zaterdag 12 november 2016

De boodchap van een kunstenaar

'De Canadese zanger Leonard Cohen is overleden'. Zo vertelde een Twitterbericht van Trouw mij vanochtend. Straks pak ik de papieren krant uit de brievenbus om de in memoriam berichten te gaan lezen.

Ik ben geen groot fan van zijn muziek, maar ken het uiteraard wel. De klassiekers als 'Suzanne' en ' Hallelujah' spoken sinds gisteren door mijn hoofd. En ik krijg steeds meer behoefte om zijn nieuwe album 'You Want it Darker' te beluisteren, waar bijna dylanesque de woorden kraken, maar hij ze vol emotie in de microfoon spuugt.

Ik ken Leonard Cohen vooral door zijn connectie met Bob Dylan. Allebei van Joodse afkomst en allebei zangers van wereldkaliber. Allebei bewonderaars van elkaars werk. Recent feliciteerde Leonard Cohen Bob Dylan met het behalen van de Nobelprijs. Cohen wist waarover hij sprak.

Leonard Cohen voegt zich bij de talloze kunstenaars die de aarde hebben verlaten. Die hun werk achterlaten, wat allemaal een gezamenlijke boodschap heeft. Het werk van kunstenaars gaat over het leven. Over de schoonheid ervan, maar ook over de rauwe kanten van het leven. Over de mooie kant van de liefde, maar ook over de pijn die liefde kan doen. Kunstenaars laten hun werk aan ons achter om van te leren. Om bij het bekijken of beluisteren ervan, eraan herinnerd te worden dat iedereen de mooie en lelijke kanten van het leven kent. En Leonard Cohen was zo'n kunstenaar... 


zaterdag 5 november 2016

Het verhaal van kunst

Vanavond ga ik naar een uitvoering van het 'Requiem' van Mozart. Het laatste stuk dat hij componeerde voor zijn dood. Is het puur toeval dat het laatste stuk van Mozart gaat over leven en dood?

Ik heb al meerde malen op dit blog geschreven over mijn haat-liefde verhouding met klassieke muziek. En hoe meer tijd er verstrijkt, hoe meer de liefde het van de haat wint. Het is een belevenis, de klassieke muziek. Een belevenis waaraan je moet wennen, die je moet leren kennen en doorheen moet bijten. Eigenlijk is klassieke muziek een te brede term? Want hoeveel genres vallen niet binnen dit grote genre?

Klassieke muziek is lang niet altijd mijn ding. Ik krijg nog steeds uitslag van vele soorten opera, of kan niet langer dan een paar minuten luisteren naar de irritante klanken van een klavecimbel. Maar tegelijkertijd kan ik me verliezen in de melancholische klanken van Grieg of Chopin, of het verhaal van het lijden van Jezus Christus van Bach in de 'Matthaus Passion'.

Muziek hoort bij de kunst. Net als de schilderijen van Rembrandt, van Gogh of Breitner. Want kunst vertelt een verhaal. Een verhaal van schoonheid of tragedie. Ik schreef al eens een bericht over de 'Drie Kruisen' van Rembrandt, zie hier. Misschien wel mijn favoriete werk van zijn hand. Maar hoeveel te meer spreekt dit kunstwerk als het lijden van Christus erbij verwoordt wordt in muziek. Verwoordt wordt hoe Christus het uitroept naar Zijn God en Vader in het bekendste stuk van de hand van Bach.

vrijdag 14 oktober 2016

Nobelprijs voor de Literatuur

Gisteren was de dag dat Bob Dylan de Nobelprijs voor de literatuur werd toegekend. Vorig jaar schreef ik dat ik van mening was dat Dylans muziek niet in het hoekje literatuur of gedichten paste, dat het een geval apart is wat niet te vatten is in slechts een naam die eraan gegeven wordt. Ik ben nog steeds die mening aangedaan, maar toch ervaar ik dit als heugelijk nieuws. Want Dylan heeft hem zeer zeker verdient.

Gisteren, maar helemaal deze ochtend werd ik overspoeld met allerlei nieuwsberichten. Stuk voor stuk gingen ze over waarom Dylan de Nobelprijs verdiend zou hebben. Hoe hij wel degelijk hoogstaande literatuur op zijn naam heeft staan. De odyssee van Homerus was immers ook bedoeld om opgevoerd te worden als lied en Shakespeare is ook 'maar' toneel. Toch rees ook de vraag of we Dylans oeuvre wel als literatuur kunnen zien. Maar wat is literatuur nou eigenlijk? Het heeft geen zin om literatuur als iets heel exclusief te zien waaraan maar een paar schrijvers kunnen tippen. Literatuur is naar mijn mening juist bedoeld om openlijk toegankelijk en een dienst voor de samenleving te zijn. En dat Dylans teksten een dienst zijn aan de samenleving staat voor mij in ieder geval vast. Maar wat het hem bij mij vooral doet is de combinatie van muziek en tekst. Twee dingen die elkaar aanvullen en versterken en waarin je jezelf kunt verliezen.

Maar dat Dylan's teksten van een ongekend niveau zijn, staat buiten kijf. Dylan weet woorden aan elkaar te rijgen. Op een ongrijpbare, maar juist ook op een grijpbare manier. Want iedereen heeft wel een nummer van Dylan waarin hij zichzelf kan verliezen. Wat de werkelijke betekenis is weten we over het algemeen niet, maar misschien draait het er wel juist om dat iedereen een andere betekenis aan een nummer geeft. En daar draait het naar mijn mening om in de literatuur. Want of we nu een goed boek of een dichtbundel lezen of muziek luisteren, het gaat erom dat je jezelf erin kunt herkennen. Dat het verhaal gaat leven en voor een deel een biografie over jezelf zou kunnen zijn. Want wie voelt zichzelf nou nooit als een rollende steen of heeft nooit iemand meer lief dan wie of wat dan ook?

Zijn oeuvre bevat alles. Van liefdesliedjes tot protestliederen, van blues tot gospel, van ongrijpbaar tot buiten mate herkenbaar. En vaak komen al deze zaken weer samen in zijn nummers. Want hij bezingt in 'Love Sick' de liefde, maar laat hij ook zijn afkeer ervan kennen, zingt hij in 'Blind Willie Mctell' over de beste blueszanger die ooit geleefd heeft, maar weet hij te verwoorden hoe mensen zich hebben afgekeerd van God en schept hij in 'Man in the Long Black coat' een mysterieus, ongrijpbaar figuur, maar iedereen meent te weten wie dit figuur is.

Enfin. Na onder andere een Oscar, The Medal of Freedom en een plek in de Legion d'honneur, mag Dylan nu een Nobelprijs toevoegen aan zijn prijzenkast. Zou hij een prijzenkast hebben?

Dylan behoudt nog steeds zijn grote invloed in de wereld. Want nog steeds zijn zaken actueel waarover Dylan al in de jaren-60 schreef en nog steeds kunnen mensen een betekenis geven aan een ongrijpbaar gedicht wat Dylan verwoordt in zijn levenslied. Zijn levenslied dat gaat over alle zaken die het leven met zich meebrengt, maar met als twee hoofdzaken: de liefde en de zoektocht naar hetgeen boven het aardse verheven is; God.  

 






zondag 18 september 2016

Afspiegeling

Vorige week vrijdag ben ik zeventien jaar oud geworden. Over een jaar ben ik achttien en begint dan echt het 'grotemensenleven'. Ik kijk terug naar een mooi en gelukkig jaar dat en hoop dat het komende jaar net zo mooi en gelukkig mag zijn. En eigenlijk weet ik bijna zeker dat dit ook zo zal zijn. 

Het is ruim 28 jaar geleden dat Chet Baker overleed. Dat hij door onbekende omstandigheden uit het raam van zijn hotelkamer in Amsterdam viel. Ik heb al meerdere keren geschreven over het feit dat de muziek van Chet Baker een speciale plek inneemt in mijn hart; hoe zijn muziek zo anders is dan al het andere.

De documentaire 'Let's Get Lost' biedt een intieme kijk in zijn leven. Hoe zijn leven eigenlijk compleet mislukt is, alleen de muziek was briljant. Ik vraag mezelf vaak af of het zo is dat de briljante figuren in de kunst extra gevoelig zijn voor verdovende middelen. Of deze middelen een uitvlucht voor hen zijn uit hun geest. Misschien is het zo dat hun briljante geest hun gift, maar ook hun vloek is. Misschien was het zo dat Chet Baker alleen maar briljante muziek kon maken, maar voor de rest een mislukte persoonlijkheid en leven had.

Wat voor mij de muziek van Chet Baker zo goed maakt is dat in deze muziek echt zijn levensverhaal hoort, meer dan in de de muziek van velen anderen. Je hoort de boodschap, de problematiek, de aftakeling, maar bovenal de briljante geest.

Ik kruip een andere wereld in als ik concerten van hem luister uit de jaren-80. Je hoort als het ware het onvermijdelijke noodlot in de muziek. Je hoort de muziek spreken dat Chet Baker bijna aan het eind was gekomen.

Gelukkig hebben we de muziek nog. De muziek die een afspiegeling is van wie Chet Baker was, waar hij voor stond. Want ondanks zijn turbulente leven en de velen fouten die hij gemaakt heeft, stond hij wel ergens voor. Hij stond voor zijn muziek.




woensdag 7 september 2016

Zingende cello

De afgelopen tijd begin ik steeds meer van klassieke muziek te houden. Bepaalde muzieksoorten moet je leren kennen en waarderen. Zo is mijn houding ten opzichte van opera ten positieve veranderd sinds een tijd geleden. Ik meen me te herinneren dat ik een aantal keer geschreven heb over mijn aversie tegen opera. Nu is die aversie niet compleet verdwenen, maar het is al een grote stap dat ik een aantal soorten opera kan waarderen.

Klassieke muziek in het algemeen is tot mijn favoriete genres toegetreden. Men zegt dat jazz een grote connectie met de klassieke muziek heeft. Naar mijn mening is dit ook zo. Door mijn grote liefde voor de jazzmuziek ben ik de klassieke muziek gaan leren kennen. Ik ben als het ware bij het einde van de klassieke muziek begonnen met componisten als Chopin en Grieg en ben steeds verder terug gegaan.

Op de trein op weg naar huis luisterde ik naar een afspeellijst met alleen cello muziek op Spotify. Instrumentenkenners zeggen dat de cello het instrument is dat het dichts bij de stem van de mens zit. De cello zingt als het ware een lied; je kunt  bijna de woorden die de componist in gedachten had horen. Je hoort luid en duidelijk wat de boodschap van het lied is. Mijn eerste confrontatie met de cello was toen ik de Cello Suites van Bach hoorde. Deze beroemde stukken die vrijwel iedereen raken. Maar mijn interresse voor dit instrument is pas echt begonnen toen ik de ' Cello Sonata in G mineur' van Chopin hoorde. Ik denk dat ik niet moet uitleggen waarom. Luister maar...


Tijdens mijn luistersessie in de trein kwam het nummer 'Prayer' uit 'The Jewsih Life' van Ernest
Bloch voorbij. Zowel dit stuk als de componist waren mij onbekend. Het nummer met zijn boodschap trof me. Na wat zoeken op internet ben ik wat wijzer geworden over de componist en zijn muziek. Ernest Bloch was een Amerikaan van Joods-Zweedse afkomst. Vandaar dat zijn stukken getekend zijn door de boodschap van het jodendom. Je proeft de boodschap van dit eeuwenoude volk door de muziek heen...

Ik ben er weer mee geconfronteerd hoe mooi en veelzijdig de cello kan zijn. Een instrument waar een wereld van muziek achterligt om te ontdekken. En ik houd het allermeeste van muziek ontdekken en zoals vandaag pareltjes te vinden die me in mijn hart en ziel raken...

maandag 22 augustus 2016

Dear Mr. Toots

Vandaag kwam het bericht naar buiten dat jazzlegende Toots Thielemans is overleden. 94 jaar, zacht uitgedrukt, een respectabele leeftijd. De hele muziekwereld is bij het overleden van een artiest in rep en roer, zo ook bij het overlijden van Toots. Voor mij kwam dit nieuws rauw op mijn dak. Toots Thielemans hoort bij een klein groepje artiesten van wie ik groot fan ben. Je voelt je, gek genoeg, verbonden met zo'n artiest, denkt hem te kennen door middel van zijn werk. Zo ook met Toots, het voelt een beetje alsof een goede kennis van me is overleden.

Hij was zo anders dan alle anderen, oprecht, bleef altijd de gewone Brusselaar uit de Marollen. Hij leerde zichzelf mondharmonica spelen en gitaar en accordeon. Zijn mondharmonicaspel was uniek, vol van zijn eigen stijl en ziel.

Gelukkig heeft hij zijn hele leven lang muziek gemaakt en leeft hierdoor door op aarde. We kunnen nog steeds genieten van zijn virtuoze spel en van de oprechtheid die je bij hem ziet als hij optreedt.

Wat ik nog het meest jammere vind is dat ik hem nooit live heb zien spelen en dat zal nu ook niet meer kunnen. Het blijft bij platen, cd's en video's op internet van concerten. Luisteren naar het overbekende 'Bluesette' in honderden uitvoeringen en luisteren naar de onbekende pareltjes, die misschien wel de mooiste van allemaal zijn.

Er zijn ontzettend veel nummers die ik nu zou kunnen delen. Ik kies er eentje die naar mijn mening alle aspecten bevat van wat het spel van Toots zo uniek en mooi maakte.


Mijn vader heeft een paar jaar geleden een gedicht over hem geschreven. Samen met hem heb ik menig keer op zolder naar Toots geluisterd. Voelde we de connectie van vader en zoon en vonden deze terug in de muziek van Toots. Drieënhalf jaar geleden schreef mijn vader dit gedicht over Toots en daarmee is eigenlijk alles gezegd:





  

donderdag 18 augustus 2016

Laat de schellen van onze ogen vallen...

De laatste tijd komt er weinig van blogberichtjes schrijven. Dat komt door een aantal zaken die een groot deel van mijn tijd in namen en nog steeds nemen. Al is het gelukkig al een stuk rustiger geworden. Volgende week woensdag begin ik aan de opleiding journalistiek in Utrecht. Daar heb ik ontzettend veel zin. Het is iets nieuws waar ik al een lange tijd aan toe ben. Maar het betekent wel dat ik vijf dagen per week van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat weg ben. Dit betekent dus dat ik niet heel erg veel tijd zal hebben voor het schrijven van blogs. Ik verwacht zo'n één a twee berichtjes per week te kunnen publiceren.

Gisteren heb ik bij Concerto in Amsterdam een gelimiteerde oplage gekocht van Chet Baker and Strings. Ik heb al meerde malen op dit blog geschreven dat de muziek van Chet Baker een speciaal plekje in mijn hart in neemt, samen met de muziek van velen andere artiesten. Het speciale aan dit album is echter dat jazz en klassiek gemixt worden. In eerste instantie was dit even wennen, maar de genres hebben ontzettend veel raakvlakken en laten zich hierdoor goed mixen. Chet speelt alleen trompet op dit album. Ergens mis ik zijn stem; die stem die zo vol melancholiek is en vol leven zit. Maar de boodschap van zijn stem klinkt ook door in zijn trompetspel.

Een paar maanden geleden ben ik op Youtube een video tegengekomen van het Yamma trio. Een joodse groep die traditioneel Hebreeuwse muziek maakt. Ik heb me altijd verbonden gevoeld met het joodse volk; er stroomt joods bloed oor mijn aderen. Mijn christelijk geloof zorgt hier ook voor. Je proeft uit de muziek van deze groep de geschiedenis van het joodse volk. Hetgeen wat ze hebben moeten doorstaan als Gods volk. Iedere keer als ik dit nummer hoor, raak ik ontroerd van het verhaal dat het lied vertelt. Luister (en huiver).


Het dagboek van Anne Frank is misschien wel het beste boek uit de vorige eeuw. Het schept een uniek beeld van het leven van een ondergedoken Joods meisje. Een beeld dat niet op basis van historische feiten is geschapen, maar van een meisje dat het dag in dag uit meemaakt en hier over vertelt. Anne Frank uit wijsheden waar menig 'succesvolle' volwassene een les uit kan trekken. En nu weer, 71 jaar naar de bevrijding van Nederland staat de wereld in brand. Kijkt de mensheid weer zonder iets te doen toe en geven onschuldige mensen de schuld van hun problemen. Word wakker! Misschien is er op dit moment een meisje dat in oorlogsgebied leeft en van dichtbij meemaakt hoe wreed de mensheid is. Misschien schrijft dit meisje nu ook een dagboek en lezen mensen 75 jaar later dit dagboek en vragen zich af hoe wij dit hebben kunnen laten gebeuren.

Bob Dylan schreef in tijd van de Vietnamoorlog het nummer 'Masters of War'. Een lied met een krachtige boodschap en onthult wat er waarlijk achter het gezicht van de meesters van oorlog schuilt. Wat er waarlijk achter de gezichten van de wereldleiders schuilt. Het enige wat we nu kunnen doen is handelen. Handelen tegen de stroom is. Onze taak als 'open en vrije' samenleving vervullen. Tussen aanhalingstekens, omdat we meer en meer in een gesloten en gevangen samenleving veranderen. 'Heb je naaste lief als jezelf', zegt de Bijbel en God tegen de mensheid. Dit is wat onze 'number one priority' als mensheid zou moeten zijn. Onze naaste, dus ook vreemdeling en vluchteling, liefhebben als onszelf...





zondag 10 juli 2016

Drie Kruizen

Ik luister de afgelopen dagen naar 'Infidels'. Een plaat die een lange tijd in de kast is blijven staan. Als ik een plaat van Bob Dylan voor het eerst in een lange tijd weer draai, begint als het ware een herontdekking van de muziek. Ik vind nieuwe dingen die ik eerst niet hoorde, maar vooral ontdek ik opnieuw de schoonheid van het album. Zo was ook het geval toen ik een paar dagen geleden de naald op 'Infidels' liet vallen.

'Infidels' is een geval apart. Het is niet zo 'out spoken' als zijn drie voorgangers. De christelijke boodschap licht dieper in de teksten verborgen. Zo komt het woord God of Jezus niet voor in de teksten. Toch is de christelijke boodschap er heel duidelijk. De naam van God wordt ook niet vernoemd in het Bijbelboek Esther, terwijl het wel een onderdeel is van de Bijbel. Het boek waarvan ik geloof dat het het woord van God is. Misschien kun je 'Infidels' met Esther vergelijken. Je hoeft niet de naam van God uit te spreken om het over Hem te hebben.

'Licence To Kill' zou kunnen gaan over Maria, de moeder van Jezus als mens. De moeder die heeft
moeten zien hoe ze haar zoon zonder genade aan een kruis nagelden, maar tegelijkertijd ziet hoe de Zoon de prijs betaald voor de zonden van de wereld. Ik moest vandaag tijdens het luisteren van dit nummer denken aan de ets 'De Drie Kruizen' van Rembrandt. Ik heb de drie versies van deze etsen een tijd geleden mogen aanschouwen in het Rijksmuseum tijden de tentoonstelling 'De Late Rembrandt'. Van alle schilderijen, tekeningen en etsen die op deze tentoonstelling hingen vond ik deze ets het mooiste. Het raakte me. Je kunt als het ware de band die Rembrandt had met Christus en het verhaal van Zijn kruisiging zien in de ets. Ergens tussen de menigte die op deze ets staat, moet Maria staan. Maria die ziet hoe ze haar zoon kwaad aandoen. Maria die ziet hoe het plan van God in vervulling gaat. Die boodschap zit volgens mij verborgen in de tekst van 'License to Kill'. En wat een boodschap...           

vrijdag 8 juli 2016

Uitkomst

Het was de afgelopen tijd ontzettend hectisch en eigenlijk is dat het nog steeds. Veel naar muziek geluisterd de afgelopen periode heb ik niet. Daar begint sinds deze week pas weer verandering in te komen. Er zijn tijden dat zelfs muziek geen uitkomst biedt. De enige die uitkomst kan bieden is God en ik vertrouw erop dat Hij dit uiteindelijk ook zal doen. Toch heb ik veel gehad aan muziek deze week. Al was het alleen maar om mijn gedachten te verzetten of, veel meer nog, vertrouwen te scheppen dat er uiteindelijk uitkomst zal komen.

Muziek die me vertrouwen geeft dat er uiteindelijk uitkomst komt is die van Keith Green. Een man van Joodse afkomst die op wonderlijke wijze tot bekering komt. Als je wilt weten waar  het christendom in essentie op neerkomt, heb je eigenlijk genoeg aan zijn muziek. Keith Green stierf op zijn 28ste in een vliegtuigcrash. Verschikkelijk oogt dit op het eerst gezicht en in aardse zin is dit ook zo. De vraag rijst op wat hij nog meer had kunnen betekenen met zijn muziek. Maar als christenen geloven we dat de dood niet het einde is. Eigenlijk is het leven na de dood de ultieme uitkomst. Geen zorgen, geen pijn.

De muziek van Keith Green heeft door zijn tragische einde een diepere betekenis gekregen. Een extra krachtige lading. Bob Dylan en Keith Green hadden een speciale vriendschap. Allebei waren ze van Joodse afkomt, allebei bekeerd en allebei maakten ze muziek tot de eer van God. Geen saaie kerkmuziek, maar rock, blues en soul. Muziek die soms simpel was, maar ook vol diepgang zat. Ik vraag me af hoe Bob Dylan zich gevoeld moet hebben toen hij hoorde dat zijn vriend omgekomen was. Het is, zacht uitgedrukt, niet makkelijk om een vriend te verliezen. Maar de gedachte dat je vriend in een beter oord verkeerd dan deze wrede aarde biedt veel troost. Want Paulus schrijft in Fillipenzen 1:23: Ik verlang heen te gaan en met Christus in te gaan, want dit is verreweg het beste. Deze tekst raakt me altijd. Wat moet het een geweldige plek zijn, die hemel, als de dood slechts een klein obstakel is dat plaats maakt voor het ingaan met Christus. Wat is het geweldig  dat je niet de taak hebt om alles uit dit leven te halen wat erin zit, omdat het zo voorbij kan zijn. Dat je geen angst moet hebben voor de dood, dat je er zelfs naar kunt verlangen.

Ik vertrouw dat er uitkomst komt. Is het niet in dit leven dan wel in het leven hierna...

maandag 23 mei 2016

'Fallen Angels', een blik in Dylans hart

Toen het nieuws tot me kwam dat 'Fallen Angels' zou uitkomen was ik blij verrast. 'Shadows in the
Night' is in mijn ogen een pareltje en de zoveelste onverwachte richting die Dylan inschoot. De nummers van 'Fallen Angels' liggen al ruim een jaar klaar en zijn samen met de nummers van 'Shaodws in the Night' opgenomen. De eerste verwachting die ik van het album had, was daarom ook een opvolger van 'Shadows in the Night'. Toch is dit album het niet. Je moet bij het beluisteren het album los zien van 'Shadows in the Night'.

Ik kan me voorstellen dat een hoop liefhebbers van de muziek van Dylan niet bepaald zaten te wachten op dit album. Eén van de dingen die Dylans muziek zo mooi maakt zijn de teksten. De ongrijpbare teksten waar we zo'n beetje allemaal onze eigen theorie op los hebben gelaten. En 'Fallen Angels' bevat geen eigen nummers van Dylan. Het ergste is nog dat hij 'binnen de lijntjes' zingt. Netjes en verfijnd. Hij spuugt de woorden niet uit. Toch zie ik deze twee dingen niet als negatief. De teksten zijn weliswaar niet van Dylan, de nummers wel. Hij heeft de nummers naar zijn hand gezet, heeft het zijn eigen nummers laten worden, die zijn boodschap vertellen. Erg gek is dit niet. Dylan is opgeroeid met deze nummers en net als wij allemaal onze eigen betekenis aan Dylans nummer geven, zal hij ook zijn eigen betekenis aan deze nummers hebben gegeven. En dat hoor je; Dylan heeft zijn hart in de nummers gelegd.

Ik ben een groot fan van de 'nieuwe' stem van Dylan. Ik heb nooit problemen gehad met de rauwe stem die hij sinds 'Time out of Mind' heeft gehad. Integendeel. het gaf nog meer diepgang aan de nummers. De nummers waren bedoeld om rauw te zijn. Bedoeld om gezongen te worden zonder zacht randje. Maar juist de nummers op 'Shadows in the Night en 'Fallen Angels' zijn bedoeld om zacht en liefelijk gezongen te worden. En dat doet Dylan dan ook. Het siert hem dat hij allebei heeft gedaan. Dat hij rauw heeft gezongen en nu liefelijk. Het laat de zachte kant van Dylan zien. Want hij is, net als wij, een mens van vlees en bloed die rauwe, maar ook liefelijke gevoelens heeft. Toch zijn er ook een tweetal nummers waar Dylan rauw zingt: 'All or Nothing at All' en 'Melancholy Mood'. Hier spuugt Dylan de woorden weer uit zoals hij voorheen deed. En dat komt binnen.

Wat me opviel, was dat alle nummers van korte duur zijn. Kort en krachtig. Recht voor zijn raap zonder veel poespas. Dit geldt ook zoor de teksten. Simpel, maar juist hierdoor diepgaand.

'Fallen Angels' is een blik in Dylans hart. Een zacht album, maar dat ook zijn rauwe kanten kent. Een album om regelmatig te luisteren en waar je altijd nieuwe dingen in kunt vinden. Toch ben ik minder onder de indruk van dit album dan van 'Shadows in the Night'. Misschien komt dit omdat het me toch niet helemaal lukt om het album los van 'Shadows in the Night' te zien. Maar dat het een album op zichzelf is, dat staat vast.

Cijfer: 9          

woensdag 18 mei 2016

Eerlijkheid en Puurheid

Het is weer een lange tijd stil geweest op mijn blog. Ik zou kunnen zeggen dat dit te wijten is aan de examenperiode, maar dit is niet zo. Dit schooljaar was een eitje en dat zullen de examens ook zijn. Toen ik vorig jaar te horen kreeg dat ik moest afstromen naar het VMBO kon ik mezelf wel voor m'n kop slaan. Ik weet nog dat ik in de eerste de ambitie had om VWO te gaan doen. Maar de ambitie alleen bleek niet goed genoeg. En uiteindelijk doe ik dit jaar dus eindexamen VMBO. Als ik met de kennis van nu aan de middelbare school was begonnen had ik het compleet anders aangepakt. Maar toch ben ik blij dat ik het dit jaar rustig aan heb kunnen doen op school. Ik heb me kunnen toeleggen op zaken die in mijn ogen waardevoller zijn dan school en dat is talent.  Talent valt niet te leren. Talent heb je, of heb je niet. Ik heb het afgelopen jaar mijn talenten kunnen gebruiken, in plaats van voor vakken te leren waar ik geen talent voor heb. Het is belangrijk om dingen te doen die je goed kunt, in plaats van al je energie in dingen te steken die je niet goed kunt. Daarom ben ik blij dat ik nu eindelijk van de middelbare school af ben en volgend schooljaar kan beginnen aan de studie journalistiek en communicatie. Een studie waar ik wel al mijn energie in mijn talenten kan steken. Gelukkig!

Nog even en 'Fallen Angels, Dylans nieuwste album, ligt in de winkel. Hij is inmiddels al te beluisteren op internet, al heb ik dit nog niet gedaan. Ik probeer al sinds gisteren een geschikt moment te vinden.Waarschijnlijk wordt dit vanavond, waarschijnlijk is dit ook de beste tijd voor dit album. Om een beetje in te ;luisteren heb ik maar een album van Frank Sinatra opgezet. Hebben Dylan en Sinatra veel gemeen? Niet echt, buiten het optreden van Dylan op Sinatra's tachtigste verjaardag dan, 'Shadows in the Night' en dan nu 'Fallen Angels'. Fallen angels, gevallen engelen. Is dit een verwijzing naar Dylans christelijk geloof? Gevallen engelen verwijzen naar het kwaad. Het kwaad waar de wereld vol mee zit. Een pakkende titel. Een pakkende hoes ook.

Wat kun je nog meer schrijven over een album dat je nog steeds niet beluisterd hebt? Niet veel meer dan dat ik ernaar uitkijk om te beluisteren en her te beluisteren. Ik denk dat ik wel een paar dagen zoet ben met het album, misschien wel een paar weken. 'Shadows in the Night' vond ik een pareltje. Dat kwam door veel dingen, maar al voornaamste de puurheid en eerlijkheid in Dylans stem. Want dat doet het hem: puurheid een eerlijkheid in de stem. Dat is wat een zanger goed maakt. Een stem kun je niet omschrijven als mooi of lelijk, goed of slecht, maar enkel als eerlijk, puur of oneerlijk en niet puur. Een zanger vertelt zijn verhaal in zijn lied. Als die dit niet doet is het een slechte zanger. Misschien zingt een goede zanger niet altijd even zuiver, of heeft de tand des tijds zijn sporen achter gelaten, maar als de eerlijkheid en puurheid er is, maakt dit niet uit. Dylan was eerlijk en puur op 'Shadows in the Night' en ik verwacht niet anders dan dat dit ook weer op 'Fallen Angels' het geval is.

De drang naar luisteren wordt groter, maar ik wacht nog steeds op het goede moment...     


maandag 11 april 2016

Verlangen

Soms heb je van die periodes dat het druk is. Ik had de afgelopen weken zo'n periode. Het was een combinatie van drukte in mijn leven en in mijn hoofd. Maar mijn schooljaar is zo goed als afgerond en dit betekent dat ik de komende periode een hoop vrije tijd heb. Tijd die ik moet zien te vullen en een deel zal ik vullen met het schrijven van blogberichten.

De afgelopen tijd heb ik ook niet veel naar muziek geluisterd. Niet veel naar Bob Dylan, jazz, klassiek, soul. Eigenlijk heb ik de afgelopen tijd vooral gevuld met lezen en films en series kijken. Het is niet altijd slecht om een periode weinig muziek te hebben. Ik kan niet naar muziek luisteren en lezen tegelijkertijd. Het gebeurd dan allebei maar half en dat wil ik niet. Weinig muziek, betekent dus veel lezen. En veel lezen is nooit verkeerd. Al ben ik blij dat ik de komende tijd voor beiden ruimte in mijn hoofd en tijd zal hebben.

Als Dylanfan in hart en nieren is het aftellen naar het nieuwe album 'Fallen Angels'. Een opvolger van 'Shadows in the Night'. Begin vorig jaar was ik meer dan enthousiast over 'Shadows in the Night. Twee favorieten kwamen samen: Dylan en jazzmuziek. Een opvolger hiervan zie ik, zacht uitgedrukt, dus wel zitten. Voor nu ben ik aangewezen op de oude albums en de ep 'Melancholy Mood'. Maar dit is absoluut geen straf. Er staat zoveel in de platenkast om uit te kiezen. En wat ik ook kies, het is bijna altijd goed.

Ik denk dat ik nu maar eens begin met 'Desire'. Een plaat om bij weg te dromen, je ogen te sluiten en een film bij de muziek voor te stellen. 'Desire' zou goed gewerkt hebben als soundtrack voor een film. Een film over het oosten, want er ziet een oosters kantje aan deze plaat. Mijn favoriet nummer van 'Desire' is al een lange tijd 'One More Cup of Coffee', al is het ook 'Sara' geweest. Allebei nummers over liefde. Al gaan de nummers over twee andere soorten liefde. Liefde heeft velen kant en aangezien een groot deel van Dylans werk over liefde gaat, heeft zijn werk ook velen kanten. Alleen aan 'Desire' zitten al veel kanten. Zoals ik al zei, een oosters kantje, al had de muziek ook bij een western gepast. Het hoofdonderwerp is verlangen, zoals de titel aantoont. Verlangen naar wat? De plaat kent ook een zoekende kant. Dylan was opzoek naar God, verlangde naar God. Zijn we dat niet allemaal? Al durven we het soms niet toe te geven. We zijn allemaal opzoek naar het 'hogere' of 'zinvolle' in ons leven. Sommigen zoeken op aarde en in hun korte leven op aarde. Anderen zoeken het bij God. Ik zoek het ook bij God. Want God is de Zingever. Bij 'Desire' was Dylan nog opzoek naar God, ruim twee jaar later had hij God gevonden. Een tijd terug was ik ook opzoek naar God, een paar maanden geleden heb ik hem gevonden. En toen ik God vond, bleek dat ik niet ver moest zoeken. Ik kon kijken naar het geloof dat ik mijn hele leven al aanhing, geloofde dat het klopte en hier nog meer bevestigd in werd. Ik vond God, net als Bob Dylan, in de Bijbel. ´Zoek en je zal vinden´, zegt de Bijbel. Dylan en ik zochten, verlangden naar God en vonden God...   


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...