donderdag 29 mei 2014

Dylan Bootlegs

Vanaf de eerste in 1969 'Great White Wonder' genaamd tot op heden zijn er ontelbaar illegale platen
en cd's, beter bekend als 'Bootlegs', van Dylan verschenen. Onuitgekomen nummers en de duizenden liveconcerten vormen een bijna onuitputbare bron en geen enkele Dylanfan kan dus zeggen dat hij alles van de meester gehoord heeft. De sessies van 'Infidels', de 'Rolling Thunder Revue' concerten, 'The Never Ending Tour', allemaal verschenen op bootlegs. Je kunt lang niet alles bezitten en vaak zijn de oudere bootlegs schreeuwend duur.

Het mooie van het internet is dat er een aantal forums bestaat, zoals 'Tangledupintorrents' en 'Dimeadozen', waar mensen hun bootleg collectie delen met anderen. In de loop van de tijd heb je soms geen behoefte aan de officiële albums, of de bootlegs die je bezit. Je zoekt een tiental minuten op het net en vindt een nieuwe opname / concert. Altijd als ik die nieuwe opnames hoor is het alsof er een nieuwe wereld van Dylanmuziek opengaat en ontdek ik nieuwe versies en nummers die ik niet gehoord heb. In de loop van de tijd is m'n computer vol komen te staan met die bootlegs en werd het tijd om een systeem te ontwikkelen om ze te kunnen ordenen. Op internet bestaan er veel programma's waarmee je cd-hoesjes zelf kunt ontwerpen. Zo heb ik dus een hoes ontwikkelt met nummersysteem en een map gemaakt met de playlist van al die bootlegs.

Buiten dat systeem heb ik ongeveer 2,5 jaar geleden, toen ik net m'n eerste bootleg lp gekocht had, samen met m'n vader op internet naar bootlegs gezocht. Toen kwamen we uit bij een man die ruim 300 bootlegcassettes aanbood voor een leuk prijsje. Toen opende een wereld voor me die ik nog niet kende: het opnieuw ontdekken van Dylans muziek. Nog steeds zitten er cassettes tussen die nog niet beluistert zijn en het zal nog wel een tijdje duren voordat dat gebeurt. Ik heb een zwak voor de live
concerten uit de jaren-90, daar ben ik wel achtergekomen. Mijn favoriete bootlegs zijn dan ook 'The Genuine Supper Club Soundboards'. En welke is de jouwe, laat het weten in de reacties.

De eerste bootleg die ik kocht weet ik nog goed dat was 'Little White Wonder'. Wat houd ik toch van de jammende Dylan.


De concerten van de tour van 2013 mogen dan wel bijna allemaal de zelfde stelist hebben, de concerten zijn zeker niet hetzelfde. Die opnames doen me altijd goed.

Sommige bootlegs ken ik uit m'n hoofd, sommige heb ik amper gehoord en sommigen moeten nog beluistert worden. Maar zo blijft er altijd wel iets nieuws om te ontdekken.   

maandag 26 mei 2014

Bill Withers - Grandma's Hands

Bob Dylan album voor album #9: Nashville Skyline

Algemene informatie:

Releasedatum:  9 april 1969
Opnamedata: 12 tot en met 21 februari 1969
Duur: 26:48
Producer: Bob Johnston

Country, een duet, korte speelduur.

Dylan heeft zijn stem herontdekt, een kopstem, mooi, het bewijs dat hij wel goed zingen kan.
Ik moet zeggen dat ik nou niet gelijk voor dit album gevallen ben. Het was en is niet de Dylan die ik gewend ben. Maar, zoals bij vele albums, kostte het een paar kritische luistersessies en begon ik ervan te houden. 'Girl From the North Country' het duet met Cash blijft voor mij het beste nummer van het album. Dat wil niet zeggen dat de rest me niet aanspreekt, integendeel. De nummers zijn allemaal een streling voor het oor en wekken me op. Goed, misschien is 'Lay Lady Lay' wel het beste nummer, ik laat het maar van het moment afhangen. Dat het album maar ruim 25 minuten duurt heeft me wel altijd een beetje gestoord, maar is misschien maar goed ook, anders wordt het een beetje teveel van het goede. Buiten dit album heeft country me niet zo aangesproken, goed dit album is eigenlijk geen echte country, er moet maar een labeltje aan gegeven worden. Ik blijf me verbazen dat er voor dit album maar 3 jaar verstreken is sinds 'Blonde on Blonde', zo zie je maar hoe divers Dylan is en wel zal blijven.

Cijfer: 9


zondag 25 mei 2014

Een dag zonder Dylan

Gisteren was het natuurlijk Dylans 73e verjaardag. Wat het opmerkelijke is, is dat ik gisteren niet naar z'n muziek geluisterd heb. Die dagen komen bijna niet voor, maar soms is er een dag dat er geen bepaald nummer of album is waar ik behoefte aan heb. Natuurlijk heb ik wel even op internet gezocht naar berichten over zijn verjaardag.

Hij is 73, bracht op zijn 21ste zijn debuutalbum uit, dat bekent dat hij al 52 jaar albums maakt, met succes, dat kunnen maar weinig artiesten zeggen. Zijn oeuvre is daardoor erg divers. Dat spreekt me aan. Niks is hetzelfde.

Nu ga ik toch maar naar 'Shot of Love' luisteren. Een toepasselijke plaat om de zondag mee te beginnen.

Of ik de box van 'The 30th Anniversary Concert Celebration' van 'Music on Vinyl' ga kopen betwijfel ik. Voorlopig houd ik het bij de originele cd. Wel vind ik dat ie er erg mooi uitziet, maar ik kan m'n geld beter in de uitgaves van het nieuwe album steken.

dinsdag 20 mei 2014

Full Moon And Empty Arms een week luisteren

Vandaag precies een week geleden kwam, tot grote verbazing, het nieuwe Dylanummer, beter gezegd cover, uit. Nummers van Dylan duren bij mij altijd een tijdje om binnen te dringen, om echt te horen.
Dit is met dit nummer niet anders. Wat me vooral is opgevallen is dat het, in tegenstelling tot andere covers, erg meevalt hoe eigen Dylan het nummer zich heeft gemaakt. De frasering, de timing, zijn allebei erg gelijk aan Sinatra's versie. Toch vind ik dit geen slecht nieuws. Dylans stem is misschien  niet die van een nachtegaal, hij weet me meer te raken dan de pure, loepzuivere stem van Sinatra. Zingen moet niet alleen mooi zijn. Net tegen het valse aan en door het leven getekend, raken me tot op het bot. De melodielijn is dan wel niet anders, in de stem zit dus een wereld van verschil.

Ik blijf me verbazen hoe sterk de stem verbeterd is. Zo zie je maar wat een paar jaar voor een verschil kunnen maken.

Het nummer maakt me erg nieuwsgierig naar het volledige album. Wordt het het zelfde verhaal als dit nummer, of weet Dylan toch weer er een echt eigen album van te maken.

Op de Facebookpagina van 'Blue Note' verscheen deze foto:
 

  Bij de foto stond deze tekst: They say imitation is the sincerest form of flattery!
Vrij vertaald staat hier: Ze zeggen dat imitatie de mooiste vorm van vleien is. 
Dat de albumhoes van het album een mix van deze twee 'Blue Note' hoezen is zal geen toeval zijn.

'Blue Note' brengt overigens de komende maanden klassieke albums heruit op 180-grams vinyl.
Hoge kwaliteit dus.
Hier de link: http://www.bluenote.com/vinylreissues.html

maandag 19 mei 2014

Het gevoel van het zoeken

Vanmiddag bracht ik na school een bezoek aan de plaatselijke kringloop. Zelden kom ik met lege handen thuis en vandaag ben ik ook weer meer dan geslaagd.

Op YouTube bestaat er een serie 'Crate Diggers' genaamd. Hierin vertellen dj's en vinylliefhebbers hun verhaal over de jaren dat zij vinyl verzamelen. De verhalen die ze vertellen kun je soms niet geloven en verbazen me iedere keer weer. Van vast te komen zitten in de sneeuw voor een bezoekje aan een platenzaak in de andere kant van het land, tot gewoonweg vertellen over de dingen die ze gevonden hebben in de tijd van verzamelen.

Ruim 2,5 jaar geleden kreeg ik voor m'n 12de verjaardag een platenspeler. De reden was eigenlijk om nou eindelijk een keer de oude platen van m'n pa te kunnen horen en niet perse een eigen collectie te beginnen. Maar van het een komt het ander en al snel vond ik mezelf gravend in kratten op rommelmarkten, kringloopwinkels en niet te vergeten de ouderwetse platenzaak.

De eerste plaat die ik zelf kocht was: de Nederlandse persing van 'Bob Dylan Greatest Hits' uit 1967.
Ik weet nog hoe trots ik was en hoe het voelde om mijn eerste zelf gekochte plaat op te zetten.
Dit was dus het begin van 2,5 jaar verzamelen. Aan iedere plaat zit een verhaal: waar je hem gekocht hebt, hoe duur die was, of je verrast of teleurgesteld was over de inhoud / kwaliteit.

Het gevoel en plezier wat ik uit het zoeken naar nieuwe pareltjes put is geweldig. Je ontdekt nieuwe soorten muziek, breidt het bekende uit en luistert. De artiesten die ik ben gaan verzamelen door die ene plaat die ik gekocht heb op die plek voor dat geld. Als je die artiesten voorbij ziet komen in kratten voel je een sprankeling door je lijf. Heb ik hem al, is het een andere druk? En als je dan thuiskomt en weer een paar uur nieuwe muziek hebt om te luisteren, soms bekend en soms onbekend, dan kan je dag niet meer stuk.

Morgen zal ik weer een nieuwe vinylupdate plaatsen en laten zien wat er de afgelopen weken bij gekomen is.

woensdag 14 mei 2014

Shadows in the Night

Het blijkt dus dat het nieuwe album liedjes van Frank Sinatra gaat bevatten.
Dit is absoluut geen slecht nieuws, cover albums van Dylan zoals: 'Good As I Been To You', 'World Gone Wrong' en zelfs 'Self Portrait' hebben me altijd geamuseerd en geraakt. Dylan haalt vaak de cover zo naar zich toe, dat het eigenlijk geen cover meer lijkt. Of dat met dit album ook zo is zal de toekomst uitwijzen. Nu is het afwachten op een releasedatum en dan begint het ernaar uitkijken
echt.

Wat me overigens opgevallen is, is dat het net een beetje ontploft is na het nieuws van het nieuwe nummer en album. Dat is geen verrassing, maar het is toch leuk om te zien.

Voorlopig wordt het dus nog even speculeren en weten we nog bijna niks. Maar alleen de gedachte aan een nieuw album is verblijdend.

dinsdag 13 mei 2014

Full Moon and Empty Arms

Surfen naar Dylans website en dan krijg je tot je verrassing een nieuw nummer voorgeschoteld, een cover, maar een nieuw nummer!

'Full Moon and Empty Arms' is het 70 jaar oude liedje van Mosmann and Kaye, wat een hit werd door  Frank Sinatra's versie.

En ik moet zeggen ik ben verkocht. Ten eerste door de onbevlekte stem. Op de stem van Dylan is eigenlijk altijd wel kritiek geweest, maar is de laatste jaren wel zeer toegenomen. De Europa tour in 2013 en helemaal de tour in Japan lieten blijken dat er licht aan het einde van de tunnel was en nu lijkt Dylans stem dusdanig gerecupereerd te zijn, dat de zuivere stem zonder een kraakje weer is teruggekeerd.

Het is dan wel geen muzikaaal hoogstandje, maar een nieuw Dylanlied is een nieuw Dylanlied!

Wat helemaal opwindend nieuws is, is dat er waarschijnlijk een nieuw album zit aan te komen en dat is zeker een sprong in de lucht waard. Helemaal als het zo'n geweldig album als 'Tempest' wordt.
'Shadows In the Night' zal ie waarschijnlijk gaan heten.

     

Bob Dylan album voor album #8: John Wesley Harding

Algemene informatie:

Releasedatum: 27 december 1967
Opnamedata: 17 oktober - 29 november 1967
Duur: 38:24
Producer: Bob Johnston

Maar een jaar na 'Blonde on Blonde' en toch zo vreselijk anders. Vanaf het eerste moment dat ik dit album hoorde was ik helemaal verkocht. Het dunne, snerpende mondharmonicageluid, de betoverende stem. Iedere Dylan fan kent het verhaal van het motorongeluk, revalidatie, wel platen, maar geen optredens. Aan dit album zit dus een verhaal vast. Dat valt ook wel te merken, het is alsof dat een jaar verschil voor Dylan 10 jaar was. Het lijkt alsof hij zichzelf en zijn stijl herontdekt heeft en zeker niet in een slechte manier. Je wordt er ingezogen, je denkt nergens anders aan dan de muziek. Ik kan niet echt kiezen wat nou het beste is, maar als het moest, dan zou ik voor 'All Along the Watchtower' kiezen. Ik denk dat veel mensen zich daarin kunnen vinden. Een echte countryplaat.

Het mysterie achter het motorongeluk zullen we wel nooit weten, maar er is in ieder geval een geweldige plaat uit voortgekomen. En de gezichten van de Beatles ben ik nog niet tegengekomen.

Cijfer: 9.5   

zaterdag 10 mei 2014

Bob Dylan album voor album #7: Blonde on Blonde

Algemene informatie:

Releasedatum: waarschijnlijk 16 mei 1966
Opnamedata: 5 oktober, 30 november 1965, 25 januari, 14-17 februari, 8-10 maart 1965
Duur: 72:57
Producer: Bob Johnston

Een van de eerste dubbelalbums, laatste elektrische van de jaren-60, door veel gezien als zijn beste.

Een dun nasaal stemgeluid, geweldige muzikanten. Dit zijn maar een paar voorbeelden hoe je 'Blonde on Blonde' kunt definiëren. Je kunt het bijna niet in woorden samenvatten, het is te diepgaand, bevat teveel laagjes. Het bevat een goede mix tussen rock en ballads. Dit album zou je eigenlijk alleen al op vinyl moeten hebben om het geweldige artwork te kunnen te bewonderen.Op internet zie je vaak 'sleeve-faces' van dit album voorbij komen, de hoes intrigeert me altijd, wat was hij aan het denken, waar keek hij naar?  De liedjes zijn allemaal één voor één Dylanklassiekers, geen één nummer is beter dan het andere, ze zijn allemaal even geniaal en een streling voor het oor. Wat het leuke van 'Greatest Hits' is dat je nummers, zoals die van 'Blonde on Blonde', opnieuw leert kennen, uit zijn verband gerukt en in een andere volgorde gestopt. Bij mij zit ie in mijn genen verweven, ik ben vertrouwd met de muziek geworden, iedere klank is bekend, maar toch klinkt ie nog steeds fris en verveeld me nooit. De opvolger van dit album is weer totaal anders en er zit maar een jaar tijd tussen, dit bewijst hoe veelzijdig Dylan is.

Ik zou me een maand zonder 'Blonde on Blonde' niet voor kunnen stellen. Luisteren!

Cijfer: 10

woensdag 7 mei 2014

Bob Dylan album voor album #6: Highway 61 Revisited

Algemene informatie:

Releasedatum: 30 augustus 1965
Opnamedata: 15 juni- 4 augustus 1965
Duur: 51:26
Producers: Bob Johnston, voor 'Like a Rolling Stone' Tom Wilson

Een nummer 1 hit, bijna helemaal elektrisch, een van de beste albums aller tijden.

Dit album is de geschiedenis in gegaan als een van zijn beste en er staat volgens 'Rolling Stone' het best nummer aller tijden op, hier is natuurlijk over te speculeren, maar een hoogstandje is 'Like a Rolling Stone' zeker. Het verhaal van Al Kooper en het improviseren op het orgel brengt me steeds weer aan het lachen. De outtakes van dit album doen meestal niet onder voor de officiële nummers. Het unieke geluid wat Dylan op dit album produceert is van maar één album, de opvolger is nonchalanter en meer nasaal. Dylan boekt succes en groeit uit tot een echte popzanger, wat niet door iedereen wordt geapprecieerd. Als ik zou moeten kiezen tussen 'Highway 61 Revisited' en 'Blonde On Blonde', zou ik het niet kunnen, ze zijn allebei even dierbaar en geliefd. Mijn favoriete nummer is eigenlijk al sinds de eerste keer luisteren 'Ballad Of A Thin Man', waarschijnlijk zal dit ook nooit veranderen. De piano, het 'creepy' geluid, de scheurende stem. Live komt, in mijn mening, het nummer nog beter uit, de flow waar hij dan in zit is onbeschrijfelijk. De afsluiter en tevens ook het enige akoestische nummer is 'Desolation Row', een streling voor het oor. De tijd is ook precies goed, lang, maar het verveeld niet.

Dit album is een piek in de carrière van Dylan. Luisteren!

Cijfer: 10

dinsdag 6 mei 2014

Geen tijd

De afgelopen dagen heb ik helaas geen tijd gevonden om een stukje op de blog te schrijven.
Morgen kunnen jullie weer een nieuwe album voor album en vinylupdate verwachten.

zaterdag 3 mei 2014

Vinylupdate #4 / Recensie #1: American Recordings

Dit keer niks van Dylan, maar één van mijn Favoriete albums van Johnny Cash.

Mijn liefde van dit album gaat al een paar jaar terug, nog ver voor mijn liefde voor vinyl.
Dit album bezit ik dus al langer dan vandaag, maar afgelopen dinsdag was ik in Amsterdam en natuurlijk bracht ik een bezoek aan de platenzaak 'Concerto', daar heb ik dus eindelijk dit album op vinyl op de kop getikt.

Dit album staat vol met liedjes over de dood, het leven en het hiernamaals. Wat mij het meeste aanspreekt aan dit album is de kaalheid; alleen gitaar geen poespas. Cash weet bekende nummers in een nieuw jasje te steken, soms nog beter dan het origineel. Het succes van de jaren-50 en 60 is weer opnieuw begonnen. Hij zingt vol overtuiging met een stem getekend door het leven, verlangend naar het volgende. De boodschap is direct en slaat de spijker op zijn kop. De nummer die Cash zelf geschreven heeft voor dit album zijn van zo'n hoog niveau dat je even de overbekende hits vergeet en dat je dit album als een nieuwe debuutalbum zit, een nieuw label, een nieuwe stijl. Dit is het album waar ik het eerste aan denk als ik aan Cash denk, niet 'At Folsom Prison' en 'At San Quentin', dit zijn natuurlijk ook geweldige albums, maar anders. De opvolgers van dit album zijn minstens net zo goed als deze, maar minder kaal, meer bandgeluid. Dit album staat niet voor niks bekend, als zijn 'Back to Black' album. Dit album mag niet ontbreken in de verzameling van een muziekliefhebber!  

Cijfer: 10


donderdag 1 mei 2014

Bob Dylan album voor album #5: Bringing It All Back Home

Algemene informatie:

Releasedatum: 27 maart 1965
Opnamedata: 13-15 januari 1965
Duur: 47:14
Producer: Tom Wilson

Elektrisch, een videoclip, verschillend opgevat.

Veel mensen zien dit album als het begin van het muzikale hoogtepunt van Dylan. Tekstueel en muzikaal ziet het heel goed in elkaar en mij verveelt het nooit. De videoclip van 'Subterranean  Homesick Blues' is natuurlijk geweldig en zeker een van de vele mijlpalen in de popmuziek. Als ik dit album hoor dan knalt het altijd keihard door m'n boksen en eigenlijk kan het ook niet anders. Dat Dylan elektrisch ging vond hij eigenlijk niet zo'n omslag, het blijven allemaal protestliedjes en dat kun je ook absoluut merken aan 'Maggie's Farm'. 'I ain't gonna work on Maggie's farm no more'. Ooit heb ik een filmpje over de beste Dylan liedjes gehoord dat volgens de presentator het bedoeld was als een afzet tegen de folkscene van Amerika, hij wil niet meer die onschuldige Bobbie blijven. In deze opvatting kan ik me zeker vinden, maar of die ook juist is? De nummers staan allemaal op zichzelf en hebben een andere boodschap in zich, maar vormen toch een geweldig album en opvolging van nummers. Die slappe lach aan het begin van 'Bob Dylan's 115th Dream' is natuurlijk leuk dat het op het album is blijven staan, daarna begint de band keihard te spelen en beter had het niet gekund. Mijn favoriet nummer is 'Mr. Tambourine Man'. Geweldig nummer.

Is dit album net zo goed als de twee opvolgers? Nee, maar het blijft alsnog een geniaal staaltje muziek.

Cijfer: 9 
 


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...