American Recordings' aan de muur, veel te duur, maar toch onweerstaanbaar. En toen liep ik met die ene lp de winkel uit. Spijt? Nee, maar wel een gedachte aan de vele tweedehands lp's die ik gekocht had kunnen hebben voor het geld wat die ene kostte. Dylan moet er tussen zitten, dat staat vast. Het lijstje bestaat dus uit: Dylan, Cash, Blue Note, een paar blues platen, een beetje gospel, maar welke albums dan?  At San Quentin van Cash is binnen, ´At Folsom Prison´ moet nog, ´The Freewheelin' Bob Dylan´ is er ook nog een die ontbreekt, ´Moanin'´ van Art Blakey, ´Parsley Sage Rosemary and Thyme´ van Simon and Garfunkel, ´Time Out´van Dave Brubeck, en nog een stuk of twee van Dylan. Ik dwaal af, het zal nog wel een tijdje duren voordat het lijstje af is. Waarschijnlijk kom ik toch thuis bij m'n opa en oma met hele andere lp's dan ik in eerste instantie gedacht had. Is dat erg? Nee. 

zondag 13 juli 2014

Bob Dylan album voor album #19: At Budokan

Algemene informatie:

Releasedatum: 23 april 1979
Opnamedata: 28 februari en 1 maart 1978
Duur: 99:41
Producer: Don DeVito

Ik weet nog goed, sinterklaasavond 2011, toen zat dit album in de zak met cadeautjes. Toen wist veel minder over Dylans muziek dan nu en verschillende nummers op het album had ik geeneens van gehoord. Toch heb ik altijd genoten van dit album, al was dat wel anders onder de meningte toen dit album uitkwam. Ik heb nooit problemen gehad met Dylan en the big band, zo kun je dit alum eigenlijk al samenvatten. Dylan met een grote band achter zich, die nummers behoorlijk verpest, althans dat vond de menigte. Ik ben eigenlijk een groot voorstander van de vernieuwende Dylan, als Dylan zich vernieuwd zit hij des te meer in zijn cirkel van creativiteit. Dylan is geen wandelende jukebox zoals zo veel grote artiesten en daar kan ik alleen maar lof voor hebben. Nummers zoals 'One More Cup Of Coffee' en 'Ballad Of A Thin Man, raken me soms evenveel als de originele versie. Nummers die hij vernieuwt klinken ook als de eerste keer dat je naar dat nummer luistert. Natuurlijk worden nummers beter hoe meer je ernaar luistert en in je systeem zitten, maar vaak raken nieuwe versies me zo dat er kippenvel loskomt. Bij veel nummers van Dylan krijg ik iedere keer kippenvel, maar soms moet ik een tijd niet naar een nummer geluisterd hebben om weer die emotie los te krijgen van de eerste keer luisteren en dan bestaan er altijd nog die liveversies. Genoeg over die vernieuwingen.  Dylan zingt erg zuiver en dat is een goed eigenschap van dit album. Ik heb altijd gezegd dat Dylans nasale raspende stem me meer raakt dan een loepzuivere stem. Maar Dylan kan wel zuiver zingen en dat mag hij ook wel eens laten zien, als hij het maar niet te vaak doet. Dit album duurt bijna 110 minuten, ik kan me niet zo goed een album indenken dat zo lang duurt. Een voordeel is natuurlijk da je lekker lang kunt genieten van deze Dylan, maar een nadeel is dat ik ook wel eens het album na een half uur zat word en dan moet ik ven de luistersessie opheffen. Nog even 'Ballad Of A Thin Man', ik weet nog toen dit album de eerste keer mijn oren passeerde, toen kwam dit nummer binnen als een bom. In deze versie zit meer dynamiek dan in de albumversie, al mis ik soms het 'spookysfeertje' dat om de albumversie hangt. Die trompetsolo in het midden van het nummer is geweldig, een prachtige toevoeging. Misschien is dit wel het beste nummer van het album, maar er zitten nog zo veel eraan te komen. Natauurlijk ben ik het ermee eens dat er betere concerten uit deze tour bestaan, die misschien beter ontvangen waren. Maar dat bestaat het format bootleg voor. Om 'Dont't Think Twice' hangt een soort van Reggaesfeer. Een steil die Dylan soms laat doorschijnen in zijn albums, maar nooit de voorgrond haalt. Dylan heeft zo'n beetje iedere muziekstijl uitgeprobeerd, dat maakt hem veelzijdig. Zoals ik al vaker gezegd heb, dat is de kracht van Dylan. 'One More Cup Of Coffee'wat een prachtige versie. Hij lijkt op dit moment beter dan de albumversie, met de nadruk op dit moment. Het achtengrondkoortje irriteert me soms, hier voegt het juist meer kracht toe aan het nummer. De trompet die aan het einde van een couplet uithaalt, is weer erg goed. Ik houd van blaasinstrumenten, kan er niks aan doen. 'I Shall Be Released' is zo'n voorbeeld van een zuivere Dylan, al zit er wel wat rauw aan. En dan weer die trompet, ik blijf hem goed vinden. Het blijft een van de beste teksten die Dylan ooit geschreven heeft, in welke versie dat ie dan wordt uitgevoerd. Het laatste nummer is weer erg goed, Dylan bouwt op naar een climax, die snel komt. Hij vernieuwd de tekst, hij zegt dat hij niet gaat, hij is niet weg. Al is dei 'Ain't'ook als 'Am' te verstaan. Misschien heeft Dylan dit wel expres gedaan.En dan komt het andere nummer in het nummer. Heel even, dan weer rustig, maar dan weer rocken. Moeilijk te beschrijven is dat stuk, luister zelf maar. Dylan expirimrteert er op los in dit nummer, zoals ik al zei Dylan zit in zijn creatieve cirkel als hij vernieuwt. De eerste plaat ken ik beter dan de tweede, niet dat ik er meer naar luister. Het is gewoon zo. De tweede plaat vind ik altijd iets minder dan de eerste, dat is nu niet zo. Hij begint al goed met 'Blowin'In The Wind' waar even die bekende kopstem te horen is, maar die verdwijnt weer snel.
'Just Like A Woman' wordt redelijk in de originele versie gehouden. Dat vind ik hier goed, dit nummer is te puur om teveel aan te raken. 'Oh, Sister', kippenvel, dat zegt genoeg. Goed, het stuk wordt te lang. De rest van de tweede plaat is ook heel goed.  Kortom, Alle nummers zijn, veranderend of niet, hun plek op het album meer dan waard, een goed album, waar ik van geniet. Wat jij ook zou moeten doen.

Cijfer: 9  
.

zaterdag 12 juli 2014

Songtekst van de dag #26: Slow Train

Klik hier om de songtekst te lezen.

Dit is een nummer die diep in mijn hart ligt. Muziek kan bijna niet beter worden dan dit en dat gevoel
heb ik al sinds het moment van luisteren. Ik kan dit nummer moeilijk beschrijven en al helemaal niet precies zeggen welke boodschap er uit dit nummer spreekt.. Wel kan ik zeggen dat er een kritische blik over het nummer heen hangt, al is het nummer ook wel positief. Dylan maakt het niet uit, hij geeft niets over de economie, het zal hem een worst wezen. Hij wil als het ware aangeven waar het werkelijk om draait, waar hij de metafoor een langzaam rijdende trein voor gebruikt. Die langzame trein geeft aan waar het om draait in het leven. Het is een tikkende tijdbom, hij is dan wel langzaam, maar langzaam maar zeker komt hij eraan en dan is er geen weg meer terug. Die langzaam rijdende trein zou ook van de apocalyps kunnen spreken. Er komt een tijd dan het te laat is om een keuze voor God te maken en dan is er ook geen weg terug meer. Ik weet niet wat Dylan met die metafoor bedoelt, daar draait het ook niet om. Mijn eigen interpretatie erin leggen is veel leuker. Dylan heeft wel vaker metaforen gebruikt. Denk aan: een dunne man, harde regen, een luipaardhuiden hoed, en ga zo maar door. Iedere fan geeft daar zijn eigen interpretatie aan en dat is ook een persoonlijke mening. ik kan het heel anders dan jij hebben. Nu ik dit schrijf dwalen m'n gedachten al weer af naar de betekenis van die trein. Wat is dit een onderwerp om over na te denken. Het beste kun je de tekst lezen en zelf er een uitleg aan geven.

Gisteravond laat is pas de 'Songtekst van de dag' van gisteren verschenen, daar zijn meerdere redenen voor. Mocht je die nog niet gelezen hebben check hem hieronder.

vrijdag 11 juli 2014

Songtekst van de dag #25: Man Of Peace

Klik hier om de songtekst te lezen.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Dit nummer ken ik al een tijd, maar pas net, toen ik de
tekst bekijk, kwam de boodschap bij mij binnen. De regel 'Sometimes Satan comes as a man of peace'. Staat natuurlijk voor personen die in eerste instantie goed en rechtvaardig lijken, maar uiteindelijk kwade bedoelingen hebben. Satan is het figuur uit de bijbel die het slechte in de mens naar boven heeft gehaald en God zelf verraden heeft. Maar Satan kan ook gezien worden als het figuur van het kwaad. Het kwaad zelf is natuurlijk Adolf Hitler geweest, die in de tekst aangehaald wordt als Führer. Dylan voelt zich natuurlijk verbonden met zijn volk de joden, hij ziet Hitler als een weerspiegeling van Satan op aarde, een persoon die zo gek is dat hij tot alles in staat is. Ik kan me hier helemaal in vinden, want ik heb ook Joods bloed door mijn aderen stromen. Het zou ook de lokale priester kunnen zijn die het kwaad in zich heeft. Veel personen die een leidende rol in De Katholieke en Protestantse kerk hebben, hebben soms kwade bedoelingen in zich. Ze raken het echte doel, God, uit het oog, vinden hun eigen ego belangrijker en doen zo veel mensen kwaad aan. Ik kan uren dingen opsommen hoe Dylan Satans sluwheid beschrijft en mijn uitleg naar voren brengen. Maar daar heb ik de tijd niet voor.  Een samenvatting kan ik wel geven: Satan is sluw, weet alles goed uit te leggen, lijkt goed, maar is dat niet, belooft veel, maar geeft niets, eerst is hij op de achtergrond, maar dan eist hij de hoofdrol, hij weet je zwakke plekken en die dingen die je aanspreken, maar hij is vooral in en in slecht.

Denk nou niet gelijk als je niet gelooft in Satan dat de figuur niets voor jou kan betekenen. Er zijn personen, zoals Hitler, die door en door slecht zijn, eerst als een man van vrede lijken te komen, alles beloven, maar later hun echte ik laten zien en je met niets dan lege handen en veel spijt achterlaten.

donderdag 10 juli 2014

Songtekst van de dag #24: Things Have Changed

Klik hier om de songtekst te lezen.

Ik heb de laatste tijd wat moeite met het uitzoeken van nummers voor 'Songtekst van de dag'. Het
zal wel een periode zijn waar ik in zit. Toch heb ik uiteindelijk een nummer gevonden.

Zoals velen zeggen is dit de kwade tweelingbroer van 'The Times'. Ik ben het daar wel en niet mee eens.De boodschap is in ieder geval wel hetzelfde.

Dit nummer heb ik pas echt ontdekt toen vorig jaar 'Side Tracks' werd uitgegeven door 'Music On Vinyl'. Ik luisterde wel daarvoor naar het nummer, maar onbewust en niet echt naar de tekst.Op naar de tekst.

Ik heb dit nummer altijd gezien als een nummer met een diepere boodschap,  al kan ik niet echt een vinger op de pols leggen wat die diepere boodschap nou zou moeten zijn. Misschien heeft Dylan dit wel als een tegenstelling op 'The Times' willen schrijven. Ik ben niet meer in protest, ik vond het erg dat de tijden veranderen maar mij boeit het niet meer. Dylan is altijd met zijn tijd meegegaan, al trekt hij er niets van aan wat anderen vinden. Allebei is hem te prijzen. Als dit nummer als tegenboodschap bedoeld is, zijn er oneindig veel betekenissen aan te geven en stroomt m'n hoofd vol van ideeën. Het nummer is een soort van 'flow' door de dag heen. Hij beschrijft de gebeurtenissen en gedachten van hemzelf of iemand anders. Misschien bedoelt Dylan wel niets met de tekst. Als hij niets bedoelt met de tekst wordt het makkelijk hij beschrijft zijn leven, zijn gebeurtenissen. Misschien wel te gemakkelijk, want ik zie Dylan geen danslessen nemen. Nee, Dylan bedoelt er wat mee. Maar wat? Ik zou het niet weten. Misschien dacht Dylan wel: 'Ach, ik schrijf wel effe een nummer en win er nog een oscarretje mee ook'. Maar Dylan is niet gemakzuchtig, althans denk ik. En hij is trots op zijn Oscar, hij heeft hem niet voor niets op zijn podium staan. Wat wil hij zeggen met 'Mensen zijn gek en tijden zijn vreemd'. Eigenlijk ligt het wel voor de hand, want de tijden zijn ook raar. En je ziet wel eens mensen lopen waarvan je denkt  'Man, waar is die tegenaan gelopen'. Ach, ik moet ook niet oordelen. Mensen vinden de tijden altijd raar, dat is nooit anders geweest. Zoals ik al in de 'Songtekst van de dag' voor 'The Times' heb gezegd,  de tijden veranderen snel. Misschien moet ik me er niets van aantrekken en vooral vragen blijven stellen over het nummer.  Misschien, Misschien...

Vergeet niet het bericht hieronder te bekijken.

Op de draaitafel #3: Robert Cray - Strong Persuader

Vandaag deel twee van de geslaagde zoeksessie in het kringloop.

Ik houd erg van soul en blues muziek. Wat deze lp goed weet te doen is deze twee prachtige genres combineren. Tekstueel is deze lp niet erg goed, althans er zit niet veel diepgang in, maar dit wordt meer dan gecompenseerd door het vocale kunnen van Robert Cray, zijn prachtige gitaarspel en de band die meegewerkt heeft op deze plaat. Eerlijk gezegd ken ik niet zoveel werk van deze artiest, al was ik wel op zoek naar deze lp omdat ie als een 'must-have' in iedere collectie wordt gezien. Die titel is ie meer dan waard. Ik was positief verbaasd toen de naald het vinyl raakte en er ruim 40 minuten aan blues en soul aankwam. En dat allemaal voor maar één euro. Het grote voordeel van een kringloop. Vaak luister ik één  keer naar een lp die nieuw gekocht is en haal hem een tijdje later weer uit de kast. Als de lp goed is luister ik twee keer,  als ie erg goed is 3 keer en als ie een tien waard is 4 en haal hem snel weer uit de kast. Dat is met deze lp het geval. Daarom heb ik de rest van het nieuwe stapeltje lp's even links laten liggen, daar komt zeker verandering in. Al houd ik van velen soorten muziek, er zijn maar twee vormen muziek waar niets tegen op kan. Dat is: Gospel en Blues, en natuurlijk Bob Dylans muziek,. Als die vormen gecombineerd worden is dat nog het beste. Veel gospelinvloeden zijn op deze lp niet te horen, al staat me bij dat deze artiest, zoals veel bluesartiesten, naar de kerk gaat. Wel is de zangstijl die aangehouden wordt naar gospel te leiden en in zekere zin niet naar blues. Over het algemeen zingen bluesartiesten wat rauwer, maar goed deze lp is dan ook blues én soul. Zoals ik veel gezegd heb. Even over het gitaarspel. Het is zowel netjes en binnen de lijntjes als rauw en van de ene kant naar de andere. Dit wordt goed gecombineerd in de nummers. Vooral in de muzikale gedeeltes gaat Cray helemaal los en word je in de muziek gezogen.

Kortom, een goede lp die veel gepakt en gedraaid zal worden. Een echte 'must-have'.

Door de tijd die in de afgelopen twee stukjes in gaan zitten, heb ik niets over Dylan kunnen melden. Dat verandert snel, waarschijnlijk morgen.    

woensdag 9 juli 2014

Videoclip van de dag #8: Oh Sister / Simple Twist Of Fate

Na de sterke indruk die 'Hard Rain'op mij gemaakt heeft, ben ik veel livenummers uit deze periode gaan luisteren en bekijken. toen ik op deze stuitte moest ik die wel delen. vergeet niet het bericht over Dire Straits hieronder te lezen.

Op de draaitafel #2: Dire Straits - Love Over Gold

Vandaag kwam ik zeer tevreden van de lokale kringloop vandaan, waaronder met deze plaat.

Deze plaat is de eerste van Dire Strats die zich in mijn collectie mag verwelkomen. Natuurlijk ben ik wel met hen bekend en luister ik regelmatig op computer of telefoon naar, maar niets gaat boven een lp. Ondanks het feit dat deze groep een van de eerste was die hun nieuw album op cd liet verschijnen.

Het eerste nummer is 'Telegraph Road' en duurt wel 14 minuten. Een prachtig nummer met veel muziek stijlen in zich van Klassiek tot Blues en dan weer terug naar het geweldige gitaarspel van Mark Knopfler. Een nummer wat gelijk bij me binnen komt en erg goed in het gehoor ligt. Misschien wel een van de beste van deze groep. Vooral het einde met een gitaren drums en een piano op het laatste moment is prachtig.


Het nummer daarna 'Private Investigasions' begint met een zacht elektrisch gitaarspel, wat niet te vinden is op het 'Greatest Hits' album waar ik vaak naar luister. Daarna het welbekende monotone stemgeluid, wat een beetje het gevoel van de detectiveserie 'A Touch Of Frost' geeft, het heeft niet voor niets die titel. Het voelt in eerste instantie gek om deze groep akoestisch te horen spelen, maar het klinkt wel goed en daar draait het om. op een gegeven moment is er een korte stilte met een soort van drumslag, waar een akoestische gitaar door heen speelt en ja waarom ook niet een xylofoon. Dat begint de elektrische gitaar te jammen. Man, wat ongelofelijk goed in elkaar gezet. En dan het einde van de eerste kant.

Na het omdraaien van de eerste kant begint : 'Industrial Disease'. Een expirimenteel nummer dat kun je wel zeggen. Maar na het begin komt een soort van Hillbilly geluid, wat niks minder dan een glimlach op m'n gezicht tovert. Wat misschien wel een knipoog naar Dylan is. Luister zelf maar en laat die glimlach ook op jouw gezicht komen.
  

En dan komt het titelnummer 'Love Over Gold' wat in eerste instantie een beetje over de top om me overkomt, maar eigenlijk is dat wel het goeie van dit nummer. Er zit zoveel in dit nummer dat het moeilijk is om te beschrijven. Ik kan dan ook niets anders dan adviseren om te luisteren.


De afsluiter 'It Never Rains' is het meest 'easy-listen'van het album, al is het stemgeluid wel apart. Ik zeg apart niet slecht. Het 'easy-listen' gedeelte stopt als de keiharde, prachtige gitaarsolo met daarna een orgeltje, drums en een piano inzet, wat nog even doorgaat op het moment dat de 'fade-out' inzet.


 Kortom een goede eerste lp om van 'Dire Straits' te kopen.

Waarschijnlijk morgen een nieuw deel van deze serie. De lp 'Strong Persuader.

dinsdag 8 juli 2014

Songtekst van de dag / Bob Dylan album voor album: Ik ben gewoon een luisteraar

Songtekst van de dag:

De afgelopen tijd heb ik met veel plezier de serie 'Songtekst van de dag' geschreven. Het overgrote deel van de serie waren nummers van Dylan of die sterk met hem te maken hebben. Er is een rode draad te vinden door deze serie: Wat is de boodschap van het nummer. Ik snap dat het soms kan overkomen alsof ik degene ben die Dylans nummer volledig snap en wel even zal uitleggen hoe de vork in de steel zit. Dat is natuurlijk niet waar en niemand kan dit ook, waarschijnlijk Dylan zelf ook niet.Voor mezelf heb ik antwoorden gevonden op nummers, waar ík blij mee ben, met die antwoorden hoef jij niet blij te zijn. Op sommige delen zijn reacties gekomen die soms een hele andere uitleg geven dan ik in eerste instantie zou denken. Het voordeel ervan is dat ik soms gewezen word op het feit dat er ook nog andere interpretaties aan nummer kunnen gegeven worden dan die van mezelf, ga daar dus vooral mee door. Eén van de voornaamste reden dat ik bijna drie maanden terug deze blog ben begonnen is om mijn mening naar voren te brengen, maar ook die van anderen te horen. En dat is met deze serie niet anders.

Ik steek vaak veel tijd in een deel van deze serie, al is dat soms niet te merken aan de grootte van dat deel. Vaak duurt het een hele tijd om een paar regels om papier te krijgen waar ik tevreden mee ben en die goed mijn opvatting naar voren laten komen. De laatste tijd ben ik daar beter en sneller in geworden, daarom zijn de stukken nu ook veel langer dan die van een maand of twee terug. Als ik kijk naar stukjes van een tijdje terug, schaam ik me soms om de omvang daarvan. Dat is en gaat dus ook veranderen. Een songtekst valt niet samen te vatten in een paar regels, helemaal die van Dylan niet.

Om nog even terug te komen op die antwoorden die ik geef. Er is een uitspraak van de Griekse filosoof Socrates die me altijd erg heeft aangesproken: 'Hoe meer ik weet, hoe meer ik weet dat ik niets weet'. Dat is met Dylan niet anders. Hoe meer ik over hem/zijn teksten weet, hoe meer ik weet dat ik niets over hem weet. Dat is ook een van de dingen die mij in hem aanspreekt, je kunt over de teksten uren lang nadenken. 

Bob Dylan album voor album:

Als snel na het begin van dit blog is deze serie gestart. Ik had in eerste instantie het idee om iedere dag een album te behandelen. Zoals je ook wel gemerkt zult hebben, is dat niet gelukt. Dat kan ook niet. Er zit teveel in een album, het is al moeilijk om één nummer te beschrijven, laat staan een heel album. Ook bij deze serie zijn de stukken steeds langer geworden en ben ik beter/sneller geworden in het samenvatten van een album. Over het algemeen ben ik zeer tevreden over Dylanalbums en geef ik hoge cijfers, de afgelopen tijd zelfs vaak een tien. ik heb zo ook albums waar ik eerst zelden naar luisterde en niet zozeer een mening over had herontdekt en leren te waarderen. Dat kan niets anders dan goed zijn. Bij deze serie is het ook maar mijn persoonlijke mening en die hoeft niet per se die van jou te zijn.

Door deze serie ben ik ook tot de conclusie gekomen hoe veelzijdig Dylans ouevre is. Weinig artiesten zijn zo lang als hij doorgegaan en hebben altijd een zekere vorm van succes gekend. Voor iedere stemming is dan ook een album wat precies daarop aansluit. Dylan is misschien wel de meest veelzijdige popartiest van deze en vorige eeuw.

Conclusie:

Ik kom steeds meer en meer tot de conclusie dat ik maar gewoon één luisteraar van de zovelen ben en dat mijn mening er maar één van de zovelen is .Vergeet niet het bericht hieronder te lezen.









Songtekst van de dag #23: Trying To Get To Heaven

Toen ik naar een nummer voor dit tukje opzoek was, ben ik een tijd bezig geweest. Als je door al die  honderden nummers heen scrolt, is het lastig om een keuze te maken; ze zijn allemaal zo goed. Ik heb nummers uitgekozen, geprobeerd om er over te schrijven. Maar uiteindelijk is het dit nummer geworden, al is het moeilijk voor mij om dit nummer te bevatten.

De tekst doet bluesy aan. Hij zingt over gebeurtenissen. Maar wat bedoelt hij toch  met dat refrein. Hoe kan hij proberen om naar de hemel te gaan, wil hij niet meer leven? Maar dan komt het antwoord: voordat ze de deuren sluiten. Oftewel wanneer het te laat is om nog een keuze te maken, wanneer alle kansen voorbij zijn. Ik vraag me altijd of dit nummer autobiografisch of niet bedoeld is.Als dat zo is, dan probeert Dylan dus een keuze te maken voor een religie. Maar dat had hij toch al gedaan? Zo'n 19 jaar voordat dit  nummer verscheen. Dylan was voordat dit nummer uitkwam een periode ernstig ziek geweest. Misschien riep hij toen uit dat hij naar de hemel wilde. Misschien heeft Dylan dit nummer geschreven tijdens een twijfelmoment. Toen hij zich afvroeg of er wel een hemel en hel bestaat. Dit is niet de betekenis die ik eraan wil geven. Ik beeld me altijd in dat dit nummer voor de menigte mensen op de aarde geschreven. Ook al gaat het leven door, ben je bezig met je alledaagse dingen. Vergeet niet dat de tijd om de hemel in te komen een keer voorbij is. Een keer is je tijd op en kun je geen keuze meer maken. Maar goed dit nummer is in de eerste persoon geschreven. Dylan meent altijd wel alles wat hij schrijft. Al kan het soms sarcastisch bedoelt zijn. Al die vragen en stellingen, ik word er gek van. Dylan weet als geen ander vragen op te roepen bij de luisteraar. Dat blijkt wel bij alle 23 delen uit deze serie. Ik weet niet waar de tekst over gaat, toch is dat geen irritatiepuntje wanneer ik naar dit nummer luister. Soms is het goed om het niet te snappen en gewoon het nummer over me heen laten komen. Ik weet een ding: Dit nummer is erg goed en raakt me punt uit. Bij mij maakt het niet uit, zolang het nummer me maar raakt en dan is er al een heleboel goed.  

maandag 7 juli 2014

Bob Dylan album voor album #18: Street Legal

Algemene Informatie:

Releasedatum: 15 juni 1978
Opnamedata: April 1978
Producer: Don DeVito
Duur: 50:18

Een album wat over het algemeen wat minder is opgevat dan de voorgaande albums uit de jaren-70. Deels terecht, maar deels ook onterecht. De jaren-70 is natuurlijk een prachtig Dylandecenium en ja, dit album is niet zo goed als bijvoorbeeld 'Blood On The Tracks' en 'Slow Train Coming', maar er staan zeker prachtige nummers op. Dat Dylan een overgangsperiode doormaakt is duidelijk. Een overgang naar de bekritiseerde 'Born Again' periode, een periode waar ik nooit moeite mee gehad heb. Er zitten veel Bijbelse verwijzingen in, zoals ik ook al probeerde aan te geven een paar dagen gelden in een 'Songtekst van de dag'. Het geheel van het album komt daarom ook zoekend over. Zoekend naar een nieuwe stijl. De stijl van dit album is dus ook terug te vinden op de opvolger. Nummers zoals 'New Pony' en 'Senor 'doen voor mij niet onder op de klassiekers uit de jaren-70. Nummers zoals 'True Love' en 'Is Your Love In Vain' dan weer wel. Al is de gitaar in 'True Love' wel erg goed. Dit album doet of goedkoop aan of komt binnen als een bom. Dylan werkt voor het eerst met een echt grote band en ja, dat klinkt wat onwennig. De grote band op de opvolger klinkt dan weer precies goed. Ik probeer niet met de oren van een doorsnee Dylanfan te luisteren, dat ben ik niet. De schoonheid van het album is soms ver te zoeken, maar een vernieuwde Dylan hoeft niet per definitie slecht te zijn. Als Dylan zich niet vernieuwd had waren albums zoals 'Highway 61'en 'Blonde On Blonde' er niet geweest. De opener 'Changing Of The Guards'is voor mij de reden geweest om dit album een jaar of 3 terug aan te schaffen. Ik kan me bij het horen van dit nummer dat nog steeds indenken. Vaak zijn nummers die niet per se het beste van het album zijn redenen voor mij geweest om bepaalde albums te kopen. Ik wijk vaak af van de menigte in mijn mening over muziek van Dylan. Ik houd wel van dit album, al is het niet zoveel als de rest van het decennium. Ik zal en wil nooit dit album afkraken zoals zo velen. Zoals ik al eerder zij, nieuw is niet per definitie slecht. De stem van Dylan is van zeer hoog niveau op dit album. Hij zingt echt, dit is goed te horen op het nummer 'Stop Crying'. Tekstueel is ie niet geweldig, maar die stem, prachtig. Je kunt niet erg veel speculeren of nadenken over dit album; er zit geen diepere boodschap in en de nummers zijn eenvoudig, maar de eenvoud van dingen is soms ook mooi. Nu passeert 'Is Your Love In Vain' m'n oren, misschien doet ie toch niet helemaal onder.Hij heeft wel z'n eigen plekje in m'n hart, een beetje een haat-liefdeverhouding. En ja, 'Senor' die blijft speciaal, een nummer wat van mij is en van niemand anders. Of ben ik nou egoistisch? Alles klopt eraan. Om nog even op die stem teurg te komen, in 'We Better Talk This Over' is ie loepzuiver, wat een streling voor het oor is. De titel van het album waar zou die voor staan? Ik weet het (nog) niet. De bongo op de afsluiter 'Where Are You Tonight' geeft het een Caribisch uiterlijk. Een leuk nummer om te horen, meer ook niet. Ik probeer alle positieve dingen aan te kaarten van dit album. Ik kom dan ook tot de conclusie dat dit album meer positieve kanten dan negatieve kanten bevat. Ik weet dat ik de afgelopen tijd aan veel albums een 10 gegeven heb, dat is dit album dan weer  niet waard. Vergeet niet het bericht hieronder te lezen.

Cijfer: 7,5    

Songtekst van de dag #22: Forgetful Heart

Klik hier om de songtekst te lezen.

De mooiheid van dit nummer begint al bij de titel, vergeetachtig hart. Misschien staat de titel voor een hart wat de pijn is vergeten van het verlaten van een geliefd persoon. Ik weet dat ik voornamelijk
teksten in deze serie besproken heb die mysterieus zijn, waar een dieper boodschap in verscholen zit. Het enigste wat je je bij deze tekst kunt afvragen is: Voor of over welk persoon is ie geschreven?
ik weet weinig over Dylans persoonlijk leven, laat staan dat ik me alle personen kan indenken waar hij zich mee verbroken heeft. Natuurlijk weet ik wel over zijn huwelijken enz. enz., maar dat is allemaal al zo lang geleden. Misschien is het nummer wel niet voor een geliefde geschreven, maar voor een oude vriend(in). Ik vraag mezelf altijd een hoop vragen bij deze serie. Eigenlijk moet ik niet proberen om bij Dylan in zijn hoofd te kunnen kijken. Waarschijnlijk zou dat alleen maar meer vragen oproepen.
Dylan zou dit nummer ook zonder een directe reden geschreven kunnen hebben. Ik weet dat hij voor dit album met een persoon geschreven heeft. Ik weet dus niet in hoeverre dit zijn eigen werk is en niet die van Robert Hunter. Wel weet ik dat hij ook met deze persoon samengewerkt heeft voor 'Down In The Groove' en dat album heeft niet zo goed uitgepakt. Ik weet nog goed toen op 30 oktober vorig jaar dit nummer inzette in Amsterdam, wat voor een kippenvel er toen over m'n lijf ging was onbeschrijfelijk. Het nummer is dus puur en echt en spreekt me aan. De boodschap begrijpen is niet altijd zo belangrijk als je laten raken door de boodschap. Dat dit nummer raakt moge duidelijk zijn. In ieder geval het is over, daar spreekt het laatste couplet wel van. De deur is dicht, als er al een deur was.

  

zondag 6 juli 2014

Bob Dylan album voor album #17: Hard Rain

Algemene informatie:

Releasedatum: 13 september 1976
Opnamedata: 16 en 23 mei 1976
Producer: Don DeVito en Bob Dylan
Duur: 51:06

Zoals ik gisteren al aangegeven heb luister ik niet veel naar dit album. Dat ligt niet aan het album, maar aan mij. De keren dat ik er wel naar luister ben ik tevreden met wat ik hoor, zeer tevreden zelfs. Dylan zingt en de band speelt zeer sterk, daar kun je niet omheen. Ik moet zeggen bootlegs zoals 'Cowboy Angel Blues' 'The Rolling Thunder Revue' raken me meer. Misschien omdat hij aan het begin van die tour meer akoestisch speelt.Vlak na de opener 'Maggie's Farm' komt een prachtige 'One Too Many Mornings'. Zo, wat is ie goed. Met ie bedoel ik alles van het nummer. Man, wat had ik er graag bij willen zijn die avond 14 september 1976 toen dit album werd uitgezonden en er weer een prachtige toevoeging aan de geschiedenis van de popmuziek kon worden toegevoegd. ' Stuck Inside Of Mobile' is voor nu even beter dan de originele versie, met de nadruk op nu. Stel je voor dat je in dat publiek stond te kijken naar Dylan met een halve tulband op en die grote band, wat een indruk zou dat dan gemaakt moeten hebben. Ik moet vaker naar dit album gaan luisteren, maar ja, dat had ik ook over 'Before The Flood' gezegd, zie hier, en dat is er sinds dat stuk ook nog niet van gekomen. Om nog even op 'Stuck Inside Of Mobile' terug te komen, die gitaarsolo is wel übergoed. Bij 'Oh Sister' wordt de melodielijn van het album aangehouden, maar de gitaar voegt een extra wereld toe en dat voelt en hoort goed. Ik ben altijd erg gecharmeerd van dit nummer geweest. Het onderwerp van het nummer is duidelijk en dat zie je niet vaak bij een Dylannummer. Even terzijde, de eerste cd's die ik van Dylan heb gehoord zijn uitgekomen toen Dylan 30 jaar bij 'Columbia' zat. In de boekjes van deze speciale uitgaves werd reclame gemaakt voor vele Dylanalbums. Toen ik de hoes van 'Hard Rain' daarin zag voorbijkomen, heb ik daar een tijd naar gestaard. Die blik, daar verdrink je in. Op de Facebookpagina 'Art-Dylan' zie je altijd veel portretten van Dylan voorbij komen. Als de schilder de blik van Dylan goed weet te vangen, dan zit hij vaak al goed. Op de uitspraak die ik eerder in dit stuk gezegd heb kom ik weer terug, dit album raakt me wel net zoveel als de bootlegs. Het koor wat meezingt op 'Lay, Lady, Lay' is leuk om te horen. Het voegt zo een beetje een bigband gevoel toe, wat ik op de albumversie nog wel eens mis. Op naar 'Shelter From The Storm'. Deze versie is erg anders dan de albumversie. Dylan heeft een beetje een kopstem-achtig iets aangenomen. Ik kan het niet zo goed plaatsen. Wel erg goed. Hé, dat Spaans gitaartje op 'You're A Big Girl Now' klinkt nieuw, eigenlijk wel een extreem goede keus. Die moet ik onthouden voor een afspeellijst van Dylan. Als ik licht meezing met de tekst valt me op dat het woordje 'Swept' vervangen is door 'Knocked'. De betekenis verschilt niet veel, maar het verandert toch wat. Oh, en dan dat pianootje. Kippenvel! En dat is genoeg gezegd. De bandsolo is precies op het goede moment, even wegdromen en dan eindigt het nummer, oh nee, toch niet. Nog een couplet. En weer dat pianootje, weer kippenvel. En dan toch echt het einde. Daarna komt 'I Threw It All Away'. Ik kan de goedheid van het album niet uitdrukken, net hetzelfde met dit nummer. En dan de afsluiter 'Idiot Wind'. 'Idiot Wind 'blijft 'Idiot wind'. In voor- en tegenspoed, in welke versie dan ook. De titel van het album doet me denken aan het nummer 'A Hard Rain's A-Gonna Fall'. Zou de titel een verwijzing naar dit nummer zijn?, het nummer staat niet op het album. Het gevoel dat dit album 'hard' is krijg ik wel. 'Dit is de eerste 'Album voor album' waar ik letterlijk echt ieder nummer bespreek. Zo wordt het stuk wat lang, maar het geeft wel een goede indruk van het album, vind ik. Vergeet niet de nieuwe 'Songtekst van de dag' hieronder te lezen. 

Cijfer: een dikke vette 10

Songtekst van de dag #21: The Times They Are A-Changin'

Klik hier om de songtekst te lezen.

Ik weet dat wat ik ga zeggen iets is
wat al honderden keren door anderen gezegd is, maar het klopt wel als een bus. Wat deze tekst zo ongelooflijk goed en tijdloos maakt is natuurlijk de boodschap dat de tijden veranderen. Dat is altijd zo geweest en zal nog wel een hele tijd duren. De ontwikkeling van techniek, politiek en ga zo maar door is ongelofelijk snel. Dylan wist dit als geen ander te verwoorden. De generatie van toen had zo'n tekst nodig en waarschijnlijk de generatie van nu ook. Helemaal nu de tijden sneller dan ooit veranderen. De tekst is vanuit het oogpunt van een opstandige puber geschreven; dat blijkt uit het vierde couplet: 'Come mothers and fathers Throughout the land And don’t criticize What you can’t understand Your sons and your daughters Are beyond your command Your old road is rapidly agin’ Please get out of the new one if you can’t lend your hand For the times they are a-changin’'. Ergens staat me bij dat Dylan ooit in een interview gezegd heeft dat het land niet door mensen met kale hoofden moet geregeerd worden, maar door mensen met een dikke bos haar. Daar zit wat in. Dat de oudere generatie van toen de nieuwe niet kon bijhouden geldt nu ook nog steeds. De oudere generatie van toen had kritiek op de jongere generatie van toen en de jonge generatie van toen heeft nu kritiek op de jonge generatie van nu. Dan komt de welbekende regel: De jeugd van tegenwoordig, bla bla bla. Meegaan met de tijd is wel belangrijk, want de ontwikkelingen van nu ontwikkelen steeds weer verder en als je het nu al niet snapt laat staan dan. Het laatste couplet geeft aan wat ik net beschreven heb, lees zelf maar. Het oeuvre van Dylan is zo groot dat voor ieder onderwerp wel een tekst te vinden is die daar feilloos bij aansluit. Weet iemand misschien een tekst die vanuit het oogpunt van de oudere generatie geschreven is, hoeft niet per se van Dylan te zijn? Laat het weten in de reacties.

zaterdag 5 juli 2014

Zomaar wat gedachten

Toen ik vanochtend slecht geslapen m'n bed uitkwam had ik zin om zo maar wat lp's en cd's uit de kast te pakken. Uiteindelijk zijn het er maar twee geworden een plaat van de gospelgroep '2nd Chapter Of Acts',. Die groep heeft wel wat goede nummers, maar mijn muziek is het niet. Matthew Ward, die daarna verder als soloartiest is gegaan, spreekt me dan wel weer erg aan. En de 2003 versie van het album 'Oh Mercy' die ik een week terug van een lezer van dit blog ontvangen heb, waarvoor veel dank. Uiteindelijk is hier een nieuwe 'Songtekst van de dag' uitgekomen, lees hieronder. Toen ik daarna de film 'Resevoir Dogs' ging kijken, een film over een politie-infíltratie in een criminele organisatie die overvallen pleegt, viel me het uitgebreide oeuvre aan muziek erin op. Niet dat dit een verassing is; in iedere Quentin Tarantino film die ik gezien heb speelt muziek een grote rol. Wat me opviel was dat er een verwijzing naar Dylan inzat. Op de achtergrond speelde het nummer 'Stuck In The Middle With You' van de groep Stealers Wheel. Als introductie werd gezegd dat zij het Dylanneske geluid van de jaren-70 hadden. Toch grappig om te horen. Waar zou die term Dylannesk eigenlijk vandaan komen, wie heeft hem bedacht? De term is in ieder geval welbekend. Daarna zette ik de lp van 'Street Legal' op. Eigenlijk alleen om het nummer 'Senor' te horen. Waar ik gisteren dan weer een 'Songtekst van de dag' over geschreven heb, zie hier. Bij het luisteren dwalen m'n gedachten af naar die vraag die die ik mezelf stelde in dat stukje. Waar staat die 'Senor' voor? Terwijl ik toen mijn blog openende kwam het antwoord. Een reactie op het bericht zegt dat het zeer zeker voor Heer staat. Ik ben er nog niet helemaal zeker van. Die vraag zal me de komende dagen nog wel achtervolgen. Ik kan me er niet toe zetten om een nieuwe 'Album voor album' te schrijven, misschien morgen. Wel heb ik gedacht, niet geluisterd, aan het album wat aan de beurt is 'Hard Rain'. Ik kan me niet zo goed herinneren wat mijn mening over dit album is. Eerst maar eens kritisch luisteren. De zee van vrije tijd die voor me ligt zal wel het meeste gevuld worden met muziek luisteren en platenzaken bezoeken en misschien nog een paar films kijken. Oh ja, en dan is er ook nog het concert van Tim Knol en vrienden ergens in augustus. Wat zal dat worden? Ik heb werkelijk geen idee, zin heb ik zeker wel. Nu luister ik naar het nummer 'Soldier On' van hem. Een eigen steil heeft hij zeker wel. Er is ook een opmerkelijk interview met Matthijs van Nieuwkerk, zie hier. Ik kan me wel indenken waarom Dylan niets van de pers moet hebben. Goed, ik dwaal af. M'n hoofd zit vol gedachten.
 

Videoclip van de dag #7: Diamonds On The Soles Of Her Shoes

Vandaag een prachtige nummer van Paul Simon samen met de Zuid-Afrikaanse groep Ladysmith Black Mambazo. Vergeet niet het bericht hieronder te lezen.

Songtekst van de dag #20: Ring Them Bells

Klik hier om de songtekst te lezen.

Zoals velen van jullie weten heb ik een zwak voor het album 'Oh Mercy'. Dit nummer doet daar niet voor onder. De tekst is misschien wel hetgeen wat me zo aanspreekt. Hij is zeer sterk en er zit een prachtige boodschap in. De titel kan verschillend worden opgevat. Een kerkklok misschien. Die kerkklok kon vroeger voor verschillende gebeurtenissen gebeld worden. Een brand, een bruiloft en nu nog steeds om de tijd aan te geven. Wat Dylan denk ik probeert aan te geven is dat iedere groep mensen even veel waard is en op evenveel recht heeft.

Dat Dylan het geloof nog niet achter zich heeft gelaten blijkt uit twee strofen tekst; 'Ring them bells so the world will know That God is one Oh the shepherd is asleep Where the willows weep And the mountains are filled With lost sheep'. In de Bijbel wordt vaak over Jezus en God als herder gesproken. Ook wordt de gelijkenis gegeven van verloren schapen als zijnde christenen die zijn afgedwaald van het geloof. Maar uiteindelijk weer altijd teruggevonden worden door hun herder. En de andere strofe: 'Ring them bells for the chosen few Who will judge the many when the game is through'. 'The Chosen Few' kan staan voor de uitverkorenen die in het boek Openbaring worden beschreven als degene die op de nieuwe aarde zullen regeren als het allemaal voorbij is. Zo kom je weer uit bij 'Who Will Judge The Many'.

Net als gisteren wil ik weer zeggen dat mijn mening er niet zoveel toe doet als die van jezelf.
Je kunt een hele andere definitie aan de tekst geven dan ik en dat is alleen maar goed.

vrijdag 4 juli 2014

Songtekst van de dag #19: Senor (Tales Of Yankee Power)

Klik hier om de songtekst te lezen.

Ongeveer rond de periode dat Dylan zoals hij zelf heeft gezegd een ontmoeting met Jezus heeft gehad, kwam dit nummer op het album 'Street Legal' uit. Dylan heeft in de jaren-70 als het ware een zoektocht naar een religie gehad en zo'n beetje iedere welbekende uitgeprobeerd. Señor laat zich in het Nederlands vertalen naar heer. misschien bedoelde hij wel de Heer, je weet het niet. Als de Heer de betekenis is, zou je dit nummer kunnen interpreteren als een uitroep naar hem. Een beetje zoals in 'Knockin' On Heaven's Door', mocht je de '' Songtekst van de dag' hierover willen lezen klik hier.
Ik wil vooral niet te veel de 'teksttolk' uit hangen; het belangrijkste is de uitleg die de luisteraar zelf eraan geeft en niet die van een ander.

Waar het natuurlijk om draait is dat dit nummer mij en misschien jou raakt. Wat de boodschap dan ook mag zijn. 

donderdag 3 juli 2014

Een dagje Amsterdam is geen dagje zonder een platzenzaak

Vandaag, de eerste vakantiedag, ging ik met mijn zus naar Amsterdam. Om naar Artis met mijn opa en oma te gaan. Ik kom minstens één keer per vakantie in Amsterdam en kan me niet heugen sinds het de laatste keer is geweest dat ik niet naar een platenzaak geweest ben. Vandaag dus niet, wat wel een beetje raar voelt. Natuurlijk had ik wel de drang om even naar 'Fame' te gaan, of Tram 4 naar 'Concerto' te nemen, maar het kon niet. Niet dat het niet leuk was, integendeel. Het voelt gewoon een beetje raar.

Goed, de rest van de vakantie ligt nog voor me en er is meer dan genoeg tijd om er wel naartoe te gaan.


woensdag 2 juli 2014

Songtekst van de dag #18: Gates Of Eden

Klik hier om de songtekst te lezen.

Deze ellenlange tekst raakt me op een of andere manier heel erg. Ik weet niet wat Dylan er mee bedoelt, zoals bij zoveel teksten, maar die verbeelding die ik erbij in m'n hoofd krijg nestelt zich vast en blijft hangen. Eden staat waarschijnlijk voor de hof van Eden. De poorten van de hof van Eden. Vlak na de zondeval werd de ingang van de hof van eden gesloten, zwaarbewaakt door engelen. Misschien heeft Dylan deze tekst wel geschreven vlak nadat hij dit verhaal in de Bijbel gelezen had. 
Het gevoel dat iets  op slot zit, wat niet meer te onthullen valt. Dat gevoel krijg ik wel bij de tekst. Alsof er een zegel opgeplakt is.

Veel mensen denken dat Dylan pas eind jaren-70 met de Bijbel in aanraking is gekomen. Dat is denk ik niet waar. Kijk bijvoorbeeld naar het album 'John Wesley Harding' of alleen het lied 'All Along The Watchtower'. En hij is immers zelf joods en dit verhaal staat in de Tenach, al weet ik niet of zijn ouders ook het joodse geloof aanhielden.

De tekst is lang; wel 49 regels. Dat zou een heel verhaal kunnen zijn. Goed, Dylan heeft ontkent dat zijn teksten verhalen zijn. Of moet ik me er iets van aantrekken wat Dylan heeft ontkent? Misschien niet, of wel?

Het is onmogelijk voor mij om te beschrijven wat bepaalde, waaronder dit, nummers met me doen. Ik verbeeld er mijn eigen dingen bij en denk het zelf bij het juiste eind te hebben. Dat gevoel is persoonlijk en moet vooral zo blijven. Maar lees zelf de tekst en krijg je eigen gevoel erbij.

dinsdag 1 juli 2014

Videoclip van de dag #6: Where Do We Go From Here

Toen ik gisteravond op de site van Charles Bradley zat te kijken zag ik tot mijn verbazing dat er een nieuwe videoclip is. Prachtig gedaan. Vergeet niet de nieuwe 'Songtekst van de dag' te lezen.

Songtekst van de dag #17: Lord Protect My Cild

Klik hier om de songtekst te lezen.

Ik had een tijd niet naar dit nummer geluisterd, maar toen ik opzoek naar een nieuwe 'Songtekst van de dag' dit nummer voorbij zag komen kwamen de kriebels weer boven. Dylan is erg persoonlijk in dit nummer, waarschijnlijk is dit ook de reden dat dit nummer pas begin jaren-90 op de welbekende 'Bootleg Series' is uitgekomen. Dat Dylan zo persoonlijk is, is niet zonder reden, het gaat namelijk over zijn kind(eren). Hij schreeuwt het uit naar God.


Het laatste couplet geeft me altijd kippenvel. Het verbaast me hoe hij in staat is geweest om dit te schrijven, een tekst waar zoveel in zit.
'There’ll be a time I hear tell
When all will be well
When God and man will be reconciled
But until men lose their chains
And righteousness reigns
Lord, protect my child'



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...